Je glimlach van vandaag

Mijn vrouw is op 22 mei 2020 het moederhuis binnen geweest om de bevalling van onze dochter in te leiden, men had toen eerst een epidurale gestoken. Ondertussen had men ook al de monitor aan het kind aangesloten omdat men gemerkt had dat er al ontlasting in het vruchtwater aanwezig was. Rond 11 uur is die monitor dan in alarm gegaan (en gezien ons verteld was dat ze alles konden meevolgen vanuit hun bureau waren we niet echt ongerust wanneer er niet direct reactie kwam). 8 min later zijn er dan meerdere vroedvrouwen de kamer binnen gestormd en mijn vrouw direct meegenomen voor een spoedkeizersnede. Bleek dat mijn vrouw haar baarmoeder gescheurd was en het kind dus los in de buik lag. Daarna hebben ze het kind eruit gehaald en gereanimeerd. Achteraf is ook gebleken dat alle geluidsignalen en alarmen van de monitors gemute stonden en er ook niemand aanwezig was in dat bureau omdat het te druk was. Als men toen rekende had het ong 20 minuten zonder zuurstof gezeten. Waarna men het direct overgebracht had naar de mic in brugge waar men gepoogd heeft om de hersenschade te beperken. Na 3 dagen bleek dan dat de hersenen van onze dochter eigenlijk zodanig verwoest waren dat ze nooit geen menswaardig bestaan ging kennen (ze ging moeten leven als een plant en ik geloof niet dat je dat ooit iemand kan aan doen) waarna we in samenspraak met de dokters besloten hebben om het kind euthanasie te geven. 7 dagen na haar geboorte is ze dan ingeslapen in onze armen. Het was de moeilijkste beslissing uit ons leven maar hoe erg ze ook is, we konden het niet over ons hart krijgen om geen menswaardig leven te geven aan ons kind.
Hoe oud is jullie oudste kind, en hoe is die daar eigenlijk mee om gegaan? (als ik dat mag vragen)
 
Hoe oud is jullie oudste kind, en hoe is die daar eigenlijk mee om gegaan? (als ik dat mag vragen)
Ons oudste kind is ondertussen 4 jaar, bij de geboorte van zijn zus was hij 2 jaar en hoewel we altijd dachten dat die dat eigenlijk niet besefte zien we toch dat daar meer van blijven hangen is dan we dachten. Je merkt wel dat hij daar veel vragen rond heeft en als je het dan probeert uit te leggen dat hij het niet helemaal snapt waarna hij er dan maar een eigen kinderlijke invulling aan geeft. En hoe ouder hij komt begint die invulling ook meer en meer naar de realiteit te gaan dus op een dag zal hij het wel helemaal snappen. Maar het is in ieder geval (volgens mij toch) iets dat ook hij voor zijn leven zal meedragen maar niet in die mate dat hij daar een leven lang psychologische problemen zou door hebben.
 
OK thanks.
Veel succes nog met de zwangerschap, geniet ervan! :)

Maar het is in ieder geval (volgens mij toch) iets dat ook hij voor zijn leven zal meedragen maar niet in die mate dat hij daar een leven lang psychologische problemen zou door hebben.
Dit zou ik ook denken hoor. Er blijft altijd wel iets hangen, maar ik gok te weinig emotioneel verbonden noch bewust meegemaakt om daar echt een trauma van te hebben.
 
Mijn vrouw is op 22 mei 2020 het moederhuis binnen geweest om de bevalling van onze dochter in te leiden, men had toen eerst een epidurale gestoken. Ondertussen had men ook al de monitor aan het kind aangesloten omdat men gemerkt had dat er al ontlasting in het vruchtwater aanwezig was. Rond 11 uur is die monitor dan in alarm gegaan (en gezien ons verteld was dat ze alles konden meevolgen vanuit hun bureau waren we niet echt ongerust wanneer er niet direct reactie kwam). 8 min later zijn er dan meerdere vroedvrouwen de kamer binnen gestormd en mijn vrouw direct meegenomen voor een spoedkeizersnede. Bleek dat mijn vrouw haar baarmoeder gescheurd was en het kind dus los in de buik lag. Daarna hebben ze het kind eruit gehaald en gereanimeerd. Achteraf is ook gebleken dat alle geluidsignalen en alarmen van de monitors gemute stonden en er ook niemand aanwezig was in dat bureau omdat het te druk was. Als men toen rekende had het ong 20 minuten zonder zuurstof gezeten. Waarna men het direct overgebracht had naar de mic in brugge waar men gepoogd heeft om de hersenschade te beperken. Na 3 dagen bleek dan dat de hersenen van onze dochter eigenlijk zodanig verwoest waren dat ze nooit geen menswaardig bestaan ging kennen (ze ging moeten leven als een plant en ik geloof niet dat je dat ooit iemand kan aan doen) waarna we in samenspraak met de dokters besloten hebben om het kind euthanasie te geven. 7 dagen na haar geboorte is ze dan ingeslapen in onze armen. Het was de moeilijkste beslissing uit ons leven maar hoe erg ze ook is, we konden het niet over ons hart krijgen om geen menswaardig leven te geven aan ons kind.
Wow... Afschuwelijk. Hartverscheurend
 
Mijn vrouw is op 22 mei 2020 het moederhuis binnen geweest om de bevalling van onze dochter in te leiden, men had toen eerst een epidurale gestoken. Ondertussen had men ook al de monitor aan het kind aangesloten omdat men gemerkt had dat er al ontlasting in het vruchtwater aanwezig was. Rond 11 uur is die monitor dan in alarm gegaan (en gezien ons verteld was dat ze alles konden meevolgen vanuit hun bureau waren we niet echt ongerust wanneer er niet direct reactie kwam). 8 min later zijn er dan meerdere vroedvrouwen de kamer binnen gestormd en mijn vrouw direct meegenomen voor een spoedkeizersnede. Bleek dat mijn vrouw haar baarmoeder gescheurd was en het kind dus los in de buik lag. Daarna hebben ze het kind eruit gehaald en gereanimeerd. Achteraf is ook gebleken dat alle geluidsignalen en alarmen van de monitors gemute stonden en er ook niemand aanwezig was in dat bureau omdat het te druk was. Als men toen rekende had het ong 20 minuten zonder zuurstof gezeten. Waarna men het direct overgebracht had naar de mic in brugge waar men gepoogd heeft om de hersenschade te beperken. Na 3 dagen bleek dan dat de hersenen van onze dochter eigenlijk zodanig verwoest waren dat ze nooit geen menswaardig bestaan ging kennen (ze ging moeten leven als een plant en ik geloof niet dat je dat ooit iemand kan aan doen) waarna we in samenspraak met de dokters besloten hebben om het kind euthanasie te geven. 7 dagen na haar geboorte is ze dan ingeslapen in onze armen. Het was de moeilijkste beslissing uit ons leven maar hoe erg ze ook is, we konden het niet over ons hart krijgen om geen menswaardig leven te geven aan ons kind.
Wat een heftige gebeurtenis en wat een afschuwelijke beslissing waarvoor jullie hebben gestaan. Hartbrekend.
Wij zouden dezelfde keuze maken hoor, zo'n bestaan wens je niemand toe.
Het is wel een zware fout die ze op de verlosafdeling hebben gemaakt hé door die apparaten op mute te zetten.
Hebben jullie daar nog iets mee gedaan qua gerechtelijke procedure opstarten of hadden jullie zoiets van laat maar zo...
 
Wat een heftige gebeurtenis en wat een afschuwelijke beslissing waarvoor jullie hebben gestaan. Hartbrekend.
Wij zouden dezelfde keuze maken hoor, zo'n bestaan wens je niemand toe.
Het is wel een zware fout die ze op de verlosafdeling hebben gemaakt hé door die apparaten op mute te zetten.
Hebben jullie daar nog iets mee gedaan qua gerechtelijke procedure opstarten of hadden jullie zoiets van laat maar zo...
We hebben daar geen gerechtelijke stappen voor ondernomen, dat ging onze dochter toch niet terug brengen maar hebben wel gesprekken gehad met de diensthoofden van het ziekenhuis en ondertussen heeft men wel gezorgd dat alarmen niet meer gemute kunnen worden en dat deze ook op iedere monitor verschijnen, dus die alarmen zijn ook te zien nu in andere kamers buiten de centrale bureau ( nu zien ze ze ook in iedere verloskamer, operatiekamer binnen de materniteit en ook bij de werk computers van de gyneacologen). Dus hopen we dat we daarmee andere mensen geholpen hebben en ervoor konden zorgen dat niemand dat nog moet meemaken.
 
Mijn vrouw is op 22 mei 2020 het moederhuis binnen geweest om de bevalling van onze dochter in te leiden, men had toen eerst een epidurale gestoken. Ondertussen had men ook al de monitor aan het kind aangesloten omdat men gemerkt had dat er al ontlasting in het vruchtwater aanwezig was. Rond 11 uur is die monitor dan in alarm gegaan (en gezien ons verteld was dat ze alles konden meevolgen vanuit hun bureau waren we niet echt ongerust wanneer er niet direct reactie kwam). 8 min later zijn er dan meerdere vroedvrouwen de kamer binnen gestormd en mijn vrouw direct meegenomen voor een spoedkeizersnede. Bleek dat mijn vrouw haar baarmoeder gescheurd was en het kind dus los in de buik lag. Daarna hebben ze het kind eruit gehaald en gereanimeerd. Achteraf is ook gebleken dat alle geluidsignalen en alarmen van de monitors gemute stonden en er ook niemand aanwezig was in dat bureau omdat het te druk was. Als men toen rekende had het ong 20 minuten zonder zuurstof gezeten. Waarna men het direct overgebracht had naar de mic in brugge waar men gepoogd heeft om de hersenschade te beperken. Na 3 dagen bleek dan dat de hersenen van onze dochter eigenlijk zodanig verwoest waren dat ze nooit geen menswaardig bestaan ging kennen (ze ging moeten leven als een plant en ik geloof niet dat je dat ooit iemand kan aan doen) waarna we in samenspraak met de dokters besloten hebben om het kind euthanasie te geven. 7 dagen na haar geboorte is ze dan ingeslapen in onze armen. Het was de moeilijkste beslissing uit ons leven maar hoe erg ze ook is, we konden het niet over ons hart krijgen om geen menswaardig leven te geven aan ons kind.
Ik ken u niet maar ben zo blij voor u!
Toen ik je verhaal las liepen de tranen uit mijn ogen omdat ik moest terugdenken aan onze nipt-goedgelopen bevalling - daar was ik bijna ook beide madammen kwijt.

Nog eens proficiat met uw toekomstig monstertje :)
 
Het beste detail vind ik toch het paard met de bowl-cut. 😂

D0B61F67-98DA-40CB-B8CB-4B39B4254AD7.jpeg
 
We hebben daar geen gerechtelijke stappen voor ondernomen, dat ging onze dochter toch niet terug brengen maar hebben wel gesprekken gehad met de diensthoofden van het ziekenhuis en ondertussen heeft men wel gezorgd dat alarmen niet meer gemute kunnen worden en dat deze ook op iedere monitor verschijnen, dus die alarmen zijn ook te zien nu in andere kamers buiten de centrale bureau ( nu zien ze ze ook in iedere verloskamer, operatiekamer binnen de materniteit en ook bij de werk computers van de gyneacologen). Dus hopen we dat we daarmee andere mensen geholpen hebben en ervoor konden zorgen dat niemand dat nog moet meemaken.

:hug:
 
Mijn vrouw is op 22 mei 2020 het moederhuis binnen geweest om de bevalling van onze dochter in te leiden, men had toen eerst een epidurale gestoken. Ondertussen had men ook al de monitor aan het kind aangesloten omdat men gemerkt had dat er al ontlasting in het vruchtwater aanwezig was. Rond 11 uur is die monitor dan in alarm gegaan (en gezien ons verteld was dat ze alles konden meevolgen vanuit hun bureau waren we niet echt ongerust wanneer er niet direct reactie kwam). 8 min later zijn er dan meerdere vroedvrouwen de kamer binnen gestormd en mijn vrouw direct meegenomen voor een spoedkeizersnede. Bleek dat mijn vrouw haar baarmoeder gescheurd was en het kind dus los in de buik lag. Daarna hebben ze het kind eruit gehaald en gereanimeerd. Achteraf is ook gebleken dat alle geluidsignalen en alarmen van de monitors gemute stonden en er ook niemand aanwezig was in dat bureau omdat het te druk was. Als men toen rekende had het ong 20 minuten zonder zuurstof gezeten. Waarna men het direct overgebracht had naar de mic in brugge waar men gepoogd heeft om de hersenschade te beperken. Na 3 dagen bleek dan dat de hersenen van onze dochter eigenlijk zodanig verwoest waren dat ze nooit geen menswaardig bestaan ging kennen (ze ging moeten leven als een plant en ik geloof niet dat je dat ooit iemand kan aan doen) waarna we in samenspraak met de dokters besloten hebben om het kind euthanasie te geven. 7 dagen na haar geboorte is ze dan ingeslapen in onze armen. Het was de moeilijkste beslissing uit ons leven maar hoe erg ze ook is, we konden het niet over ons hart krijgen om geen menswaardig leven te geven aan ons kind.

als vader van een dochter van 2 jaar oud rollen de tranen los over mijn gezicht. Ik heb het gevoel dat jullie hier heel goed mee omgaan, ik zou het niet kunnen denk ik.
 
Tijd voor


oh boy oh boy


Lang geleden dat ik dat nog gespeeld heb.
 
Bij hln.be zijn de jobstudenten ook weer gestart:

De snelheid die je afleest op je de kilometerteller van je auto ligt in principe lager dan de werkelijke snelheid. “Constructeurs willen daarmee vermijden dat bestuurders snelheidsboeten oplopen”,

 
Bij hln.be zijn de jobstudenten ook weer gestart:

De snelheid die je afleest op je de kilometerteller van je auto ligt in principe lager dan de werkelijke snelheid. “Constructeurs willen daarmee vermijden dat bestuurders snelheidsboeten oplopen”,

Ze lezen hier blijkbaar mee, t'is aangepast :)
 
Een schoonzus logeerde hier een 5-tal dagen met haar twee kinderen. Zij woont al jaren in Abu Dhabi, de kinderen hebben nooit anders gekend. Voor twee jonge gastjes die opgegroeid zijn in de woestijn onder een spreekwoordelijke stolp waren de zaken waarover ze zich verwonderden wel hilarisch bij momenten:
- Dieren, en dan niet enkel onze hond die ze geweldig vonden, maar gewoon insecten. Een doodse schrik van bijen en spinnen want daar zijn ze niet mee opgegroeid.
- Natuurhistorisch museum: anatomisch correcte afbeelding van mensachtigen in de zaal over evolutie, een afbeelding van homo habilis met borsten of zo'n contour van een penis, ohmygodshocking.
- Zaken op Netflix die hier 9+ zijn en daar 12+, die hier dan nog een half uur langer zijn wegens de censuur ginder.
- Gewoon in dit stralend weer willen binnenspelen omdat ze dat niet kennen, een tuin. Eerder triest maar kom.
- Gaan wandelen in de velden met de hond en compleet verbaasd zijn door de 'wilde' natuur (maïsvelden) en hoe groen alles is.
 
Terug
Bovenaan