Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

Het had ook in het mobiliteitforum gekund maar aangezien het woon/werk verkeer is: dik accident in Destelbergen, heel de ruime regio rond Gent muurvast. De werkweek weeral goed ingezet!

Eerste dat ik in mijn mailbox lees vanmorgen: nen Out of Office van iemand die zegt dat hij "tijdelijk onbereikbaar is omdat het op zoek is naar zijn goesting en elke vorm van communicatie zal negeren met volle overtuiging" :laugh: Iets zegt mij dat we een andere contactpersoon gaan krijgen voor dat project :unsure:
 
Eerste dat ik in mijn mailbox lees vanmorgen: nen Out of Office van iemand die zegt dat hij "tijdelijk onbereikbaar is omdat het op zoek is naar zijn goesting en elke vorm van communicatie zal negeren met volle overtuiging" :laugh: Iets zegt mij dat we een andere contactpersoon gaan krijgen voor dat project :unsure:
De Vlaamse versie van "looking very hard for fucks to give" allez. Professionele communicatie wel.
 
De Vlaamse versie van "looking very hard for fucks to give" allez. Professionele communicatie wel.
De letterlijke quote was nog wat uitgebreider. Ik vermoed dat er ergens een woordenwisseling geweest moet zijn en dat die gast gedacht heeft: "als het zo zit, los het dan zelf maar op". Erg professioneel is het idd niet, al helemaal niet naar externe partijen toe :p
 
Sympathieke collega die eind dit jaar vertrekt :sad: We spraken het laatste jaar niet meer vaak omdat onze dienst is verhuist naar de andere kant van het gebouw, maar het is toch altijd jammer als de sympathieke weg gaan.
 
Ego trippers op het werk. Mensen die zichzelf onmisbaar achten, bij het minste in hun gat gebeten en zijn en zich bij het minste gepasseerd voelen, met onprofessioneel gedrag op het niveau van een kleuter reageren. In dit geval een lager kaderlid. Enkele voorbeelden:

- "Ik heb gezien dat ik niet in cc stond, amai, en ik doe hier zo mijn best! Weer fameus veel appreciatie!"
- Als die persoon gewezen wordt op het feit dat hij/zij geen leidinggevende functie heeft en dus een bepaald type beslissingen niet alleen mag maken -> *Cancelt alle meetings waarvoor een heleboel mensen tijd hebben vrijgemaakt en voorbereidingen hebben gemaakt* -> "Los het dan maar zelf op!!"
- Ik die als leidinggevende een ploeg aanspreek over een bepaald thema, en vijf minuten later telefoon krijg: "IK WOU HUN DAT ZEGGEN, DAT WAS MIJN IDEE, IK GA MIJN SCHUP HIER AFKUISEN ALS HET ZO ZIT.
- Tot slot de ultieme slachtoffer-kaart: "IK TWIJFEL TEN ZEERSTE OF IK NOG IN DEZE ORGANISATIE WIL WERKEN, NUL APPRECIATIE EN NUL DANK."

Stop dan godverdomme met zaken naar u toe te trekken waarvoor ge 1. niet zijt aangenomen, 2. niet bekwaam zijt, want als ge 't doet, doe het dan tenminste goed" en 3. u niet moet moeien want tis uw probleem niet.

Soms kunnen één of twee personen die denken dat de evenaar door hun gat loopt zoveel van uw energie vreten. F*cking hell.
 
Het begint bij fucking dageraad, wanneer de zon nog twijfelt of ze wel wil opstaan. Daar vertrekt Befferke — ik dus — op zijn heldhaftige tweekilometer-mars naar het station van Vilvoorde. Elke stap voelt alsof ik auditie doe voor Expeditie Robinson, maar dan zonder tropisch eiland, zonder prijzengeld en vooral zonder plezier.

Onderweg passeer ik mysterieuze figuren:
– Een hond die naar mij kijkt alsof hij mijn levenskeuzes veroordeelt en me aankijkt van "qu'est-ce que tu me regardes fils de pute"?.
– Een broccokapselfiguur met bodywarmerke en veel te hard opgedreven step die me ei zo van van het voetpad maait
– Een duif die weigert op te vliegen omdat het, volgens haar, “te vroeg” is.

Aangekomen in het station neem ik de trein — een majestueus metalen monster dat enkel bestaat om mensen eraan te herinneren dat tijd niets meer is dan een suggestie. De deuren sluiten altijd exact op het moment dat ik denk: “Amai, deze keer gaat het lukken!”

NEE DUS.

Dan arriveer ik in Bruxelles-Nord, een plek die het best omschreven kan worden als:
“Een kruispunt tussen een fantasywereld, een survivalgame en een sitcom zonder lachband.”

Rondom mij:
– Mensen die luid discussiëren met een onzichtbare derde partij.
– Iemand die probeert een broodje te verkopen door het te laten zingen.
– Twee types die ruzie maken over wie er nu eigenlijk in beeld staat van een denkbeeldige camera.
- nen andere zot die mij aanklampt "tu veux des putes"? Coke? "Tu veux que je te suce moi même pour 5 euro"?


Maar het echte avontuur begint wanneer ik het Zebrapad des Doods betreed.

Daar sta ik dan, een nederige voetganger, en probeer ik over te steken terwijl auto’s voorbij razen… maar dan in een voertuig van 1,5 ton. Ze kijken me aan met een blik die zegt:
“Zou ik remmen? Zou ik het niet doen? We gaan het samen ontdekken!”

Eerlijk, als ik ooit superkrachten ontwikkel, is het hier dat het gebeurt.

Daarna volgt het pièce de résistance: de 1 kilometer Brusselse Urban Obstacle Course™.

– Tegels die dansen alsof ze auditie doen voor So You Think You Can Dance.
– Werfsignalisatie die al drie generaties meegaat.
– Een omleiding die u eerst naar Charleroi leidt en dan terug.
– Een man die een verkeersbord gebruikt als muziekinstrument.
– Wéér een step die zomaar uit de lucht lijkt te vallen (en misschien letterlijk doet).

Ik baan mij een weg alsof ik Indiana Jones ben die op zoek is naar de Heilige Graal, maar dan zonder zweep, zonder hoed en vooral zonder Graal.

En toch — TOCH! — bereik ik uiteindelijk mijn werk.
Zweet op het voorhoofd, hartslag op 300, ziel op halve batterij.
Maar ik sta er.

Mijn woon-werktraject is niet zomaar een route.
Het is een legende.
 
Het begint bij fucking dageraad, wanneer de zon nog twijfelt of ze wel wil opstaan. Daar vertrekt Befferke — ik dus — op zijn heldhaftige tweekilometer-mars naar het station van Vilvoorde. Elke stap voelt alsof ik auditie doe voor Expeditie Robinson, maar dan zonder tropisch eiland, zonder prijzengeld en vooral zonder plezier.

Onderweg passeer ik mysterieuze figuren:
– Een hond die naar mij kijkt alsof hij mijn levenskeuzes veroordeelt en me aankijkt van "qu'est-ce que tu me regardes fils de pute"?.
– Een broccokapselfiguur met bodywarmerke en veel te hard opgedreven step die me ei zo van van het voetpad maait
– Een duif die weigert op te vliegen omdat het, volgens haar, “te vroeg” is.

Aangekomen in het station neem ik de trein — een majestueus metalen monster dat enkel bestaat om mensen eraan te herinneren dat tijd niets meer is dan een suggestie. De deuren sluiten altijd exact op het moment dat ik denk: “Amai, deze keer gaat het lukken!”

NEE DUS.

Dan arriveer ik in Bruxelles-Nord, een plek die het best omschreven kan worden als:
“Een kruispunt tussen een fantasywereld, een survivalgame en een sitcom zonder lachband.”

Rondom mij:
– Mensen die luid discussiëren met een onzichtbare derde partij.
– Iemand die probeert een broodje te verkopen door het te laten zingen.
– Twee types die ruzie maken over wie er nu eigenlijk in beeld staat van een denkbeeldige camera.
- nen andere zot die mij aanklampt "tu veux des putes"? Coke? "Tu veux que je te suce moi même pour 5 euro"?


Maar het echte avontuur begint wanneer ik het Zebrapad des Doods betreed.

Daar sta ik dan, een nederige voetganger, en probeer ik over te steken terwijl auto’s voorbij razen… maar dan in een voertuig van 1,5 ton. Ze kijken me aan met een blik die zegt:
“Zou ik remmen? Zou ik het niet doen? We gaan het samen ontdekken!”

Eerlijk, als ik ooit superkrachten ontwikkel, is het hier dat het gebeurt.

Daarna volgt het pièce de résistance: de 1 kilometer Brusselse Urban Obstacle Course™.

– Tegels die dansen alsof ze auditie doen voor So You Think You Can Dance.
– Werfsignalisatie die al drie generaties meegaat.
– Een omleiding die u eerst naar Charleroi leidt en dan terug.
– Een man die een verkeersbord gebruikt als muziekinstrument.
– Wéér een step die zomaar uit de lucht lijkt te vallen (en misschien letterlijk doet).

Ik baan mij een weg alsof ik Indiana Jones ben die op zoek is naar de Heilige Graal, maar dan zonder zweep, zonder hoed en vooral zonder Graal.

En toch — TOCH! — bereik ik uiteindelijk mijn werk.
Zweet op het voorhoofd, hartslag op 300, ziel op halve batterij.
Maar ik sta er.

Mijn woon-werktraject is niet zomaar een route.
Het is een legende.
Mogelijks een van de meeste legendary shortstories die ik al op het werk gelezen heb.
Much appreciated ;)
 
Het begint bij fucking dageraad, wanneer de zon nog twijfelt of ze wel wil opstaan. Daar vertrekt Befferke — ik dus — op zijn heldhaftige tweekilometer-mars naar het station van Vilvoorde. Elke stap voelt alsof ik auditie doe voor Expeditie Robinson, maar dan zonder tropisch eiland, zonder prijzengeld en vooral zonder plezier.

Onderweg passeer ik mysterieuze figuren:
– Een hond die naar mij kijkt alsof hij mijn levenskeuzes veroordeelt en me aankijkt van "qu'est-ce que tu me regardes fils de pute"?.
– Een broccokapselfiguur met bodywarmerke en veel te hard opgedreven step die me ei zo van van het voetpad maait
– Een duif die weigert op te vliegen omdat het, volgens haar, “te vroeg” is.

Aangekomen in het station neem ik de trein — een majestueus metalen monster dat enkel bestaat om mensen eraan te herinneren dat tijd niets meer is dan een suggestie. De deuren sluiten altijd exact op het moment dat ik denk: “Amai, deze keer gaat het lukken!”

NEE DUS.

Dan arriveer ik in Bruxelles-Nord, een plek die het best omschreven kan worden als:
“Een kruispunt tussen een fantasywereld, een survivalgame en een sitcom zonder lachband.”

Rondom mij:
– Mensen die luid discussiëren met een onzichtbare derde partij.
– Iemand die probeert een broodje te verkopen door het te laten zingen.
– Twee types die ruzie maken over wie er nu eigenlijk in beeld staat van een denkbeeldige camera.
- nen andere zot die mij aanklampt "tu veux des putes"? Coke? "Tu veux que je te suce moi même pour 5 euro"?


Maar het echte avontuur begint wanneer ik het Zebrapad des Doods betreed.

Daar sta ik dan, een nederige voetganger, en probeer ik over te steken terwijl auto’s voorbij razen… maar dan in een voertuig van 1,5 ton. Ze kijken me aan met een blik die zegt:
“Zou ik remmen? Zou ik het niet doen? We gaan het samen ontdekken!”

Eerlijk, als ik ooit superkrachten ontwikkel, is het hier dat het gebeurt.

Daarna volgt het pièce de résistance: de 1 kilometer Brusselse Urban Obstacle Course™.

– Tegels die dansen alsof ze auditie doen voor So You Think You Can Dance.
– Werfsignalisatie die al drie generaties meegaat.
– Een omleiding die u eerst naar Charleroi leidt en dan terug.
– Een man die een verkeersbord gebruikt als muziekinstrument.
– Wéér een step die zomaar uit de lucht lijkt te vallen (en misschien letterlijk doet).

Ik baan mij een weg alsof ik Indiana Jones ben die op zoek is naar de Heilige Graal, maar dan zonder zweep, zonder hoed en vooral zonder Graal.

En toch — TOCH! — bereik ik uiteindelijk mijn werk.
Zweet op het voorhoofd, hartslag op 300, ziel op halve batterij.
Maar ik sta er.

Mijn woon-werktraject is niet zomaar een route.
Het is een legende.
Dit krijg je als je nog high naar het werk vertrekt en mogelijk nog eens verkeerdelijk richting rue d'aerschot het station verlaat.
 
Bv. in de browser 1 'instance' met de Jira tabs in, een andere 'Azure klant A', een ander met 'research topic A' & nog een ander met 'documentation topic B', etc.
Nu, in mijn geval is 't nog erger, want regelmatig dan nog meerdere browser profile tegelijk open voor verschillende klanten. 😅
Mor soit, in Windows Explorer was dat niet mogelijk & deze update maakte toch mogelijk om ook daar wat te groeperen. Dus ik was er vroeg bij. :sneaky:
Welke browser gebruik je om zo'n profielen te gebruiken? Ik sukkel nog altijd wat met verschillende klanten en telkens te moeten herinloggen..
 
Welke browser gebruik je om zo'n profielen te gebruiken? Ik sukkel nog altijd wat met verschillende klanten en telkens te moeten herinloggen..
Chrome is mijne 'Profiles' browser. Daar heb ik een hele waslijst aan profiles zitten in mijn 'Other Chrome Profiles' lijst.
Maar in Edge zou dat even goed geen probleem zijn.

't Is toch de enige echt werkbare oplossing als je met een of meerdere van de vele cloud providers in contact komt.
Alles van Microsoft is 1 login bv. Ondanks dat je mss voor Customer #A & #B op een andere tenant moet zijn & dat de ids in de URLs anders zijn. Als je dan voor 2 klanten tegelijk in pakweg O365 moet zijn, ben je er aan voor de moeite.
Je kan dan wel met meerdere users tegelijkertijd ingelogd zijn, maar dan is het elke keer je F5/PageRefresh doet opnieuw account kiezen. Om zot te worden.

Anyway, een profile per klant/account. Met het voordeel dat die profiles voor slechts 1 account dienen & je nooit manueel moet liggen uitloggen.
Dus vaak werk ik vandaag voor een klant & als ik volgende week nog eens moet werken voor die klant, zijn vele logins gewoon nog altijd geldig (afhankelijk van cookie TTL uiteraard, mor soit).
Alles in 1 profiel moet je wel constant uitloggen om het wat werkbaar te houden.

Grootste probleem blijft dat Google dat weigert te syncen onder uwe 'main' Google account.
Elk profiel zou ik een Google account voor moeten aanmaken. En ZO ZOT ben ik dus nog niet.
Dus bij de switch van de laptop altijd een gedoe.
 
't Is toch de enige echt werkbare oplossing als je met een of meerdere van de vele cloud providers in contact komt.
Alles van Microsoft is 1 login bv. Ondanks dat je mss voor Customer #A & #B op een andere tenant moet zijn & dat de ids in de URLs anders zijn. Als je dan voor 2 klanten tegelijk in pakweg O365 moet zijn, ben je er aan voor de moeite.
Je kan dan wel met meerdere users tegelijkertijd ingelogd zijn, maar dan is het elke keer je F5/PageRefresh doet opnieuw account kiezen. Om zot te worden.
Met MS Partner Center maakt dat toch niet uit en kan je makkelijk switchen, en met één knop de klant uitkiezen? Je moet dan natuurlijk ook wel toegang hebben tot het Partner Center met je partner tenant account en rechten hebben op die klanten.
Dan hoef je niet met verschillende logins in te loggen op verschillende tenants.
 
Ik heb na het zoveelste conflict met een collega besloten dat er geen weg naar beterschap meer is. Het kost mij heel veel om hier te vertrekken, dus het zegt veel dat ik ben beginnen solliciteren.
 
Ik voel mij de jonagold man vandaag zenne.

Ik kreeg een document van onze global diensten met toegang tot een bepaald dashboard die voor ons team héél interessant gaat zijn. Ik deel het dus binnen onze chatgroep met de procedure hoe ze toegang kunnen vragen. Het is officiele info die gepubliceerd is, dus ik mag het delen.

Onmiddelijk een boze telefoon van marketing dat die info voorzien was in hun bespreking van januari en dat ik dus met hun scoop gaan lopen ben.

Ik ga naar die invite van hun slot in january: agenda to follow

EN IK MOET DAT RIEKEN DAT DEN TOPSECRET OP WAS?

kalf
 
Met MS Partner Center maakt dat toch niet uit en kan je makkelijk switchen, en met één knop de klant uitkiezen? Je moet dan natuurlijk ook wel toegang hebben tot het Partner Center met je partner tenant account en rechten hebben op die klanten.
Dan hoef je niet met verschillende logins in te loggen op verschillende tenants.
Geen idee welke acties jij in gedachten hebt wat je met die partner center website wil doen. Maar whatever it is, lijkt mij dat dit naast de kwestie is.

Uiteraard heb ik zelf nooit voldoende rechten gehad op dat niveau van de organisatie & dat lijkt mij ook iets voor een ander departement te zijn. Verder zie ik in de docs niets staan van features die nuttig zijn. Dit lijkt eerder een CSP, sales & subscription management tool te zijn dan wat anders.

By the by, MS is nu het voornaamste voorbeeld (bij ons). Maar 't is in principe niet de enige natuurlijk.
En MS gaat breed eh. Office, Azure, DevOps, Etc.
Technisch gezien allemaal 1 account.

En 't is uiteindelijk nog erger aangezien 't niet enkel Customer 1 & 2 is. 't Is ook uw eigen persoonlijk (bedrijfs)account die mee in de weg zit (en die is ALTIJD ingelogd, want heb je nodig).
Edge is bij mij de 'Personal MS Account' browser. Die zit integrated via de Windows/Entra login anyway.
Chrome is dan de Customer accts browser met een waslijst aan profiles.
Gaat met Brave (gebruik ik zelf), Chrome, Safari, …
Denk dat er weinig browsers zijn die dat niet zullen kunnen. Maar ik bezig er maar 3, nl. de Big 3. Edge/Chrome/FF.
Nooit geen goesting gehad om heel dat Brave migratie gedoe te gaan doen.

And yes I know, Google VS Data & all that. I'll live. 😅
 
Terug
Bovenaan