Ik heb niets met de sociale sector maar ik kijk er toch vooral met gemengde gevoelens naar. Vaak zie je ook wel een beetje vanwaar de problemen komen, er zitten verschillende moeders in zonder diploma middelbaar en duidelijk uit een thuissituatie waarin ze nooit hebben geleerd met geld om te gaan. Enkele voorbeelden:
- jong gezin waar de familie kwaad was omdat zij zwanger werd op 19 jaar. Noot: haar vriend had (zware) ADHD en stond hiervoor op invaliditeit, zij zelf werkte in een beschutte werkplaats momenteel. Maar na dat eerste kind kwamen er dan nog twee. Kers op de taart: alledrie hadden ze neurofibromatose. Ik weet dat het makkelijk gezegd is, maar stop dan toch bij dat ene kind.
- jonge moeder verloor al haar spaargeld aan een scam genre "kom goed geld verdienen in het VK als au pair". Zonder geld werd ze dan zwanger en ging ze alleen wonen. Blijkt dan dat ze stelselmatig meer uitgeeft dan binnenkomt, maar ze heeft gewoon geen idee van haar kosten. Ze heeft dan recht op een bewonerskaart, maar doet het nodige niet om die te bekomen en betaalt dan parking per SMS: rekening bij Proximus van 200 EUR/maand.
Ik ga niet alles neerschrijven maar vaak toch wel eens gefronst, anderzijds is het makkelijk gezegd komende van iemand met normale opvoeding die niet in permanente stress leeft voor deurwaarders. Ook lijkt het wel dat éénmaal de drempel over het enkel erger wordt gemaakt. Er was een koppel waar de deurwaarder de hele inboedel had aangeslagen en dan voor een peulschil openbaar had verkocht, een ander die in budgetbeheer gingen waar ze te horen kregen dat hun huis (dat ze aan het renoveren waren) te duur was, waarna de openbare verkoop minder dan de (lage, was van ouders) aankoopwaarde was. Dat zijn dan gevallen waar men eerst denkt aan de schuldeisers, maar ook gewoon geen beslissingen neemt zoals een goede huisvader (zoals een goede prijs krijgen). Dan krijg je natuurlijk gewoon meer schulden want je moet dat goed vervangen.