Aan de andere kant heb ik al het verwijt gekregen dat het niet ok is om gewoon iets te sturen in de aard van "zeg weet jij mss hoe X of Y werkt" zonder enig voorwoord
"Hoi, weet jij misschien hoe x of y werkt?"
Ik denk dat mensen beginnen met gewoon "hoi" met als redenering dat als je daarop antwoordt, je in hun ogen aangeeft dat je tijd hebt. Dus als ze dan hun vraag stellen, achten ze de kans groter dat ze direct een antwoord krijgen en de andere niet gaat doen alsof die het te druk heeft om te reageren als het een lastige vraag is.
jaja, dat probeer ik te doen. Maar soms vergeet ik dat en smijt ik gewoon de vraag in de algemene richting van de persoon die het waarschijnlijk weet"Hoi, weet jij misschien hoe x of y werkt?"
Sommige hebben er geen probleem mee, andere wel
Chelark007
Well-known member
Het ontbreekt mij om het mij minder aan te trekken / meer foert te zeggen... Tips? Of aard vant beestje?
Langs een kant wordt er wel wat verwacht van mij, maar ga niet elke keer dezelfde personen gaan uit de nood helpen.
Langs een kant wordt er wel wat verwacht van mij, maar ga niet elke keer dezelfde personen gaan uit de nood helpen.
Jackerath
Well-known member
Ik ken iemand die dat opgelost heeft door deze link in zijn Teams status message te zetten: https://nohello.net/en/
Dat krijgen ze dan meteen te zien als ze een chatsessie starten.
knight-rider
Well-known member
Ale, nu ben ik precies aan de beurt, nu gaan ze mij beginnen kloten.
Het is dat ik de collega's niet graag in de steek laat, anders zou ik zeggen dat ze de pot op kunnen en alles zelf oplossen.
Er zijn deze week bezoekers op kantoor, voornamelijk hogere managers en sales, waaronder ook de baas van mijn baas.
Gisteren was het een gezamenlijke lunch op kantoor waarvoor ik ook was uitgenodigd. Op het afgesproken uur zat er nog niemand van hen in de cafetaria, dus ik ging ervan uit dat hun meeting vlak daarvoor was aan het uitlopen. Een goed stuk in de lunch krijg ik ineens in de gaten dat ze ergens in een meeting room zitten te lunchen. Het was wel handig geweest als ze dat ook even aan mij hadden meegedeeld, blijkbaar was iedereen op de hoogte behalve ik.
Dat hele lunch gesprek draaide dan rond hun bedrijfswagen en parkeermogelijkheden op het werk en in de stad. Of de winst die ze hadden gemaakt bij het gokken op sportwedstrijden. Om ze dan op het einde van de dag een hoop nescafé capsules (die niet aan de “gewone” werknemers worden aangeboden, wij krijgen goedkopere automaatkoffie) en volledige zakken snoep en chocola te zien meegraaien (“I don’t have time to get my kids a present”). Ik vond het een beetje een zielige en opgeklopte vertoning van mensen die geen voeling hebben met anderen buiten hun eigen leefwereld.
Ik was niet uitgenodigd voor het avondeten (de andere direct report van mijn manager wel), maar ik was eerlijk gezegd opgelucht dat ze mij eens te meer "vergeten" waren.
Het is mij duidelijk dat ik nooit echt ga opklimmen omdat ik gewoon geen verbintenis heb met dat soort mensen en ook geen behoefte heb om mij daar sociaal tussen te begeven. Dan kan je nog zo hard en goed werken. En da's oké, ik zoek mijn heil wel in andere dingen. Zolang ik maar nooit begin te klagen dat ik 200 meter van een gesubsidieerde parkeerplaats naar kantoor moet wandelen.
Gisteren was het een gezamenlijke lunch op kantoor waarvoor ik ook was uitgenodigd. Op het afgesproken uur zat er nog niemand van hen in de cafetaria, dus ik ging ervan uit dat hun meeting vlak daarvoor was aan het uitlopen. Een goed stuk in de lunch krijg ik ineens in de gaten dat ze ergens in een meeting room zitten te lunchen. Het was wel handig geweest als ze dat ook even aan mij hadden meegedeeld, blijkbaar was iedereen op de hoogte behalve ik.
Dat hele lunch gesprek draaide dan rond hun bedrijfswagen en parkeermogelijkheden op het werk en in de stad. Of de winst die ze hadden gemaakt bij het gokken op sportwedstrijden. Om ze dan op het einde van de dag een hoop nescafé capsules (die niet aan de “gewone” werknemers worden aangeboden, wij krijgen goedkopere automaatkoffie) en volledige zakken snoep en chocola te zien meegraaien (“I don’t have time to get my kids a present”). Ik vond het een beetje een zielige en opgeklopte vertoning van mensen die geen voeling hebben met anderen buiten hun eigen leefwereld.
Ik was niet uitgenodigd voor het avondeten (de andere direct report van mijn manager wel), maar ik was eerlijk gezegd opgelucht dat ze mij eens te meer "vergeten" waren.
Het is mij duidelijk dat ik nooit echt ga opklimmen omdat ik gewoon geen verbintenis heb met dat soort mensen en ook geen behoefte heb om mij daar sociaal tussen te begeven. Dan kan je nog zo hard en goed werken. En da's oké, ik zoek mijn heil wel in andere dingen. Zolang ik maar nooit begin te klagen dat ik 200 meter van een gesubsidieerde parkeerplaats naar kantoor moet wandelen.
Muscleduck
Well-known member
Zielig eigenlijk idd.Er zijn deze week bezoekers op kantoor, voornamelijk hogere managers en sales, waaronder ook de baas van mijn baas.
Gisteren was het een gezamenlijke lunch op kantoor waarvoor ik ook was uitgenodigd. Op het afgesproken uur zat er nog niemand van hen in de cafetaria, dus ik ging ervan uit dat hun meeting vlak daarvoor was aan het uitlopen. Een goed stuk in de lunch krijg ik ineens in de gaten dat ze ergens in een meeting room zitten te lunchen. Het was wel handig geweest als ze dat ook even aan mij hadden meegedeeld, blijkbaar was iedereen op de hoogte behalve ik.
Dat hele lunch gesprek draaide dan rond hun bedrijfswagen en parkeermogelijkheden op het werk en in de stad. Of de winst die ze hadden gemaakt bij het gokken op sportwedstrijden. Om ze dan op het einde van de dag een hoop nescafé capsules (die niet aan de “gewone” werknemers worden aangeboden, wij krijgen goedkopere automaatkoffie) en volledige zakken snoep en chocola te zien meegraaien (“I don’t have time to get my kids a present”). Ik vond het een beetje een zielige en opgeklopte vertoning van mensen die geen voeling hebben met anderen buiten hun eigen leefwereld.
Ik was niet uitgenodigd voor het avondeten (de andere direct report van mijn manager wel), maar ik was eerlijk gezegd opgelucht dat ze mij eens te meer "vergeten" waren.
Het is mij duidelijk dat ik nooit echt ga opklimmen omdat ik gewoon geen verbintenis heb met dat soort mensen en ook geen behoefte heb om mij daar sociaal tussen te begeven. Dan kan je nog zo hard en goed werken. En da's oké, ik zoek mijn heil wel in andere dingen. Zolang ik maar nooit begin te klagen dat ik 200 meter van een gesubsidieerde parkeerplaats naar kantoor moet wandelen.
Eland
Well-known member
Ik deel hetzelfde gevoel. Ik heb ook moeite met sommige sales- of hoge kaderprofielen, vooral wanneer ze in groep zijn. Dan is het vaak een wedstrijdje Schone Schijn.Er zijn deze week bezoekers op kantoor, voornamelijk hogere managers en sales, waaronder ook de baas van mijn baas.
Gisteren was het een gezamenlijke lunch op kantoor waarvoor ik ook was uitgenodigd. Op het afgesproken uur zat er nog niemand van hen in de cafetaria, dus ik ging ervan uit dat hun meeting vlak daarvoor was aan het uitlopen. Een goed stuk in de lunch krijg ik ineens in de gaten dat ze ergens in een meeting room zitten te lunchen. Het was wel handig geweest als ze dat ook even aan mij hadden meegedeeld, blijkbaar was iedereen op de hoogte behalve ik.
Dat hele lunch gesprek draaide dan rond hun bedrijfswagen en parkeermogelijkheden op het werk en in de stad. Of de winst die ze hadden gemaakt bij het gokken op sportwedstrijden. Om ze dan op het einde van de dag een hoop nescafé capsules (die niet aan de “gewone” werknemers worden aangeboden, wij krijgen goedkopere automaatkoffie) en volledige zakken snoep en chocola te zien meegraaien (“I don’t have time to get my kids a present”). Ik vond het een beetje een zielige en opgeklopte vertoning van mensen die geen voeling hebben met anderen buiten hun eigen leefwereld.
Ik was niet uitgenodigd voor het avondeten (de andere direct report van mijn manager wel), maar ik was eerlijk gezegd opgelucht dat ze mij eens te meer "vergeten" waren.
Het is mij duidelijk dat ik nooit echt ga opklimmen omdat ik gewoon geen verbintenis heb met dat soort mensen en ook geen behoefte heb om mij daar sociaal tussen te begeven. Dan kan je nog zo hard en goed werken. En da's oké, ik zoek mijn heil wel in andere dingen. Zolang ik maar nooit begin te klagen dat ik 200 meter van een gesubsidieerde parkeerplaats naar kantoor moet wandelen.
Op zich vind ik dat niet onlogisch. Om zulke posities in te vullen moet er iets zijn wat je meer dan anderen drijft om het te doen. Beter willen overkomen dan anderen, is dus voor sommigen één van de drijfveren om daar te geraken. Als ik naar bv. jouw uitleg of ook mezelf kijk, stel ik vast dat we het sop de kolen niet waard vinden. Voor de schijn wil je niet hogerop komen, je zou het enkel voor jezelf doen, om een mogelijk nog boeiendere dagvulling te hebben. Als je vaststelt dat het je ook een hoop shit (aan vervelende interacties) zou opleveren, moet je al extreem gepassioneerd zijn door je job om het het nog waard te vinden voor jezelf.
Mijn n+1 is iemand zoals jij en ik, en heeft het ook soms over de absurditeit van de hele ratrace met mij. Mijn visie hierop is dat het genoeg is dat je in een management 2 alpha's hebt die niet voor mekaar willen onderdoen om de rest ook mee te sleuren in een race. Het enige wat daar bij ons mee bereikt is, is dat iemand op niveau n+1 is uitgevallen met burn-outklachten en dat een gigantisch zwaar dossier is binnengetrokken door twee van die alpha's waarbij de rest nu de shit achter hun rug kan gaan opkuisen en we onze broek scheuren aan dat dossier.
Strijkijzer
Redactiechef
Vooral die chocola en nescafe capsules meegraaien. Zo triestig eigenlijk 
MisterV
Well-known member
Alles meegraaien wat kan ten koste van alles en iedereen is dan ook de mentaliteit die je nodig hebt om naar die functies te kunnen klimmen. Triestig en absoluut niet mijn wereldje.Vooral die chocola en nescafe capsules meegraaien. Zo triestig eigenlijk
Oldskooler
Well-known member
Zo werkt de wereld nu eenmaal.
Alles afnemen, anderen afbreken, en niks teruggeven. In de hogere echelons werkt het zo, anders geraak je er nog niet eens binnen.
Zou ook wat anekdotes kunnen neerschrijven, kost weeral zoveel tijd.
(Ooit een baas zijn evaluatiegesprek eens kunnen afluisteren. Gebeurde gewoon om de hoek waar ik zat.
Haha, hoe mensen dan helemaal anders kunnen zijn, en hun eigen collega's de grond inboren. Iets later verschijnt die daar met een spontaan gezicht voor jullie, niets gebeurd.
En zoveel andere klootzakkerij. Anderen hun mails forwarden, maar zodanig aanpassen dat het lijkt dat zij de oplossing hebben bedacht.
Hoe vaak dat wel niet meegemaakt.
Het is op die manier dat je uiteindelijk echt groeit.)
Uiteindelijk, cynisch zijn, altijd en overal
Alles afnemen, anderen afbreken, en niks teruggeven. In de hogere echelons werkt het zo, anders geraak je er nog niet eens binnen.
Zou ook wat anekdotes kunnen neerschrijven, kost weeral zoveel tijd.
(Ooit een baas zijn evaluatiegesprek eens kunnen afluisteren. Gebeurde gewoon om de hoek waar ik zat.
Haha, hoe mensen dan helemaal anders kunnen zijn, en hun eigen collega's de grond inboren. Iets later verschijnt die daar met een spontaan gezicht voor jullie, niets gebeurd.
En zoveel andere klootzakkerij. Anderen hun mails forwarden, maar zodanig aanpassen dat het lijkt dat zij de oplossing hebben bedacht.
Hoe vaak dat wel niet meegemaakt.
Het is op die manier dat je uiteindelijk echt groeit.)
Uiteindelijk, cynisch zijn, altijd en overal
Laatst bewerkt:
Alle, beetje zoals op dit forum dus.Er zijn deze week bezoekers op kantoor, voornamelijk hogere managers en sales, waaronder ook de baas van mijn baas.
Gisteren was het een gezamenlijke lunch op kantoor waarvoor ik ook was uitgenodigd. Op het afgesproken uur zat er nog niemand van hen in de cafetaria, dus ik ging ervan uit dat hun meeting vlak daarvoor was aan het uitlopen. Een goed stuk in de lunch krijg ik ineens in de gaten dat ze ergens in een meeting room zitten te lunchen. Het was wel handig geweest als ze dat ook even aan mij hadden meegedeeld, blijkbaar was iedereen op de hoogte behalve ik.
Dat hele lunch gesprek draaide dan rond hun bedrijfswagen en parkeermogelijkheden op het werk en in de stad. Of de winst die ze hadden gemaakt bij het gokken op sportwedstrijden. Om ze dan op het einde van de dag een hoop nescafé capsules (die niet aan de “gewone” werknemers worden aangeboden, wij krijgen goedkopere automaatkoffie) en volledige zakken snoep en chocola te zien meegraaien (“I don’t have time to get my kids a present”). Ik vond het een beetje een zielige en opgeklopte vertoning van mensen die geen voeling hebben met anderen buiten hun eigen leefwereld.
Ik was niet uitgenodigd voor het avondeten (de andere direct report van mijn manager wel), maar ik was eerlijk gezegd opgelucht dat ze mij eens te meer "vergeten" waren.
Het is mij duidelijk dat ik nooit echt ga opklimmen omdat ik gewoon geen verbintenis heb met dat soort mensen en ook geen behoefte heb om mij daar sociaal tussen te begeven. Dan kan je nog zo hard en goed werken. En da's oké, ik zoek mijn heil wel in andere dingen. Zolang ik maar nooit begin te klagen dat ik 200 meter van een gesubsidieerde parkeerplaats naar kantoor moet wandelen.
Heb deze al eens gedeeld op de company chat: https://nohello.net/en/
Het zijn vooral de internationale personen die zich hier aan schuldig maken.
Een beetje de aard van het beestje denk ik. Enerzijds zal je er wel aanleg voor moeten hebben om in de wereld te geraken, maar ik denk vooral dat je na een tijd in die kringen rond te gaan zelf zo meer en meer gaat worden. Ik merk ook dat ik trekken begin over te nemen die "typisch" zijn voor mijn beroepscategorie, gewoon omdat ik elke dag omga met mensen die zo zijn en dat normaal vinden. Dat zijn dan geen kadermensen uit de zakenwereld en al zeker geen salesmensen, want daar hebben ze bij ons zeker een vorm van wantrouwen tegenoverEr zijn deze week bezoekers op kantoor, voornamelijk hogere managers en sales, waaronder ook de baas van mijn baas.
Gisteren was het een gezamenlijke lunch op kantoor waarvoor ik ook was uitgenodigd. Op het afgesproken uur zat er nog niemand van hen in de cafetaria, dus ik ging ervan uit dat hun meeting vlak daarvoor was aan het uitlopen. Een goed stuk in de lunch krijg ik ineens in de gaten dat ze ergens in een meeting room zitten te lunchen. Het was wel handig geweest als ze dat ook even aan mij hadden meegedeeld, blijkbaar was iedereen op de hoogte behalve ik.
Dat hele lunch gesprek draaide dan rond hun bedrijfswagen en parkeermogelijkheden op het werk en in de stad. Of de winst die ze hadden gemaakt bij het gokken op sportwedstrijden. Om ze dan op het einde van de dag een hoop nescafé capsules (die niet aan de “gewone” werknemers worden aangeboden, wij krijgen goedkopere automaatkoffie) en volledige zakken snoep en chocola te zien meegraaien (“I don’t have time to get my kids a present”). Ik vond het een beetje een zielige en opgeklopte vertoning van mensen die geen voeling hebben met anderen buiten hun eigen leefwereld.
Ik was niet uitgenodigd voor het avondeten (de andere direct report van mijn manager wel), maar ik was eerlijk gezegd opgelucht dat ze mij eens te meer "vergeten" waren.
Het is mij duidelijk dat ik nooit echt ga opklimmen omdat ik gewoon geen verbintenis heb met dat soort mensen en ook geen behoefte heb om mij daar sociaal tussen te begeven. Dan kan je nog zo hard en goed werken. En da's oké, ik zoek mijn heil wel in andere dingen. Zolang ik maar nooit begin te klagen dat ik 200 meter van een gesubsidieerde parkeerplaats naar kantoor moet wandelen.
Als ik dan kijk naar de man van een goede vriendin, daarvan was destijds mijn eerste indruk al dat het toch iemand was met een meer dan goedontwikkeld ego, en die is nu goed aan het opklimmen in in een soort van sales/customer relations rol van een multinational, inclusief bakken zakenreisjes. Daarvan heb ik ook vaak de indruk dat er een soort "by my job I have the right" mentaliteit bijhoort.
Toch ook wel een stevig potje veralgemenen in de posts hierboven hoor 
.
Ik zit zelf op dat niveau en deels in een sales rol, dus voel me aangesproken.
Helpt het om een groot ego te hebben en het goed te kunnen uitleggen (en als gevolg dus ook "zijn er zo veel")?
Absoluut ja (zelf ook schuldig aan).
Wil dat daarom zeggen dat de algemene houding daar oppervlakkige backstabbende alles meegraaiers zonder scrupules zijn?
Absoluut nee, niet meer of minder dan andere posities. En net zoals op die andere posities zijn er bedrijven waar ge daarmee wegkomt, en bedrijven die dat afstraffen.
.Ik zit zelf op dat niveau en deels in een sales rol, dus voel me aangesproken.
Helpt het om een groot ego te hebben en het goed te kunnen uitleggen (en als gevolg dus ook "zijn er zo veel")?
Absoluut ja (zelf ook schuldig aan).
Wil dat daarom zeggen dat de algemene houding daar oppervlakkige backstabbende alles meegraaiers zonder scrupules zijn?
Absoluut nee, niet meer of minder dan andere posities. En net zoals op die andere posities zijn er bedrijven waar ge daarmee wegkomt, en bedrijven die dat afstraffen.
Maar als het helpt gaat daar toch een zekere positieve selectie op gebeuren? Daarom is niet iedereen in die rol zo, maar een zekere correlatie lijkt me dan toch niet zo vergezocht. Waren er ook geen studies dat er meer mensen met psychopathische trekken te vinden zijn onder bedrijfsleiders?Toch ook wel een stevig potje veralgemenen in de posts hierboven hoor
Ik zit zelf op dat niveau en deels in een sales rol, dus voel me aangesproken.
Helpt het om een groot ego te hebben en het goed te kunnen uitleggen (en als gevolg dus ook "zijn er zo veel")?
Absoluut ja (zelf ook schuldig aan).
Wil dat daarom zeggen dat de algemene houding daar oppervlakkige backstabbende alles meegraaiers zonder scrupules zijn?
Absoluut nee, niet meer of minder dan andere posities. En net zoals op die andere posities zijn er bedrijven waar ge daarmee wegkomt, en bedrijven die dat afstraffen.
Is dat niet vrij gelijkaardig aan de veralgemening dat je meer alternatieve mensen, die minder inzitten met geld, zal vinden onder bv. sociaal assistenten?
Dat gaat allemaal waarschijnlijk niet over gigantische trends, maar gewoon afwijkingen ten opzichte van de brede bevolking. En dat is natuurlijk allemaal vooral buikgevoel hé, dus ik zou het niet te serieus nemen.
Zoals ik dus zei =>
Waarom dan direct de klepel moet doorslaan naar zaken zoals volgende, ontgaat mij toch hoor:
Vergelijkbare onderwerpen
