pardal
Well-known member
Mijn 2de heeft ook 1 jaar gevoetbald, was niets voor hem, maar ik ergerde mij dood aan die overdreven competitie mentaliteit.Ik ben geen voetballer. Ik volg het ook niet. Jaren delegee geweest van een bedrijfsvoetbalploegske, wat plezant was. Daardoor weet ik ook welk volk er soms komt kijken. Sporadisch pik ik een match mee van KV Kortrijk, waar ik soms de ogen uitkijk wat betreft de 'kern'. Mijn zoon van 6 jaar speelt ook voetbal en start met matchkes te spelen. Daardoor ben ik wekelijks weer wat meer te vinden rondom een voetbalveld.
Ouders die roepen langs de zijlijn op de kinderen of wat dan ook wordt niet getolereerd en men is daar heel streng op. Het coachen is aan de coaches. Verwijten is al helemaal uit den boze.
Uitspraken van enkele ouders van de tegenstand wanneer men achter komt te staan is te zot voor woorden. Gaande van aanmoedigen om hun man om te schoppen tot de middelvinger opsteken naar andere ouders. Een spelertje maakte een doelpunt en was iets te uitbundig aan het vieren waarop een vader van de tegenstand riep 'loser! hopelijk ga je dood aan kanker' waarop ze de match stil gelegd hebben en de scheidsrechter (een manneke van 14 jaar) de match ging stil leggen. Ze hebben dan maar die vader van het terrein gesmeten.
Ouders die kop aan kop gaan staan is blijkbaar ook niet abnormaal, al heb ik het zelf nog niet gezien.
Is dat overal zo? Of hebben wij gewoon enkele héél marginale ploegen in onze reeks?
Hoe kan je nu als volwassene een kind van 7-8 jaar de dood toewensen of gaan uitmaken? En dan nog voor een spelletje? Hoe functioneert diene mens in het dagelijks leven? Hoe leef je met jezelf?
Gelukkig niet de toestanden die jij aanhaalt. Waar ik vooral van opkeek waren dan oudere spelers die extra trainingen kregen van een "specialist" die de mannekes verbaal zwaar aanpakte als ze een fout maken in de training.
. Uiteindelijk gelukt en een paar km verder in een bos gaan droppen.
