Mentaal Welzijn

[Oldskooler]

Waelvis. Gestraft, omdat die iets kan.

Het voorbeeld van schaarse technische profielen die men dan niet gauw laat migreren, en waar men de druk bij opvoert.

En dan bij de spoorwegen.
Als ik dan van anderen hoor, gewone bediendes bij de spoorwegen, nog vaak het cliché van liefst niet te hard werken, alles stroef verlopend.
Aan de top heb je bij zulke bedrijven passieve corruptie en vriendjes politiek, politieke inmenging.

Maar die enkele mannetjes die echt nodig zijn, owé als die een andere positie willen, dat gaan we verhinderen en ze zoveel mogelijk voorliegen!

 

[Enj0i^]

Ik zal hier ook even mijn verhaal neer schrijven.
Mijn vrouw en mezelf weten momenteel ook niet echt wat te doen met onze jongste zoon.
Even de situatie schetsen.
we hebben 2 zonen 14j en 12j.
Beiden hetzelfde opgevoed uiteraard en de oudste is een plantrekker en heeft nooit zorgen en alles is een feest voor hem.
De jongste gaat nu naar het eerste middelbaar en is heel plichtsbewust, haalt zeer goede punten en legt de lat hoog voor zichzelf op alle vlak en tot nu toe lukt dit nog ook.
Hij is eigenlijk ook sociaal en heeft redelijk wat vriendjes waar hij echt zichzelf kan zijn. Hij is soms wel wat onzeker maar tot nu toe heeft dit voor weinig problemen gezorgd.
Hij heeft wel al altijd een beetje last gehad van hypogondrie en de laatste weken/maanden begint dat erger en erger te worden.
eerst voelde hij weken aan een stuk zijn 'balletjes' elke dag moesten we daar meermaals naar kijken en hem gerust stellen. Toen hij eens mee ging naar de dokter met mij en de dokter hem gerust stelde was dit op slag gedaan. Echter die week stierf Martine Tanghe en hij hoorde overal kanker dus dan zat hij de laatste tijd er zo mee in dat hij kanker ging krijgen of had. Iedere dag tot wenen toe hebben we er op in gepraat en tot op vandaag is hij daar nog mee bezig.
Vorige week had hij eens 'depressie' opgezocht en stelt hij daar nu heel de tijd vragen over.
Hij zegt dan: Ik weet wel dat ik niet depressief ben maar ik ben bang dat ik het zal worden, en constant vragen stellen die beginnen met ik denk dit... ik denk dat... ik denk dat ik denk...
Gisteren heeft hij naar de plaatselijke speelpleinwerking geweest met zijn beste vriend, hij heeft zich zot geamuseerd en hij komt thuis en zijn vriend kwam een half uur later terug naar hier om te blijven slapen.
In dat half uur heeft hij constant geweend omdat hij nu denkt dat er iets aan zijn hart is. Plotseling voelt hij het sneller en harder kloppen en nu zit dit weer in zijn hoofd. Echter eenmaal in bed slaapt hij wel goed en lang en als hij bezig is met iets of iemand zijn die gedachten er ook niet maar plots denkt hij eraan als hij stilvalt en dan kan je hem moeilijk op andere gedachten brengen.
Nu zijn we even ten einde raad wat we verder kunnen doen, eens naar de dokter gaan en zo misschien verdere hulp vinden? Eens ons gedacht zeggen tegen hem en wat harder aanpakken en zeggen waar het op staat. De zachte aanpak lijkt alleszins geen effect tee hebben tot nu toe.

Heel herkenbaar, ik heb ook al van op jonge leeftijd last van vlagen van hypochondrie. Mijn ouders zijn fantastische lieve mensen, maar er is hier nooit echt aandacht aan besteed en er was telkens het patroon van naar de dokter gaan, onderzoek doen en dan een beetje geruststelling.

Probleem is dat dit voor mij die cirkel enkel maar erger heeft gemaakt en op latere leeftijd besef je dat er steeds meer ziektes zijn die niet zo eenvoudig uit te sluiten zijn door een dokter, dit zorgt ervoor dat je niet meer gewoon een test kan doen om te zien of je 'ziek' bent waardoor die dwanggedachte blijft aanhouden.

Hypochondrie was ook slechts een deel van andere angsten die op jonge leeftijd nog niet aan de oppervlakte kwamen, maar die bij mij pas op mijn 31 echt doorgebroken zijn. Ik probeer er nu sindsdien elke dag aan te werken, maar ik had hier graag op jongere leeftijd al mee aan de slag gegaan.

Ik volg dus het antwoord dat hier al gegeven is, zeker eens met je huisarts over praten, maar een goede kinderpsycholoog met een focus op angst kan op termijn veel 'problemen' al verhelpen denk ik.

 

[glashelder]

Ja, ik zou ook een kinderpsycholoog die werkt rond angst aanraden. Mijn stiefdochter was ook zo'n heel bezorgd meisje. Niet per se over ziektes, maar wel veel piekeren over wat er kan gebeuren, zoals inbrekers, brand, ongelukken,... Dat zorgde voor slapeloze nachten of zelfs weigeren om te gaan slapen als één ouder nog niet thuis was van een avondje uitgaan. Ook bepaalde rituelen, zoals moeten zien dat de achterdeur op slot wordt gedaan voor ze ging slapen (goed wetende dat die daarna terug open ging). Een psycholoog heeft haar daar goed mee geholpen, net als een aantal boeken voor kinderen over piekeren.

En ik zou eigenlijk niet aanraden om met hem naar de huisarts te gaan. Je moet je maar eens inlezen over hoe angsten en specifiek hypochondrie werkt. Naar de huisarts gaan en geruststelling zoeken is net toegeven aan de angsten en een ongezonde manier om geruststelling te zoeken . Die geruststelling kan ook nooit 100% gegeven worden, want het blijft een irrationele angst. De dokter kan bijvoorbeeld bloedonderzoek doen, maar misschien heeft hij wel een ziekte die enkel te zien is op scans. Of de dokter legt uit dat hij momenteel 100% gezond is, maar dat is ook maar een momentopname, misschien heeft hij de dag erna al een ziekte opgelopen. Of de dokter legt uit dat de kans heel klein is dat hij x of y aan de hand heeft... maar die kans is nooit nul hé. Leren leven met de kans dat je misschien een aandoening of een ziekte hebt en dat je het niet weet (zoals voor iedereen geldt) is een veel structurelere oplossing.

 

[Waelvis]

@Gonzo the Great ik heb lang getwijfeld om op uw zever te reageren maar ga het niet doen, want ik zou er me te hard in opjagen.

Ik wil enkel zeggen dat je enorm overkomt als:

 

[Gonzo the Great]

@Gonzo the Great ik heb lang getwijfeld om op uw zever te reageren maar ga het niet doen, want ik zou er me te hard in opjagen.

Ik wil enkel zeggen dat je enorm overkomt als:

Ow, mijn excuses dan, het was allemaal wel goed bedoeld hoor. Vergeet het dan gewoon, en dan zeg ik ook zoals de rest: veel sterkte!

En dat ik het stiekem wel een goeike vond van Paris ook al is het zeer fout zou ik ook beter voor mezelf houden...

 

[Reverz]

Ja, ik zou ook een kinderpsycholoog die werkt rond angst aanraden. Mijn stiefdochter was ook zo'n heel bezorgd meisje. Niet per se over ziektes, maar wel veel piekeren over wat er kan gebeuren, zoals inbrekers, brand, ongelukken,... Dat zorgde voor slapeloze nachten of zelfs weigeren om te gaan slapen als één ouder nog niet thuis was van een avondje uitgaan. Ook bepaalde rituelen, zoals moeten zien dat de achterdeur op slot wordt gedaan voor ze ging slapen (goed wetende dat die daarna terug open ging). Een psycholoog heeft haar daar goed mee geholpen, net als een aantal boeken voor kinderen over piekeren.

En ik zou eigenlijk niet aanraden om met hem naar de huisarts te gaan. Je moet je maar eens inlezen over hoe angsten en specifiek hypochondrie werkt. Naar de huisarts gaan en geruststelling zoeken is net toegeven aan de angsten en een ongezonde manier om geruststelling te zoeken . Die geruststelling kan ook nooit 100% gegeven worden, want het blijft een irrationele angst. De dokter kan bijvoorbeeld bloedonderzoek doen, maar misschien heeft hij wel een ziekte die enkel te zien is op scans. Of de dokter legt uit dat hij momenteel 100% gezond is, maar dat is ook maar een momentopname, misschien heeft hij de dag erna al een ziekte opgelopen. Of de dokter legt uit dat de kans heel klein is dat hij x of y aan de hand heeft... maar die kans is nooit nul hé. Leren leven met de kans dat je misschien een aandoening of een ziekte hebt en dat je het niet weet (zoals voor iedereen geldt) is een veel structurelere oplossing.

Ik zou inderdaad toch ook proberen van de huisarts te omzeilen hierin. Je hebt die uberhaupt niet nodig om naar een psycholoog te gaan.

Mijn vriendin heeft ook een aantal stevige hypochondrie trekjes maar bij haar is het veel breder dan dat. In dat opzicht vond ik Patiënt Pedro eerder dit jaar wel interessant om te zien omdat daar toch een heel deel parallellen op te trekken waren. Het gaat eerder of een bredere angst en het verzinnen van hypotetische doemscenario's. Ze zoekt constant van alles op en plakt dan alle slechts mogelijke scenario's aan elkaar en dat is in haar hoofd dan wat er gaat gebeuren. Deze week heeft ze bv gemerkt dat ze minder goed begint te zien aan 1 kant en 2 uur later komt ze dan af met "da kan het begin zijn van MS". Maar het beperkt zich niet zuiver tot haar, soms maakt ze mij midden in de nacht wakker omdat ze mij niet meer hoort ademen. Na 7 jaar ben ik er nog steeds van overtuigd dat de beste remedie is van te luisteren en af en toe een klein beetje streng te zijn: genre "stop met altijd Dr. google te raadplegen!", niet "just deal with it" en krop het maar op, dat werkt averrechts denk ik.

Ik zou alleszins de harde "man the fuck up" aanpak vermijden. Ik ga niet doen alsof ik iets weet over het opvoeden van tieners maar 12 is, zeker gezien de context, wel een fragiele leeftijd vermoed ik en het laatste dat je wil is dat u zoon denkt dat hij niet bij zijn ouders terecht kan met zijn problemen (echt of ingebeeld).

 

[Mulan]

@Reverz gewoon een aanvulling: huisartsen hebben doorgaans een redelijk beeld van de verschillen hulpverleners in de regio.
Door aan de huisarts te vragen bij welke kinderpsycholoog je best gaat, is de kans iets groter dat je zelf geen geld en tijd moet verkwisten door het zelf allemaal uit te moeten zoeken.

 

[RidderBauknecht]

Plus ook: voor hetzelfde geld is een psycholoog helemaal niet nodig. Als een gesprek met de huisarts al helpt en die oordeelt dat het niet nodig is om naar een psycholoog te gaan (en je bent het daarmee eens) dan heb je jezelf de zoektocht naar een psycholoog al bespaard. Ik ben zelf enorm voorstander van psychologen (en psychiaters voor de 'zwaardere gevallen') maar huisartsen zijn tegenwoordig ook wel opgeleid om wat met het mentale aan te vangen, dus soms kan een goed gesprek met een empathische huisarts ook al wonderen doen.

En zoals @Mulan inderdaad zegt: als een doorverwijzing noodzakelijk is dan gaat dat 10x gemakkelijker gaan via de huisarts.

 

[Jed]

Plus ook: voor hetzelfde geld is een psycholoog helemaal niet nodig. Als een gesprek met de huisarts al helpt en die oordeelt dat het niet nodig is om naar een psycholoog te gaan (en je bent het daarmee eens) dan heb je jezelf de zoektocht naar een psycholoog al bespaard. Ik ben zelf enorm voorstander van psychologen (en psychiaters voor de 'zwaardere gevallen') maar huisartsen zijn tegenwoordig ook wel opgeleid om wat met het mentale aan te vangen, dus soms kan een goed gesprek met een empathische huisarts ook al wonderen doen.

En zoals @Mulan inderdaad zegt: als een doorverwijzing noodzakelijk is dan gaat dat 10x gemakkelijker gaan via de huisarts.

Het verhaal van @polar bear is super herkenbaar aangezien ik net hetzelfde heb en had.
Ook op jonge leeftijd bij het minste gevoel dat er iets niet 100% is aan mijn lichaam meteen de grootste doemscenario's inbeelden.
Het kwam altijd op hetzelfde neer, kwaaltje opmerken, beginnen overdenken, zelfdiagnose van kanker tumor -> dood.

Hypochondrie als angst komt bij nooit alleen (ik quote mijn psycholoog) en zal onderdeel zijn van een ander leuk pakketje van angsten. Die zijn bij mij op die moment ook nooit aan het licht gekomen, pas toen ik 18-21 was zijn die ook beginnen escaleren.
In mijn geval was dat dan eerder zo angstig/gestrest zijn dat ik er fysiek misselijk van werd en mijn school/werkactiviteiten moest onderbreken (some tijdelijk tot ik me beter voelde (en dan lessen skippen en mij ergens afzonderen), soms moest ik gewoon naar huis gaan omdat het niet meer ging).

Toen ik 10-18j was volstond het in mijn geval ook altijd om naar de dokter te gaan, die zag dan dat het om iets banaal ging, gaf zijn/haar diagnose en daarmee kon ik dan wel weer verder tot ik het volgende kwaaltje opmerkte.

Moest het om mijn kind gaan dan zou ik sowieso dokter én kinderpsycholoog raadplegen.
Psycholoog kan dan al helpen om te leren omgaan met angsten in het algemeen ook, zodat, als die andere onderliggende angsten ook aanwezig zijn, je kan anticiperen zodat ze op latere leeftijd niet verder escaleren.

En huisartsen zijn idd soms wel in staat om goed om te gaan met patiënten met mental klachten, maar mijn ervaring is dat je daar toch wel wat geluk mee moet hebben.

 

[Reverz]

Plus ook: voor hetzelfde geld is een psycholoog helemaal niet nodig. Als een gesprek met de huisarts al helpt en die oordeelt dat het niet nodig is om naar een psycholoog te gaan (en je bent het daarmee eens) dan heb je jezelf de zoektocht naar een psycholoog al bespaard. Ik ben zelf enorm voorstander van psychologen (en psychiaters voor de 'zwaardere gevallen') maar huisartsen zijn tegenwoordig ook wel opgeleid om wat met het mentale aan te vangen, dus soms kan een goed gesprek met een empathische huisarts ook al wonderen doen.

En zoals @Mulan inderdaad zegt: als een doorverwijzing noodzakelijk is dan gaat dat 10x gemakkelijker gaan via de huisarts.

De kans dat alleen de huisarts een permanente oplossing is die is in dit geval wel eerder klein vrees ik omdat bij hypochondrie de huisarts vaak onderdeel is van 'de loop'.

Zoals @Jed mooi samenvat: banaal kwaaltje opmerken > zelfdiagnose Dr. Google > kanker (of andere dodelijke ziekte) > huisarts > oef tzal wrs toch niks zijn > repeat... + dat het vaak slechts het meest opvallende syndroom is van een heel pakket andere angsten.

Je hebt misschien wel het voordeel dat je doorverwezen naar iemand goed inderdaad.

 

[DarK-OnE]

@Gonzo the Great ik heb lang getwijfeld om op uw zever te reageren maar ga het niet doen, want ik zou er me te hard in opjagen.

Ik wil enkel zeggen dat je enorm overkomt als:

Bekijk bijlage 22059

Niet dat ik Paris Hilton fan ben, maar je ziet gewoon aan die tekst op die Tshirt dat dat gephotoshopt is. Vooral dat woord "POOR" verschilt van de rest. Een snelle online search leert dat er écht stond: Stop being desperate. Niet dat dat veel beter is.

 

[Sneeuwstorm]

Ik heb dat nu ook, reis gepland en nu weinig goesting om te vertrekken. Dikwijls betert dat dan wel als ik ginder ben, maar nu zou ik precies gewoon liever thuis zijn op mijn gemak.
In het vervolg zal ik meer tijd laten ook tussen mijn trips, ik ben nog maar een week terug en vertrek weer binnen een paar dagen. Ik ben mentaal niet helemaal "opgeladen" om weer te vertrekken. Alles ligt nu wel al gereed dus dat is dan minder stress de komende dagen.

De vorige trip veel miserie gehad met een platte band: op zondag, ik reed met een maat mee die dan geen reservewiel meehad, dus een dag langer moeten blijven en dan maandag maar kunnen vertrekken. Op zondagen zijn er natuurlijk geen garages open dus je zit daar dan in Zuid-Frankrijk met nog 1100km te gaan. Die stress zal niet geholpen hebben, hopelijk dat nu dan alles vlot verloopt.

 

[Buon]

Ja, ik weet alweer niet goed wat ik daar moet op zeggen. Ik denk dat je mijn levensmoeheid met vakantiemoeheid verwart.

 

[Sneeuwstorm]

Ja bij mij zal het eerder een burnout zijn ipv een depressie. Het zegt mij op dit moment gewoon niks om te vertrekken terwijl ik daar anders zou naar uitkijken. Ik heb geen moeheid op alle levensgebieden.

 

[Horse]

De laatste jaren staat mijn batterij tegen 19u / 20u altijd op 10%. Ik snap niet vanwaar het komt. Dag nadien als ik goed slaap sta ik terug op 80%.

Als ik veel werk kom ik voldaan thuis, maar terug tegen 20u is alles op en voel ik mij somber. Soms probeer ik met opzet minder te werken maar dat geeft hetzelfde gevoel om 20u.

Sporten rond 17u geeft me wel veel energie, dus voorlopig moeten we dat meer doen. Ik weiger de woorden burn-out of bore-out te gebruiken want dat zou willen zeggen dat ik beide heb. Tegelijkertijd.

Ik wou onlangs een afspraak maken met een psycholoog, maar we zitten vandaag de dag al aan €70 per uur. Voorlopig zie ik het echt niet zitten om €280 per maand te geven aan iemand die gewoon luistert naar mijn verhaal. Maar dat kan nog veranderen. Uiteindelijk moet je toch zelf veranderen of de switch maken in je hoofd.

Mid-life crisis is mij de laatste jaren niet onbekend. Ik zit aan de helft, als alles goed gaat, en dat doet mij nadenken. Teveel om eerlijk te zijn.

Sporten is voor mij de enige uitlaatklep, en die doen we dan toch 4x per week. In het lijstje hier heb ik er 6.

 

[Mulan]

Ik wou onlangs een afspraak maken met een psycholoog, maar we zitten vandaag de dag al aan €70 per uur. Voorlopig zie ik het echt niet zitten om €280 per maand te geven aan iemand die gewoon luistert naar mijn verhaal.

2 denkfouten:
1. Waarom denk je dat je wekelijks zou moeten gaan als je niet in een acute (volgens jezelf toch) situatie zit? Kan goed zijn dat 1x per 3 weken ook volstaat om wèl beterschap te merken.
2. Als iemand 70 euro vraagt om enkel te luisteren ben je idd geld weg aan het smijten. Een goeie psycholoog stelt vragen, deelt inzichten, brengt jou tot inzichten,... Psychotherapie hoort een proces te zijn, niet een 1-op-1 cafébaas.

 

[C11]

1. Waarom denk je dat je wekelijks zou moeten gaan als je niet in een acute (volgens jezelf toch) situatie zit? Kan goed zijn dat 1x per 3 weken ook volstaat om wèl beterschap te merken.

En daar wil ik nog op aanvullen dat tijdig 'ingrijpen' ook juist kan betekenen dat je in de toekomst minder intensieve hulp nodig hebt. Misschien is nu 1x per 3 weken inderdaad genoeg, terwijl nog een half jaar zo verder doen kan betekenen dat je dan juist wel wekelijkse begeleiding nodig hebt.

Daarnaast hebben de meeste mutualiteiten wel een soort van tussenkomst voor een beperkt aantal sessies. Hierdoor kan de prijs toch al 10 euro per keer goedkoper worden.
Kijk ook eens naar de eerstelijnspsychologen in jouw regio. Zij bieden kortdurende trajecten aan tegen 11 euro per sessie. De huisarts kan je hoogstwaarschijnlijk wel contactgegevens bezorgen van het netwerk geestelijke gezondheidszorg in jouw regio. Hier meer info over de netwerken.

 

[Horse]

Ondertussen dag nadien in de morgen, en ik ben opnieuw 80% (zelfs 85%) en voel me goed. Ik snap er niets van.

Ik heb ook al eens geprobeerd om ipv een dag mentaal bezig te zijn met mijn job, een hele dag te werken zoals een arbeider. Maar dit geeft ‘s avonds hetzelfde resultaat. Batterijen zijn op dan.

Op in de zin van: laat mij gerust, donkere wolken in mijn hoofd, …

Nu is mijn hoofd volledig uitgeklaard zoals de hemel nu. Nogmaals ik snap er niets van.

 

[MisterV]

Ferm aan het overwegen om eens naar de dokter te stappen. Op het werk krijg ik niks meer gedaan, de fut ontbreekt compleet. Ergernisdrempel ligt ook heel laag. Verder nogal wat zaken die symptomen van een soort mentale uitputting lijken te zijn. Soms rare dingen zoals nota's uittypen en bij het nalezen zien dat je hele zinnen puur fonetisch hebt uitgetypt terwijl helder en foutloos schrijven één van mijn stokpaardjes is. Het is nochtans niet dat het volume aan werk te hoog is. Maar na non-stop constant in het rood gezeten te hebben, ook (of vooral?) op privévlak, lijkt het stilaan op te raken. Qua werk zijn er ook een aantal zaken niet ok, ik kan veel zelf sturen en moet eens beginnen uitzoeken wat ik nu juist wil op werkvlak maar je moet er natuurlijk de fut voor hebben. Privésituatie helpt ook niet om heel flexibel te zijn qua werk, wat dat betreft zit ik nu in een gouden kooi. Recuperatietijd lijkt quasi geen effect meer te hebben. Ik had gehoopt dat het hele slaaponderzoek & CPAP verhaal zijn effect op vermoeidheid ging hebben. Dat heeft het ook maar vooral wat betreft puur fysieke oververmoeidheid, dat zijn ook geen dingen die in enkele weken na de start van die behandeling verdwijnen. Ik heb het gevoel van "Laat mij eens allemaal minstens een jaar gewoon gerust."

Het is vooral die hele caroussel die je in gang zet die mij tegenstaat. En het grote mysterie van "gaat die mens mij twee dagen thuiszetten en wat pillen voorschrijven of zijn we vertrokken voor maanden?" Plus het hele medische en praktische circus dat daarbij komt kijken.

 

[Muñoz]

Ferm aan het overwegen om eens naar de dokter te stappen. Op het werk krijg ik niks meer gedaan, de fut ontbreekt compleet. Ergernisdrempel ligt ook heel laag. Verder nogal wat zaken die symptomen van een soort mentale uitputting lijken te zijn. Soms rare dingen zoals nota's uittypen en bij het nalezen zien dat je hele zinnen puur fonetisch hebt uitgetypt terwijl helder en foutloos schrijven één van mijn stokpaardjes is. Het is nochtans niet dat het volume aan werk te hoog is. Maar na non-stop constant in het rood gezeten te hebben, ook (of vooral?) op privévlak, lijkt het stilaan op te raken. Qua werk zijn er ook een aantal zaken niet ok, ik kan veel zelf sturen en moet eens beginnen uitzoeken wat ik nu juist wil op werkvlak maar je moet er natuurlijk de fut voor hebben. Privésituatie helpt ook niet om heel flexibel te zijn qua werk, wat dat betreft zit ik nu in een gouden kooi. Recuperatietijd lijkt quasi geen effect meer te hebben. Ik had gehoopt dat het hele slaaponderzoek & CPAP verhaal zijn effect op vermoeidheid ging hebben. Dat heeft het ook maar vooral wat betreft puur fysieke oververmoeidheid, dat zijn ook geen dingen die in enkele weken na de start van die behandeling verdwijnen. Ik heb het gevoel van "Laat mij eens allemaal minstens een jaar gewoon gerust."

Het is vooral die hele caroussel die je in gang zet die mij tegenstaat. En het grote mysterie van "gaat die mens mij twee dagen thuiszetten en wat pillen voorschrijven of zijn we vertrokken voor maanden?" Plus het hele medische en praktische circus dat daarbij komt kijken.

Fyi, pillen gaan niet veel helpen bij zo'n soort van burn-out. SSRI's enzo zijn godsgeschenken voor mensen met zware klinische depressies/angsstoornis/..., maar voor mensen met lichte symptomen (door bv. gebrek aan ontspanning-/copingmechanismen) hebben die meer nadelen dan voordelen.

Ik ga mss weer dezelfde plaat afsteken, maar je bent veel beter af met psychotherapie, mindfulness, etc.: iets dat uw manier van denken en reageren op emoties/stress verandert. Een pilleke slikken is de snelste weg en zal heel snel uw emoties uitvlakken, maar dat lost au fond niets op. Het grondprobleem blijft aanwezig en zal u wrs terug parten spelen eens je stopt met medicatie.