ugar
Well-known member
Lijkt me inderdaad reden voor ontslag. Is dan een goede manier om het kaf van het koren te scheiden, dat soort volk wil je niet als collega, denk ik danNu hebben ze een mail rondgestuurd om te melden dat ze camerabeelden gaan opvragen omdat niemand de gestolen goederen heeft teruggebracht én de externe verhuisfirma heeft laten weten dat ook spullen van hen verdwenen zijn. Dit hou je toch niet voor mogelijk.
Ik hoop dat ze effectief beelden hebben, want dit lijkt me reden tot onmiddelijk ontslag.
ugar
Well-known member
Dit is dan ook niet de taak van HR, maar wel van de leidinggevenden van beide mensen. En dat gesprek te documenteren en door te sturen naar HR zodat dit opgenomen wordt in het dossier van die paljassen.
En indien die managers het probleem niet opgelost krijgen, kan die leidinggevende er HR bijbrengen om een waarschuwing, schorsing of whatever te bezorgen aan die mensen.
Karton
Well-known member
Ik heb het de laatste tijd wat moeilijk. Ik ben in januari coördinator geworden van een bedrijf dat deels draait op subsidies, sociale sector. De vorige coördinator wou gewoon terug coach zijn. Die werkt er dus nog. Hij had te veel stress, ik vond het een mooie kans, dus ik accepteer zijn vraag om over te nemen.
Er is zeer weinig overgave gebeurd, af en toe een half uur uitleg over bepaalde dingen maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik beheerste hoe het werkt. Ik kreeg ook geen antwoord op mijn vele vragen. In maart bleek dat de boekhouding voor 2020 niet kon afgesloten worden, want er was geen startbalans. Start de ellende. Blijkbaar zijn we al jaren verlieslatend. Hoe dieper ik graaf, hoe meer lijken er uit de kast vallen.
Ik weet niet of de vorige coordinator dat wist of niet. De budgetten waren met verkeerde bedragen gemaakt. De boekhoudster komt uit Rusland en spreekt zeer slecht Nederlands, via haar ga ik het ook niet begrijpen. Er is gelukkig een externe boekhouder die ik wel begrijp. Triestig dat ik via hem moet leren hoe de eigen organisatie werkt.
Het is een complex verhaal. Onder andere vijf verschillende subsidiegevers. De ex-coordinator houdt alle informatie bij zich, dus ik moet het dan maar zelf uitzoeken.
Voor 2022 wil ik alleszins een positief budget. Iedereen krijgt de kans om drie dagen per week thuis te werken. Ik heb een bureau geschrapt en iedereen samengezet in een landschapslokaal, er is ruimte genoeg. Dat bespaart €7000/jaar, gemakkelijk. De avond na mijn beslissing krijg ik telefoon van een bezorgde medewerkster. Ik heb er een half uur mee gepraat, alles uitgelegd , proberen te kalmeren, ze leek rustig en begripvol. De dag erop zie ik ze op kantoor, ze is zeer kwaad, dat ze niet akkoord gaat met mijn stijl van beslissingen nemen, dat ze het erover gaat hebben met de vorige coordinator etc. Die is zelf ook niet enthousiast. Hij had een consensuscultuur, alle beslissingen werden eerst in het team overlegd... Waardoor er nooit iets gebeurde. Ik maak me er zelf niet populair mee.
Eigenlijk is de personeelskost te hoog voor wat we doen. Er wordt niet efficiënt gewerkt. Infosessies worden met twee personen gegeven terwijl dat perfect alleen kan: ik zeg dat we dat nu alleen gaan doen ipv met twee, ook veel tegenwind. Ik wil ook meer overschakelen naar een online omgeving, meer online workshops, of minstens hybride , maar ook daar sputtert een collega tegen: dat is voor haar een "zwak punt" en je moet "werken met je sterktes" dus een andere collega moet het doen. Maar als je fysieke workshops kan geven kan je dat toch online ook? Dat is een kwestie van niet willen leren, gewoon tegen verandering.
Het is/was een zeer flexibele omgeving , eigenlijk zonder regels. Mensen komen toe en vertrekken wanneer ze willen, er is geen controle over hoe de dag wordt ingevuld. Dat kan toch niet? Onder de vorige coordinator waren er helemaal geen regels, je kwam niet als je geen zin had en vertrok weer wanneer je wou. Er was ook geen tussentijdse controles of opvolging. Op de twee dagen per week dat mensen nu naar de bureau moeten komen heb ik gezegd dat ze moeten hier zijn tussen 8 en 9. Dat is in mijn ogen flexibiliteit in een gewoon bedrijf. Niet: ik zie wel of ik kom, wanneer ik kom. Er zijn ook nog drie dagen thuiswerk...
Soms voelt het aan alsof ik leef in bizarro world. Mijn pogingen om er een "normaal" bedrijf van te maken botsen op zeer veel weerstand, maar wat zouden die mensen dan doen in een gewoon bedrijf?
Ik heb veel stress. Ik zie geen mogelijkheid om structureel terug winstgevend te worden (of toch minstens break even) zonder te snoeien in de personeelskost. Er zal dan ook een daling zijn in de omzet, maar het personeel is duur en heeft veel anciënniteit (dank aan de vorige coördinator die alle gewerkte jaren meenam, ongeacht wat het was). Maar zolang de besparing op de kost van het loon hoger is dan de daling van de omzet is dat een positieve ingreep, ook al krimpen we dan ... Als we zo doorgaan gaan we failliet, dan heeft niemand nog een job.
Soms voelt het aan als een vergiftigd geschenk, een fucked up cadeau : hier, wordt maar coordinator, ik zal wel terug coach worden (aan hetzelfde loon dat hij had als coördinator!), los het maar op. Maar als je beslissingen neemt die niet eerst worden besproken met heel het team, dan ben ik samen met mijn clubje collega's die mij steunen boos op je. Gefeliciteerd met je nieuwe functie.
Er is zeer weinig overgave gebeurd, af en toe een half uur uitleg over bepaalde dingen maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik beheerste hoe het werkt. Ik kreeg ook geen antwoord op mijn vele vragen. In maart bleek dat de boekhouding voor 2020 niet kon afgesloten worden, want er was geen startbalans. Start de ellende. Blijkbaar zijn we al jaren verlieslatend. Hoe dieper ik graaf, hoe meer lijken er uit de kast vallen.
Ik weet niet of de vorige coordinator dat wist of niet. De budgetten waren met verkeerde bedragen gemaakt. De boekhoudster komt uit Rusland en spreekt zeer slecht Nederlands, via haar ga ik het ook niet begrijpen. Er is gelukkig een externe boekhouder die ik wel begrijp. Triestig dat ik via hem moet leren hoe de eigen organisatie werkt.
Het is een complex verhaal. Onder andere vijf verschillende subsidiegevers. De ex-coordinator houdt alle informatie bij zich, dus ik moet het dan maar zelf uitzoeken.
Voor 2022 wil ik alleszins een positief budget. Iedereen krijgt de kans om drie dagen per week thuis te werken. Ik heb een bureau geschrapt en iedereen samengezet in een landschapslokaal, er is ruimte genoeg. Dat bespaart €7000/jaar, gemakkelijk. De avond na mijn beslissing krijg ik telefoon van een bezorgde medewerkster. Ik heb er een half uur mee gepraat, alles uitgelegd , proberen te kalmeren, ze leek rustig en begripvol. De dag erop zie ik ze op kantoor, ze is zeer kwaad, dat ze niet akkoord gaat met mijn stijl van beslissingen nemen, dat ze het erover gaat hebben met de vorige coordinator etc. Die is zelf ook niet enthousiast. Hij had een consensuscultuur, alle beslissingen werden eerst in het team overlegd... Waardoor er nooit iets gebeurde. Ik maak me er zelf niet populair mee.
Eigenlijk is de personeelskost te hoog voor wat we doen. Er wordt niet efficiënt gewerkt. Infosessies worden met twee personen gegeven terwijl dat perfect alleen kan: ik zeg dat we dat nu alleen gaan doen ipv met twee, ook veel tegenwind. Ik wil ook meer overschakelen naar een online omgeving, meer online workshops, of minstens hybride , maar ook daar sputtert een collega tegen: dat is voor haar een "zwak punt" en je moet "werken met je sterktes" dus een andere collega moet het doen. Maar als je fysieke workshops kan geven kan je dat toch online ook? Dat is een kwestie van niet willen leren, gewoon tegen verandering.
Het is/was een zeer flexibele omgeving , eigenlijk zonder regels. Mensen komen toe en vertrekken wanneer ze willen, er is geen controle over hoe de dag wordt ingevuld. Dat kan toch niet? Onder de vorige coordinator waren er helemaal geen regels, je kwam niet als je geen zin had en vertrok weer wanneer je wou. Er was ook geen tussentijdse controles of opvolging. Op de twee dagen per week dat mensen nu naar de bureau moeten komen heb ik gezegd dat ze moeten hier zijn tussen 8 en 9. Dat is in mijn ogen flexibiliteit in een gewoon bedrijf. Niet: ik zie wel of ik kom, wanneer ik kom. Er zijn ook nog drie dagen thuiswerk...
Soms voelt het aan alsof ik leef in bizarro world. Mijn pogingen om er een "normaal" bedrijf van te maken botsen op zeer veel weerstand, maar wat zouden die mensen dan doen in een gewoon bedrijf?
Ik heb veel stress. Ik zie geen mogelijkheid om structureel terug winstgevend te worden (of toch minstens break even) zonder te snoeien in de personeelskost. Er zal dan ook een daling zijn in de omzet, maar het personeel is duur en heeft veel anciënniteit (dank aan de vorige coördinator die alle gewerkte jaren meenam, ongeacht wat het was). Maar zolang de besparing op de kost van het loon hoger is dan de daling van de omzet is dat een positieve ingreep, ook al krimpen we dan ... Als we zo doorgaan gaan we failliet, dan heeft niemand nog een job.
Soms voelt het aan als een vergiftigd geschenk, een fucked up cadeau : hier, wordt maar coordinator, ik zal wel terug coach worden (aan hetzelfde loon dat hij had als coördinator!), los het maar op. Maar als je beslissingen neemt die niet eerst worden besproken met heel het team, dan ben ik samen met mijn clubje collega's die mij steunen boos op je. Gefeliciteerd met je nieuwe functie.
pardal
Well-known member
Heb je geen RVB boven jou staan aan wie je verantwoording moet afleggen?
Karton
Well-known member
Jawel, en die zijn mee in mijn verhaal. Gelukkig
die wisten ook van niks. En vragen aan mij om te herstructureren.
pardal
Well-known member
Dan de zwarte Piet naar hun doorsturen. Ik voer uit wat de RVB beslist.Jawel, en die zijn mee in mijn verhaal. Gelukkig
Maar hoe komt het dat de RVB van niets wist die krijgen toch jaarlijks een verslag enz.
Karton
Well-known member
Ja maar die begrepen het ook niet. Genre ja, het zal wel kloppen. En dan blijkt het uiteindelijk toch niet te kloppen.
Lijkt mij dat een van de eerste stappen gaat moeten zijn om structuur/hiërarchie en bijhorende discipline in te voeren. En dat gaat waarschijnlijk het makkelijkst lukken door een voorbeeld te stellen en dan is de voormalig coördinator een erg goede kandidaat zo op het oog, zeker als die (zoals het lijkt uit uw verhaal) actief tegenwerkt (info achterhouden), de macht precies niet kan loslaten, een "leider" onder de tegenstand is EN meer kost dan hij waard is....
ugar
Well-known member
Lijkt me ook dat die voormalige coördinator uit de organisatie laten zetten door de RVB vanwege financieel wanbeheer, evt na een audit, een optie is. Maar ik zou dat niet zelf doen, RVB moet zijn verantwoordelijkheid nemen.
Renegadexxripxx
Well-known member
Idem,
laat het rvb zijn verantwoordelijkheid nemen.
Wat je wel kunt doen is als coördinator uw oplossing aan de groep voorleggen onder de noemer van dit is de enigste oplossing die ik zie zonder dat ik moet terugschakelen naar de mensen boven mij. De enige andere opties die ik zie, als de besparingen in het werkingsbudget niet aanvaard worden, om de benodigde besparingen voor het tekort in het budget op te lossen is snoeien in de personeelsuitgaven. Of hebben jullie andere voorstellen om x € binnen het budget eruit te halen of extra budget geregeld te krijgen?
Indien wij niet tot een oplossing kunnen komen, zie ik mij genoodzaakt om de beslissing te leggen bij de rvb, en wat het dan wordt, daar kan ik mij niet over uitspreken. Ik wil namelijk niet beslissen of john, piet, joris of eventueel zelfs ikzelf buiten lig om het budget sluitend te maken. Dat is nu eenmaal niet mijn verantwoordelijkheid. Maar het is wel mijn verantwoordelijkheid om mijn job als coördinator correct uit te voeren en het rvb over de problematiek in te lichten.
Karton
Well-known member
Bedankt voor de suggesties. De ex-coordinator ontslaan was nog niet in me opgekomen omdat ik hem nu nog te veel nodig heb (want ik heb zelf nog niet alle informatie), maar daar komt gelijdelijk aan verandering in.
Sowieso is het moeilijk om coördinator te zijn als de oude er ook nog rondloopt en een andere visie heeft. Misschien is het onvermijdelijk dat uiteindelijk een van ons tweeën zal moeten vertrekken.
Ik haal er wat plezier uit om dit neer te schrijven. Ik neem het hem soms in mezelf kwalijk dat ik door hem in deze shit ben terechtgekomen.
Ik zal volgende week eens de rvb contacteren om opties en denkpistes te bespreken. Binnen een dikke maand zou ik moeten genoeg kennis hebben om alles over te nemen. Op tijd voor 2022.
Sowieso is het moeilijk om coördinator te zijn als de oude er ook nog rondloopt en een andere visie heeft. Misschien is het onvermijdelijk dat uiteindelijk een van ons tweeën zal moeten vertrekken.
Ik haal er wat plezier uit om dit neer te schrijven. Ik neem het hem soms in mezelf kwalijk dat ik door hem in deze shit ben terechtgekomen.
Ik zal volgende week eens de rvb contacteren om opties en denkpistes te bespreken. Binnen een dikke maand zou ik moeten genoeg kennis hebben om alles over te nemen. Op tijd voor 2022.
Dr. Sheldon Cooper
Well-known member
SnakeGodRovinin
Well-known member
Bewakingsfirma's worden voor zo'n zaken (receptiewerk bij politie, zoals in je voorbeeld) ingehuurd, omdat het minder kostelijk is.
Vaak moeten de bewakingsagenten roeien met de riemen die ze hebben. Deze dame in je voorbeeld had alleen papier om zaken op te schrijven van aangiftes. That's it. Waarschijnlijk (als ze haar werk / procedures naar behoren uitvoerde) kreeg ze instructies van Securitas uit, na een gesprek met de klant (politie) wat de bewakingsagent hoeft te doen en als die zeggen dat ze niet in het systeem mag kijken (lijkt me niet meer dan logisch), maar iedereen moet binnenlaten, dan kan je als bewakingsagent er niet veel op zeggen en kan dit voor buitenstaanders lijken alsof ze er voor piet snot staat.
Bewakingsagenten zijn - jawel hoor - een (licht) afschrikmiddel voor veel mensen. Dat tenger meisje haar kracht zal mogelijks liggen in communicatie. Iets wat pakken belangrijker is dan uw voorkomen qua lichaamsbouw. In 90/100 gevallen kan je met communicatie en begrip veel bereiken, alleen zijn er mensen, die per se fysiek in de clinch willen gaan, ongeacht wie er voor hen staat
.Ja, ik geef toe dat er bewakingsagenten zijn, waar je uzelf vragen bij kan stellen qua lichaamsbouw en als je (bij anderen) ermee praat, dat ze werden aangenomen om postjes te vullen, maar het gaat om de invoer van geïnteresseerden in de bewaking (de afdankertjes van de politie o.a.) en voor de klant: het financiële.
Weinig bewakingsagenten die: info vergaren over een gesprek; de handelingen van personen opschrijven en nadien alles doorgeven en verdere acties ondernemen. Dat allemaal zonder je het doorhebt als burger. Dat is een van de functies van een bewakingsagent. Ik garandeer u dat gezichten van burgers prachtige proporties aannemen, als je zaken vertelt / dingen gebeuren, die ze niet verwachten
.Ze zijn met weinig, maar ze zijn er wel.
Heb je geen ex-collega of vriend die coördinator/manager/directeur is en die je vertrouwt? Als dit je eerste leidinggevende positie is, zou je met hem/haar een soort mentorship kunnen afspreken waar je terecht kunt om cases te bespreken, tips hoe je iets moet brengen, ...
Alle, securitas is dan beetje zoals de flikken. Veel geblaat maar weinig wol.
Allé ik werk nu exact een jaar bij dezelfde klant. Na het interview een jaar geleden zei ik tegen mijn detacheerder: Ik heb de job zeker en vast niet. Amper 5 minuten later telefoon: Proficiat u hebt de job! Oeps!
Ik heb elke maand tegen mijn detacheerder gezegd dat wat ik nu doe voor job, eigenlijk niets voor mij is, dat ik natuurlijk wel mijn best doe maar dat ze elke maand rekening moeten houden met het worst case scenario en een slechte evaluatie mogen verwachten. Ik heb zonet de melding gekregen dat ik mijn 12de opéénvolgende héél goede evaluatie gekregen heb. Nogmaals oeps!
Ik stap niet zelf op, dat is tegen mijn principes. Ze moeten mijn contract maar opzeggen hé. Ik kan het ook niet meer verknoeien, want ik werk hier al 1 jaar langer dan ik verwacht had.
Of dit een frustratie is? Ba wah, ik kan alvast zeggen dat ik beter presteer dan verwacht zeker?
Het is niet dat ik hier tegen mijn zin zit, het niveau is gewoon héél hoog en ik heb (soms) wel eens moeite om te volgen, maar ze zijn tevreden. Misschien onderschat ik mijzelf ..
Ik heb elke maand tegen mijn detacheerder gezegd dat wat ik nu doe voor job, eigenlijk niets voor mij is, dat ik natuurlijk wel mijn best doe maar dat ze elke maand rekening moeten houden met het worst case scenario en een slechte evaluatie mogen verwachten. Ik heb zonet de melding gekregen dat ik mijn 12de opéénvolgende héél goede evaluatie gekregen heb. Nogmaals oeps!
Ik stap niet zelf op, dat is tegen mijn principes. Ze moeten mijn contract maar opzeggen hé. Ik kan het ook niet meer verknoeien, want ik werk hier al 1 jaar langer dan ik verwacht had.
Of dit een frustratie is? Ba wah, ik kan alvast zeggen dat ik beter presteer dan verwacht zeker?
Het is niet dat ik hier tegen mijn zin zit, het niveau is gewoon héél hoog en ik heb (soms) wel eens moeite om te volgen, maar ze zijn tevreden. Misschien onderschat ik mijzelf ..
Imposter syndromeAllé ik werk nu exact een jaar bij dezelfde klant. Na het interview een jaar geleden zei ik tegen mijn detacheerder: Ik heb de job zeker en vast niet. Amper 5 minuten later telefoon: Proficiat u hebt de job! Oeps!
Ik heb elke maand tegen mijn detacheerder gezegd dat wat ik nu doe voor job, eigenlijk niets voor mij is, dat ik natuurlijk wel mijn best doe maar dat ze elke maand rekening moeten houden met het worst case scenario en een slechte evaluatie mogen verwachten. Ik heb zonet de melding gekregen dat ik mijn 12de opéénvolgende héél goede evaluatie gekregen heb. Nogmaals oeps!
Ik stap niet zelf op, dat is tegen mijn principes. Ze moeten mijn contract maar opzeggen hé. Ik kan het ook niet meer verknoeien, want ik werk hier al 1 jaar langer dan ik verwacht had.
Of dit een frustratie is? Ba wah, ik kan alvast zeggen dat ik beter presteer dan verwacht zeker?
Waarschijnlijk. In mijn geval niet echt negatief omdat ik van wijze van spreke kan switchen naar een andere klant en ik wel ergens het gevoel heb, het beter gedaan te hebben dan verwacht. Maar ik kan me voorstellen als je een job hebt bij een vaste werkgever en je hebt continue dat gevoel .. dan is dat toch minder ..
Mss moet ik wat minder beginnen nadenken en gewoon 'doing my job'.
Vergelijkbare onderwerpen
