Je sociale afkomst als determinant voor "succes"

[JPV]

Wat heeft een fysieke beperking te zien met sociale afkomst?

Veel. Mensen van een lagere afkomst, hebben, ondanks hun wilskracht en motivatie, vaak meer fysieke problemen of niet de financiële middelen om die te compenseren. Soms lukt dat op een andere manier, vaak echter niet.

En ja mijn biologische vader was een drugsverslaafde, wij hadden op een gegeven moment niets meer, mijn kind-spaarrekening was volledig geplunderd ten gunste van zijn verslaving. De rechtbank komt effectief tussenbeide om onderhoudsgeld te bekomen en als dat niet lukt (zoals bij ons het geval was) voorziet het OCMW in onderhoudsgeld en proberen zij op hun beurt dat alsnog bij de ouder te verkrijgen (in zijn geval met deurwaarders). Maar het onderhoudsgeld lag er financieel bij ons wel maandelijks.

Jij had dus een goeie ouder én een financieringsbron aka OCMW in de plaats van de biologische ouder. Groot verschil met 2 drugsverslaafde ouders. Het is niet omdat jij het slecht gehad hebt, dat je daarom kan zeggen dat iedereen het maar moet lukken.

 

[iamhollywood]

En... dan?

Chapeau voor al die mensen in je “bewijzen”, maar dat blijft anekdotisch. En daar houdt het ook bij op. Je mist hier realiteitszin en een beetje véél zelfs. Financiële drempels zijn méér dan het inschrijvingsgeld hé... Je doet alsof het allemaal draait om “wilskracht” en “motivatie”, maar je onderschat structurele ongelijkheid gigantisch, zelfs met de positieve punten die ons onderwijssysteem in België wél heeft.

Het is niet omdat je ergens met wat centen en financiële steun geraakt, dat je automatisch dezelfde kansen hebt als iemand die thuis de nodige omkadering krijgt: ouders met kennis van zaken, ruimte voor bijlessen, een netwerk van mensen die je kunnen helpen, etc. Obviously: iedereen moet examens afleggen, maar de omstandigheden zoals extra studiemateriaal, goede begeleiding, een degelijke laptop of een rustige studeerplek, maken een enorm verschil. Dat soort zaken vergeet jij (toevallig?) te vermelden als je met je holle slogan “de kansen zijn er, je moet ze alleen grijpen” zwaait.

Ik ken zelf genoeg mensen, onder wie mijn eigen moeder, wiens ouders geen flauw idee hadden van het onderwijssysteem en daardoor compleet de verkeerde richting insloegen of snel moesten afhaken. Dat kun je niet zomaar weglachen met “tja, eigen schuld, had maar meer doorzettingsvermogen gehad.” Zo werkt het echte leven niet. Structurele problemen, taalachterstand, een gebrek aan mentoren, stress, etc.: dat haal je niet ffkes in met wat goeie wil.

Je "persoonlijke keuze"-redenering is eveneens degoutant. Opnieuw zijn structurele ongelijkheden niet zomaar te overwinnen met:

Veel mensen hebben al een achterstand voor ze nog maar goed en wel aan hun hogere studies beginnen. Denk aan een hele geschiedenis van beperkte ondersteuning op de middelbare school, of een thuissituatie waar studeren geen prioriteit kán zijn. Dat kun je niet zomaar oplossen met “gewoon meer willen.”

Meen ik dat het eenvoudig is? NEEN, absoluut niet, dat heb ik nergens beweerd. Ik zeg enkel dat er in een land als België voldoende voorzieningen zijn om het mogelijk te maken (studietoelagen, infomomenten die vanuit de school uitgaan en iedereen heeft hier nog altijd schoolplicht, statuut werkstudent, steunpunten zoals OCMW's, extra voorzieningen voor laaggeschoolden om op latere leeftijd alsnog te gaan studeren etc).

Ik had inderdaad geen internet/computer in het secundair. Ik ging naar de bib. Als werkstudent krijg je een 13e maand en vakantiegeld waardoor er een laptop af kon. Kotnet was dan weer spotgoedkoop.
Mijn vriendin woonde inderdaad in een crapy kot boven een luidruchtig café. Studeren deed zij eveneens in de bib.

Ten tijde van onze ouders bestonden al die voorzieningen inderdaad niet. Daarom dat onderzoeken in die tijden ongetwijfeld inderdaad een link legde tussen sociale afkomst en studieniveau. Ik zeg niet dat iedereen in een schrijnende thuissituatie zomaar gaat gaan studeren maar ik ben niet akkoord dat vandaag iemand die geboren wordt in een arbeidersgezin minder kansen heeft in het het hoger onderwijs. Het is niet omdat uw ouders arbeiders zijn dat jij geen arts kan worden. Ten tijde van onze ouders ben ik akkoord dat dat anders lag.
In andere landen kunnen onderzoeken eveneens opnieuw tot andere uitkomsten leiden. Maar ons land is imo wel ruim voorzien om mensen kansen te bieden. En vandaag gaan ouders in een normaal arbeidersgezin (zonder schrijnende toestanden), ook meer motivatie hebben om hun kinderen toegang te bieden tot hoger onderwijs, het hoger onderwijs is al meer gekender dan ten tijden van onze ouders.

 

[June]

Wat versta je onder IT-er..

Iemand die in de IT werkt, maar dat is heel precies nogal divers.

 

[Chelark007]

Persoonlijk ook het gevoel mijn potentieel niet bereikt te hebben door gebrek aan sturing in mijn jonge jaren. Jaren gaan voorbij, doe wel een job, zelfs jobcoach gedaan om Iets wijzer te worden, maar nog niet de juiste richting gevonden om nog iets bij te studeren. Ondertussen wel 40 jaar.

Dat is dan ook mijn eigen schuld?

Nu zelf ouder en ga er alles aandoen dat de zoon beter gestuurd wordt adh van sterktes en interesse.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Jawel want de kansen in een land als België zijn er, je moet ze willen grijpen. Het is niet dat studeren hier overeenkomt met een lang aanslepende studieschuld.
Iedereen heeft er toegang toe. We zijn eveneens op die manier georganiseerd dat er voldoende infomomenten zijn om ouders/studenten bewust te maken van de opties. Ik herinner mij nog de info-avonden op school, de daguitstappen in het secundair naar SIDIN's en zelf gewoon klasuren waarin sprekers langskwamen of de leerkrachten tijd namen om stil te staan bij studiekeuzes.
Die vriendin die thuis gevlucht is werd begeleid door het OCMW.

In mijn ogen heeft iedereen dezelfde kansen.
En voor elke student komt een diploma halen neer op motivatie en wilskracht. Het is niet omdat je geld hebt dat dat diploma binnen handbereik ligt, zij moeten er eveneens voor blokken, het niveau van de examens zijn voor iedereen hetzelfde. Zij moeten eveneens opboksen tegen de verleidingen van uitgaan/vrije tijd, te vaak van studiekeuze veranderen (geen studiepunten meer -> geen toelating tot inschrijving), de vrijheid van een kot etc.
Je hebt dan misschien wel het geld om u bij te staan met studiehulp/begeleiding, maar zoek wat binnen vriendenkringen, medestudenten of mensen in hogere jaren en je zal ook wel hulp vinden. Ik sukkelde binnen TEW met wiskunde, heb via via hulp gevonden bij een master handelsingenieur die nog lerarenopleiding bijdeed en bereid was wat zaken toe te lichten waardoor ik uiteindelijk geslaagd ben. Zelf heb ik via via wat rechtenstudenten met accountancy geholpen.

Chapeau dat het jou gelukt is maar ik kan zonder diep nadenken zo al drie mensen uit mijn omgeving opnoemen die niet verder gestudeerd hebben ondanks dat ze slim genoeg zijn. Die er niet in geslaagd zijn om goede studie methodes te hanteren, goed om te gaan met geld, zich te omringen met de juiste mensen,...
En als de thuissituatie niet schrijnend genoeg is, is er geen rechter die tussenbeide komt en ingrijpt hoor. Dat weet ik uit persoonlijke ondervinding.

Vriendin van me is kleuterjuf, in haar klas zat ooit een kind die zonder eten naar school kwam, die om 22u nog met zijn ouders op café zat en erger. Dat is gemeld, ze zijn eens komen kijken en de ouders zijn verhuisd voordat er ingegrepen kon worden. Ik denk dat het voor zo een kind quasi onmogelijk is om te ontsnappen aan zijn realiteit.

 

[pardal]

. En vandaag gaan ouders in een normaal arbeidersgezin (zonder schrijnende toestanden), ook meer motivatie hebben om hun kinderen toegang te bieden tot hoger onderwijs, het hoger onderwijs is al meer gekender dan ten tijden van onze ouders.

met dit stuk gaan we denk ik allemaal akkoord. Sterker nog ben er zelfs van overtuigd dat sommige arbeidersgezinnen er financieel beter voorstaan dan ouders met een bachelor diploma.

Echter is (generatie)kansarmoede iets wat je niet op 1 generatie krijgt verholpen. Om jouw anekdote te gebruiken, je moeder had een lange termijn visie, had hoop en zag kansen en is voor de volle 100% voor gegaan. Mensen in armoede/ in schrijnende toestanden hebben de luxe niet om een lange termijn visie te hebben. Dit kijken niet verder dan, is er eten vandaag? Heb ik voldoende geld om de woning warm te stoken, ervoor te zorgen dat mijn elektriciteit en water niet afgesloten wordt.

Dus ja er zijn kansen in dit land, maar er zijn wel nog altijd structurele drempels die ervoor zorgen dat niet iedereen toegang heeft tot deze kansen.

 

[Pskonejott]

99% gevalletje opvoeding. Dat blijven verstoppen achter externe excuses is pre-2025, dat inclusief narratief is opgebruikt.

 

[nameless]

Kan ik perfect mee inkomen, maar het aantal IT'ers die zich inwerken in business, zeker als het over consulting gaat, is beperkt.

Dat is een van de nadelen van consulting: het blijft vaak oppervlakkig omdat je niet lang genoeg betrokken bent. Als je écht wilt inwerken in een business, dan is een interne functie vaak effectiever.

 

[Verdansk]

Het zal een eeuwige discussie zijn “nature vs. nurture”
Toch volg ik sterk wat JPV zegt in zijn voorbeeld, in het opzicht dat het eerder gaat over transferable skills. De tijd dat het beste teamlid de baas werd ligt al ver achter ons. Of dat goed of slecht is, is een andere discussie.

 

[iamhollywood]

met dit stuk gaan we denk ik allemaal akkoord. Sterker nog ben er zelfs van overtuigd dat sommige arbeidersgezinnen er financieel beter voorstaan dan ouders met een bachelor diploma.

Echter is (generatie)kansarmoede iets wat je niet op 1 generatie krijgt verholpen. Om jouw anekdote te gebruiken, je moeder had een lange termijn visie, had hoop en zag kansen en is voor de volle 100% voor gegaan. Mensen in armoede/ in schrijnende toestanden hebben de luxe niet om een lange termijn visie te hebben. Dit kijken niet verder dan, is er eten vandaag? Heb ik voldoende geld om de woning warm te stoken, ervoor te zorgen dat mijn elektriciteit en water niet afgesloten wordt.

Dus ja er zijn kansen in dit land, maar er zijn wel nog altijd structurele drempels die ervoor zorgen dat niet iedereen toegang heeft tot deze kansen.

Denk jij dat ons mama die dagelijkse stress dan niet had? Niet alleen financieel maar zeker ook qua veiligheid. Ik wil nu niet alle details gaan neerschrijven, heb ook geen zin daar aan terug te denken. Maar in nood worden mensen misschien net gedwongen een oplossing te zoeken? Zo had ons mama vb op een zeker moment door dat je bij de bakker zondagavond net voor sluitingsuur koopjes kon slaan gezien de sluitingsdag op maandag, zij herhaalt maar al te vaak dat ze zich schaamde om daar zondags te staan wachten tot sluitingsuur en dat niet elke week durfde. Andere momenten kregen wij brood toegestopt van de grootouders of onze kinderloze overburen die mij als hun kleindochter beschouwden. Vandaag zijn er 1001 organisaties waar gezinnen kunnen aankloppen voor een wekelijks voordeling voedingpakket, sociaal tarieven voor energie/telecom/openbaar vervoer. Je moet inderdaad wel de schaamte overwinnen (wat zeker niet makkelijk is maar je met honger doet) en durven u informeren. Hulp is er ook zeker niet meteen. Het heeft jaren geduurd eer mama de weg had gevonden naar onderhoudsgeld (die was er gelukkig wel tegen ik ging verderstuderen), ze heeft eveneens enkele jaren op wachtlijst gestaan voor sociale woning.
Zij had zeker niet altijd een lange termijnvisie, zij zag dat ik steeds bij de betere van de klas was en wou daar iets mee doen. Ik denk dat met een kind je ook meer gemotiveerd bent om vooruit te gaan, iets wat ons mama ook vaak herhaalt, zonder een kind hoefde het waarschijnlijk allemaal niet meer, met kind voelde ze de nood een uitweg te zoeken. Ik mag dankbaar zijn om haar moederliefde, maar zij herhaalt ook vaak dat ik er geraakt ben door mijn wilskracht, zij kon enkel maar hopen dat ik een universitair diploma zou halen. Net als we dat imo allemaal van onze kinderen kunnen, zij moeten het uiteindelijk gaan doen. Want hoezeer ik hier voorbeelden kan aanhalen van mensen uit schrijnende situaties die een hoger diploma behaald hebben, zo kan ik ook los uit het hoofd talloze voorbeelden halen van kinderen van welgestelde collega’s/kennissen die al hun kansen in het hoger onderwijs verspeeld hebben.

 

[StannekeS]

Wat versta je onder IT-er..

Iemand die in de IT werkt, maar dat is heel precies nogal divers.

Dit dus. Heb het hele topic gelezen, maar ben dit niet direct tegen gekomen.

IT-er is nogal breed men enorme verschillen in de benodigde capaciteiten. Velen hebben gewoon geen nood aan enige business kennis. Een developer moet in veel gevallen alleen maar code kloppen, de praatjes met de business laat die toch gewoon over aan solution archtecten, designers of business analisten. Dat is ook direct de reden waarom die zoveel ge-outsourced worden.

Een helpdesker idem, moet ook niks van business afkennen. Die moet een pc/laptop issue kunnen fixen.

Ik zit zelf in de IT en de mensen in de squads, daar hebben de meeste geen idee hoe zaken end 2 end werken. Die hebben gewoon de squad oogkleppen op. Is ook voor niks nodig trouwens. De mensen die boven de squads hangen die hebben die kennis van de busines wel.

Maar goed, ik zit in een bedrijf met 5000+ werknemers. Bij een kmo zal dat wel anders zijn.

 

[Eland]

Denk jij dat ons mama die dagelijkse stress dan niet had? Niet alleen financieel maar zeker ook qua veiligheid. Ik wil nu niet alle details gaan neerschrijven, heb ook geen zin daar aan terug te denken. Maar in nood worden mensen misschien net gedwongen een oplossing te zoeken? Zo had ons mama vb op een zeker moment door dat je bij de bakker zondagavond net voor sluitingsuur koopjes kon slaan gezien de sluitingsdag op maandag, zij herhaalt maar al te vaak dat ze zich schaamde om daar zondags te staan wachten tot sluitingsuur en dat niet elke week durfde. Andere momenten kregen wij brood toegestopt van de grootouders of onze kinderloze overburen die mij als hun kleindochter beschouwden. Vandaag zijn er 1001 organisaties waar gezinnen kunnen aankloppen voor een wekelijks voordeling voedingpakket, sociaal tarieven voor energie/telecom/openbaar vervoer. Je moet inderdaad wel de schaamte overwinnen (wat zeker niet makkelijk is maar je met honger doet) en durven u informeren. Hulp is er ook zeker niet meteen. Het heeft jaren geduurd eer mama de weg had gevonden naar onderhoudsgeld (die was er gelukkig wel tegen ik ging verderstuderen), ze heeft eveneens enkele jaren op wachtlijst gestaan voor sociale woning.
Zij had zeker niet altijd een lange termijnvisie, zij zag dat ik steeds bij de betere van de klas was en wou daar iets mee doen. Ik denk dat met een kind je ook meer gemotiveerd bent om vooruit te gaan, iets wat ons mama ook vaak herhaalt, zonder een kind hoefde het waarschijnlijk allemaal niet meer, met kind voelde ze de nood een uitweg te zoeken. Ik mag dankbaar zijn om haar moederliefde, maar zij herhaalt ook vaak dat ik er geraakt ben door mijn wilskracht, zij kon enkel maar hopen dat ik een universitair diploma zou halen. Net als we dat imo allemaal van onze kinderen kunnen, zij moeten het uiteindelijk gaan doen. Want hoezeer ik hier voorbeelden kan aanhalen van mensen uit schrijnende situaties die een hoger diploma behaald hebben, zo kan ik ook los uit het hoofd talloze voorbeelden halen van kinderen van welgestelde collega’s/kennissen die al hun kansen in het hoger onderwijs verspeeld hebben.

Wat iedereen in deze thread bedoelt is dat jouw moeder het allemaal wel deed, wat uiteraard alle respect verdient.

 

[Smodge]

99% gevalletje opvoeding. Dat blijven verstoppen achter externe excuses is pre-2025, dat inclusief narratief is opgebruikt.

Socio-economische studies beg to differ.

Als het echt zo simpel was en het voor 99% om opvoeding ging, dan zaten we nu niet meer met schooluitval, kansarmoede, taalachterstand en al die andere structurele problemen. “Inclusief narratief is opgebruikt” klinkt eerder als “ik ben beu dat er nog steeds over ongelijkheid gepraat wordt", maar die ongelijkheid verdwijnt niet zomaar omdat jij er geen zin meer in hebt.

Natuurlijk speelt opvoeding een grote rol. Je leert van thuis uit bepaalde normen en waarden, je krijgt (of krijgt niet) ondersteuning bij je huiswerk, je ouders sturen je al dan niet naar bijlessen of halen je door wiskundetabellen als je 10 bent. Maar doe niet alsof dat de enige factor is. Kinderarmoede, gebrekkige studiefaciliteiten, taalbarrières, discriminatie, een gebrek aan rolmodellen… dat zijn geen fabeltjes. Genoeg cijfers en studies vanuit PISA of OESO. Daar zie je telkens opnieuw dezelfde trend: sociaal-economische achtergrond beïnvloedt onderwijskansen keihard.

Het heeft dus in de verste verte niets te maken met “excuusjes” of “opgebruikt narratief”. Het is realiteit. Als je in een gezin opgroeit dat amper rondkomt, waar niemand hoger onderwijs heeft gedaan, waar weinig aansluiting is met de taal of met de cultuur op school… Dan is de sprong naar een diploma pakken gewoon véél groter. En nee, dat wil niet zeggen dat je het niet kunt halen, maar de hindernissen zijn er wel.

 

[June]

Het gaat niet over mindset, het gaat over de ervaring van werken andere diensten, die bij een socioloog gemiddeld een stuk breder is dan die van een orderpicker. Iedere job kan natuurlijk over zijn specifieke taak wel iets zeggen, dus een orderpicker kan puur omwille van zijn job zeker ook nuttige info geven, maar die zal minder breed zijn.

Geldt dat niet voor heel veel, eigenlijk?
Het helpt enorm als je naast slim, een goede opleiding ook enigszins sociaal begaafd bent of je nu in de it werkt of niet. Ook handig in je gezin.

Ik snap niet goed waarom je perse een onderscheid wilt maken. En welk onderscheid dat precies dan is. Een orderpicker kan sociaal kundig zijn, organisatorisch begaafd, snel tot inzicht kunnen komen, verantwoordelijkheid kunnen dragen en bijv de chirurg die jouw knie gaat opereren moest dat leren en oefenen. In de zin dat hij sociaal niet begaafd is, heeft moeten leren en heel veel oefenen hoe hij organisatorisch alles op orde heeft etc. Er schijnen nogal wat mensen met autisme in (academische) ziekenhuizen rond te lopen. Voor de wetenschap kan dat leuk zijn maar niet per definitie ook voor de patiënten.
Het gaat toch om contekst? Ook als je een pannenkoek plet, heeft ie twee kanten.

Het is niet perse je opleiding alleen die iemand succesvol of gewild maakt (voor een bedrijf) maar mi eigenlijk veel eerder de executieve functies die iemand beheerst.

 

[June]

Alle studies ten spijt is het imo véél eenvoudiger dan dat: basis opvoeding:

• op tijd komen
• verantwoordelijkheidsgevoel aanleren/tonen
• respect tonen naar anderen
• inzet
• ...

zo simpele dingen, directe familie werkt al jaren bij VDAB en alleen al die 4 zaken zijn nefast voor zowat alles wat met betaald werk te maken heeft - de taal nauwelijks begrijpen is uiteraard een handicap maar voor tal van zaken niet doorslaggevend.

Je kan ook zeggen; de opvatting van het niveau. Dat is m.i. bij op de lagere school van enorme invloed op het advies dat je krijgt. Daarin ligt ook een enorme discriminerende factor verborgen waar men al dan niet bewust van is.

 

[Iron Man]

Denk jij dat ... Want hoezeer ik hier voorbeelden kan aanhalen van mensen uit schrijnende situaties die een hoger diploma behaald hebben, zo kan ik ook los uit het hoofd talloze voorbeelden halen van kinderen van welgestelde collega’s/kennissen die al hun kansen in het hoger onderwijs verspeeld hebben.

Je snapt kennelijk niet hoe zwaar survivorship bias weegt in je betoog versus de droge data in de statistieken. De talrijke groep zonder hoger diploma afkomstig uit de lager opgeleide groep - ondanks hun goede kansen en ondanks hun gemiddelde competentie- zitten niet in jouw sample. Maar wel in grote getale in de statistieken.

En die tonen dat de "talloze" kinderen zonder diploma van hoog opgeleide collega's toch nog de helft minder "talloos" blijken dan die van de lager opgeleide medeburgers.

Waarom je genuanceerde verklaringen voor dit statistisch feit niet wil aanvaarden maar hardnekkig de schuld wil toewijzen aan de luierikken, is me een raadsel. Ik kom niet verder dan cognitieve dissonantie.


Zelf ook kind van arbeiders, overigens. De eerste in heel de familie met een hoger diploma. Mijn oudste zoon was de tweede.

 

[Vega]

Denk jij dat ons mama die dagelijkse stress dan niet had? Niet alleen financieel maar zeker ook qua veiligheid. Ik wil nu niet alle details gaan neerschrijven, heb ook geen zin daar aan terug te denken. Maar in nood worden mensen misschien net gedwongen een oplossing te zoeken? Zo had ons mama vb op een zeker moment door dat je bij de bakker zondagavond net voor sluitingsuur koopjes kon slaan gezien de sluitingsdag op maandag, zij herhaalt maar al te vaak dat ze zich schaamde om daar zondags te staan wachten tot sluitingsuur en dat niet elke week durfde. Andere momenten kregen wij brood toegestopt van de grootouders of onze kinderloze overburen die mij als hun kleindochter beschouwden. Vandaag zijn er 1001 organisaties waar gezinnen kunnen aankloppen voor een wekelijks voordeling voedingpakket, sociaal tarieven voor energie/telecom/openbaar vervoer. Je moet inderdaad wel de schaamte overwinnen (wat zeker niet makkelijk is maar je met honger doet) en durven u informeren. Hulp is er ook zeker niet meteen. Het heeft jaren geduurd eer mama de weg had gevonden naar onderhoudsgeld (die was er gelukkig wel tegen ik ging verderstuderen), ze heeft eveneens enkele jaren op wachtlijst gestaan voor sociale woning.
Zij had zeker niet altijd een lange termijnvisie, zij zag dat ik steeds bij de betere van de klas was en wou daar iets mee doen. Ik denk dat met een kind je ook meer gemotiveerd bent om vooruit te gaan, iets wat ons mama ook vaak herhaalt, zonder een kind hoefde het waarschijnlijk allemaal niet meer, met kind voelde ze de nood een uitweg te zoeken. Ik mag dankbaar zijn om haar moederliefde, maar zij herhaalt ook vaak dat ik er geraakt ben door mijn wilskracht, zij kon enkel maar hopen dat ik een universitair diploma zou halen. Net als we dat imo allemaal van onze kinderen kunnen, zij moeten het uiteindelijk gaan doen. Want hoezeer ik hier voorbeelden kan aanhalen van mensen uit schrijnende situaties die een hoger diploma behaald hebben, zo kan ik ook los uit het hoofd talloze voorbeelden halen van kinderen van welgestelde collega’s/kennissen die al hun kansen in het hoger onderwijs verspeeld hebben.

Geen kritiek naar jou toe want ik betrap me er zelf ook vaak op, je hebt nogal de neiging om je eigen situatie te extrapoleren naar gans de buitenwereld, wat natuurlijk niet echt correct is.

Maar om toch positief te blijven, chapeau voor jou/jullie situatie, het is dus duidelijk dat je kansen om te slagen minder goed waren dan die van andere gezinnen en je hebt het toch maar prima voor elkaar gebracht! Mijn zus en ik zijn kinderen van immigrante arbeiders zonder zelfs een middelbaar diploma (op uw 16 moet je werken en centen verdienen potverdekke) en zijn ook de eerste twee van onze familie (in België) die een hoger diploma haalden. Je moet weten dat we in België een stuk of 14 neven-nichten hebben, vandaar allicht dat mijn focus qua slaagkansen nogal zwaar ligt op de immigratieachtergrond van de personen.

 

[iamhollywood]

Je snapt kennelijk niet hoe zwaar survivorship bias weegt in je betoog versus de droge data in de statistieken. De talrijke groep zonder hoger diploma afkomstig uit de lager opgeleide groep - ondanks hun goede kansen en ondanks hun gemiddelde competentie- zitten niet in jouw sample. Maar wel in grote getale in de statistieken.

En die tonen dat de "talloze" kinderen zonder diploma van hoog opgeleide collega's toch nog de helft minder "talloos" blijken dan die van de lager opgeleide medeburgers.

Waarom je genuanceerde verklaringen voor dit statistisch feit niet wil aanvaarden maar hardnekkig de schuld wil toewijzen aan de luierikken, is me een raadsel. Ik kom niet verder dan cognitieve dissonantie.


Zelf ook kind van arbeiders, overigens. De eerste in heel de familie met een hoger diploma. Mijn oudste zoon was de tweede.

Voor andere landen en onze voorgeneraties ben ik akkoord. Maar ik wil wel eens statistieken zien van de laatste 5 jaar in BELGIË.
Ik vind ons systeem tegenover de rest van de wereld
oprecht opmerkelijk en we mogen dat niet vergeten.

Wij hebben hoge studietoelagen (vandaag 6.833,53€ voor een kotstudent - ik had iets van een 4200€ 15 jaar terug), praktisch geen inschrijvingsgeld, moderne kotcomplexen voor ouders met lage inkomens (gecheckt op de website van KUL - vandaag 242€ per maand - in mijn tijd zat dat rond de 150€ - uw studies zelf zijnde kot/nutsvoorzieningen/inschrijving en boeken zijn gedekt met uw studietoelage).
Dan is er heel het systeem van werkstudent dat de laatste jaren enkel is uitgebreid, je kan zeer beperkt belast een vast inkomen verwerven met voordelen zoals een 13e maand en dubbel vakantiegeld. Ik had een 600€ 13e maand en nog eens praktisch hetzelfde aan vakantiegeld.
Daarnaast hebben ze recent nog een systeem van student bedrijfsleider ingevoerd waarbij tegenwoordig een resem studenten al fiscaal voordelig een eigen zaakje hebben.
Er zijn mogelijkheden om met een leefloon te gaan studeren (https://centenvoorstudenten.be/info/leefloon/#:~:text=Als je financieel niet meer,de onderhoudsplicht van je ouders.)

En dan nog hoef je niet meteen als 18jarige onmiddellijk gaan studeren. Er zijn in ons land voor laaggeschoolden mensen talrijke mogelijkheden om werken en studeren te combineren. Daar ben ik persoonlijk minder in thuis maar ik weet dat ze er zijn. Gaande van afstandsonderwijs tot educatief verlof. Tot zelf voordelig stelsel als werkloze met behoudt van uitkering en kinderopvang (https://www.vdab.be/nieuwsbrief/09-2022/weer-studeren)

Dat zijn heel ander toestanden dan pakt onze noorderburen of de VS met oplopende studieleningen.
Is het makkelijk, neen, maar de mogelijkheden zijn er, en ze zijn imo zeer ruim.
Ik heb geen studententijd gehad met een actief uitgangsleven - verenigingsleven en al zeker geen Erasmus. Maar ik heb wel een masterdiploma.

 

[Arkaine]

In België is dat imo niet van toepassing. Als je wil zijn er voldoende opties door de hoge studiebeurzen, extra laag inschrijvingsgeld en het voordelig statuut van werkstudent. Op school heeft iedereen toegang tot dezelfde leerstof en kansen.

Heb het zelf gedaan, ik had de hoogste studiebeurs en een vast jobke als werkstudent. Het gaf mij extra doorzettingskracht want falen en jaarlijks van studierichting veranderen was geen optie, ik moest mijn jaarlijks pakketje studiepunten verzekeren om mijn diploma te halen. Ik heb eveneens efficiënt leren plannen. Ik werkte ruim op voorhand mijn blok-plan uit naast mijn werkschema. Na mijn master ben ik meteen gaan werken. Ik bleef op mijn honger zitten voor een bijkomende master, die heb ik dan uiteindelijk gehaald terwijl ik fulltime werkte (master van 60 studiepunten verdeeld over 2 jaar 30 studiepunten).
Een medestudent is als 17jarige thuis gevlucht, die kreeg een leefloon en is dan ook overgegaan op statuut werkstudent. Op gegeven moment had die een verkorte opleiding tot jobstudent airhostess gevolgd en vloog die alle mogelijke schoolvakanties; dat gaf door de verschillende werkpremies voldoende budget om een heel jaar op te overleven. En opnieuw, daar was geen ruimte om te falen of op studiekeuze terug te komen. Vandaag is die HR director van een grootbank.
Ons eerste poetshulp is gevlucht met kind uit een situatie met partnergeweld, zij heeft haar job gecombineerd met een nieuwe opleiding. Voor laaggeschoolden zijn er extra steunmaatregelen. Zij is begin dit jaar gestart in een totaal andere job dankzij haar diploma.

Het is niet eenvoudig maar het kan, het komt louter op wilskracht en motivatie neer. Die vriendin had evengoed kunnen zeggen ‘ik stop met school en ga volledig voor traject steward nu de connecties er zijn’, ik had ook op mijn jarenlange vaste plek als verkoopster in den Inno kunnen blijven plakken (had super aangename collega’s), maar je wil net dat tikkeltje meer en gaat ervoor.

Mijn mama heeft geen hoger diploma, mijn mama was eveneens poetshulp. En toch heeft zij als alleenstaande moeder zich over mijn schoolwerk ontfermd. Zij ondervroeg mij dagelijks op Latijn. Na 3 jaar Latijnse stond ze erop dat ik naar economie overstapte, ze vond dat vanaf het 4e Latijnse louter literatuurstudie was en de basis in die eerste 3 jaar werd gelegd. Ik heb dan in de zomervakantie een herexamen voor heel de leerstof 3e jaar economie moeten afleggen om in het 4e jaar economie te mogen starten. Ook al was ons mama van gewone komaf, zij heeft wel mijn studies in bepaalde richting gestuurd. Zij heeft zich bewust geïnformeerd omdat zij betere kansen voor haar kind wou.

Je lijst een hele reeks drempels op die je moet overwinnen op gelijke voet te komen met mensen die uit een makkelijkere situatie komen, maar je conclusie is dat iedereen gelijke kansen heeft?

Niet iedereen heeft zulke geëngageerde ouders als jij.
Van twee leerkrachten, een TSO en een BSO, toch al gehoord dat veel ouders (nee, niet iedereen of zelfs de meerderheid) niet echt bezig zijn met het schooltraject van hun kinderen. Da's heel anekdotisch en stereotype, maar ligt wel binnen wat je gevoelsmatig zou verwachten.

 

[Sylverscythe]

Dan is er heel het systeem van werkstudent dat de laatste jaren enkel is uitgebreid, je kan zeer beperkt belast een vast inkomen verwerven met voordelen zoals een 13e maand en dubbel vakantiegeld. Ik had een 600€ 13e maand en nog eens praktisch hetzelfde aan vakantiegeld.
Daarnaast hebben ze recent nog een systeem van student bedrijfsleider ingevoerd waarbij tegenwoordig een resem studenten al fiscaal voordelig een eigen zaakje hebben.
Er zijn mogelijkheden om met een leefloon te gaan studeren (https://centenvoorstudenten.be/info/leefloon/#:~:text=Als je financieel niet meer,de onderhoudsplicht van je ouders.)

En dan nog hoef je niet meteen als 18jarige onmiddellijk gaan studeren. Er zijn in ons land voor laaggeschoolden mensen talrijke mogelijkheden om werken en studeren te combineren. Daar ben ik persoonlijk minder in thuis maar ik weet dat ze er zijn. Gaande van afstandsonderwijs tot educatief verlof. Tot zelf voordelig stelsel als werkloze met behoudt van uitkering en kinderopvang (https://www.vdab.be/nieuwsbrief/09-2022/weer-studeren)

Dat zijn heel ander toestanden dan pakt onze noorderburen of de VS met oplopende studieleningen.
Is het makkelijk, neen, maar de mogelijkheden zijn er, en ze zijn imo zeer ruim.
Ik heb geen studententijd gehad met een actief uitgangsleven - verenigingsleven en al zeker geen Erasmus. Maar ik heb wel een masterdiploma.

Vanwaar de stelling dat we in de laatste 5 jaar plots een globaal maatschappelijk fenomeen hier zouden opgelost hebben?

Ik volg @Arkaine hoor. Je lijst een hele hoop zaken op die als ze goed komen iemand kunnen verder helpen. Die hebben allereerst niet allemaal voldoende capaciteit, en iemand uit het juiste "nest" heeft dat allemaal niet nodig. Die gaan gewoon van middelbaar naar hoger onderwijs met dezelfde verwaarloosbare zorgen als altijd hoor.

Het Mattheus-effect is ook een dingetje, trouwens.