Het begint bij fucking dageraad, wanneer de zon nog twijfelt of ze wel wil opstaan. Daar vertrekt Befferke — ik dus — op zijn heldhaftige tweekilometer-mars naar het station van Vilvoorde. Elke stap voelt alsof ik auditie doe voor Expeditie Robinson, maar dan zonder tropisch eiland, zonder prijzengeld en vooral zonder plezier.
Onderweg passeer ik mysterieuze figuren:
– Een hond die naar mij kijkt alsof hij mijn levenskeuzes veroordeelt en me aankijkt van "qu'est-ce que tu me regardes fils de pute"?.
– Een broccokapselfiguur met bodywarmerke en veel te hard opgedreven step die me ei zo van van het voetpad maait
– Een duif die weigert op te vliegen omdat het, volgens haar, “te vroeg” is.
Aangekomen in het station neem ik de trein — een majestueus metalen monster dat enkel bestaat om mensen eraan te herinneren dat tijd niets meer is dan een suggestie. De deuren sluiten altijd exact op het moment dat ik denk: “Amai, deze keer gaat het lukken!”
NEE DUS.
Dan arriveer ik in Bruxelles-Nord, een plek die het best omschreven kan worden als:
“Een kruispunt tussen een fantasywereld, een survivalgame en een sitcom zonder lachband.”
Rondom mij:
– Mensen die luid discussiëren met een onzichtbare derde partij.
– Iemand die probeert een broodje te verkopen door het te laten zingen.
– Twee types die ruzie maken over wie er nu eigenlijk in beeld staat van een denkbeeldige camera.
- nen andere zot die mij aanklampt "tu veux des putes"? Coke? "Tu veux que je te suce moi même pour 5 euro"?
Maar het echte avontuur begint wanneer ik het Zebrapad des Doods betreed.
Daar sta ik dan, een nederige voetganger, en probeer ik over te steken terwijl auto’s voorbij razen… maar dan in een voertuig van 1,5 ton. Ze kijken me aan met een blik die zegt:
“Zou ik remmen? Zou ik het niet doen? We gaan het samen ontdekken!”
Eerlijk, als ik ooit superkrachten ontwikkel, is het hier dat het gebeurt.
Daarna volgt het pièce de résistance: de 1 kilometer Brusselse Urban Obstacle Course™.
– Tegels die dansen alsof ze auditie doen voor So You Think You Can Dance.
– Werfsignalisatie die al drie generaties meegaat.
– Een omleiding die u eerst naar Charleroi leidt en dan terug.
– Een man die een verkeersbord gebruikt als muziekinstrument.
– Wéér een step die zomaar uit de lucht lijkt te vallen (en misschien letterlijk doet).
Ik baan mij een weg alsof ik Indiana Jones ben die op zoek is naar de Heilige Graal, maar dan zonder zweep, zonder hoed en vooral zonder Graal.
En toch — TOCH! — bereik ik uiteindelijk mijn werk.
Zweet op het voorhoofd, hartslag op 300, ziel op halve batterij.
Maar ik sta er.
Mijn woon-werktraject is niet zomaar een route.
Het is een legende.