Waarom veertigers best aan pensioensparen doen
Vraag me toch af hoeveel mensen in de valsaard dat pensioensparen zijn blijven trappen.
Als ik zo even vergelijk wat de 'beste' pensioenfonden doen op lange termijn (10 jaar), dan komen er maar een paar boven de 4%.
Allemaal hebben ze lopende kosten van minstens 1,20% (instapkosten zijn te verwaarlozen). Zelfs bij een gemiddelde van 4% (over al de decennia dat je pensioensparen doet), schiet er nog maar 2,80% over. Das al minder vet, en dat is dan nog in het beste scenario (lage kosten en hoge intrest).
En op het einde van de rit komt de overheid nog eens 8% eisen berekend op een belachelijk hoge intrest.
"JA MAAR, HET BELASTINGVOORDEEL ##@#@#@#@#@#". Ja, elk jaar 30% op 990. Als je daar warm van loopt moet er u dringend eens iemand compounding komen uitleggen.
15 individuele aandelen? Nee.
Een hoopje individuele aandelen zijn als kleine garnaal nooit slim, heel misschien behalve als je zelf de tijd en moeite hebt om een 'niet slechte' gediversifieerde portefeuille van 100 aandelen ofzo te kopen (maar wie heeft daar tijd en geld voor). En dan nog ga je het véél slechter doen dan professionele spelers die zich kunnen baseren op verslagen van equity/country/... analysts, Bloomberg, meerdere mensen die over hetzelfde gaan, etc.
Als individu is er niks beter (qua long term opbrengst), 'veiliger' (qua risico) en makkelijker (kopen en sit back) dan passieve fondsen (dus ETFs/trackers).
Neemt natuurlijk niet weg dat je een beetje geld mag beleggen in individuele aandelen als je om de één of andere reden gelooft in dat bedrijf/bedrijven. Maar mensen die heel hun hebben en houden beleggen in random individuele aandelen, dat is letterlijk de roulette.