Ik neem gewoon je eigen woordgebruik over:
Ik vind een "normaal" menselijke band met collega's ook normaal, maar ik gruwel nogal van "leuke optionele activiteiten" waarvan toch ergens wordt bijgehouden wie nu net organiseert of aanwezig is. Enfin, ik zit bovenaan de zeer locale voedselketen, dus ik kan ongestoord naar vrouw en kind gaan.
Het zal waarschijnlijk allemaal wel duidelijk zijn voor wie bij jou werkt, maar enerzijds gebruik je iets objectief vast te stellen zoals werkuren. Waarna je aangeeft dat werkelijke output, dus aantal dossiers, wel varieert per persoon volgens "capaciteit". Daar sluipt al heel wat subjectiviteit in. En daar komt dan zo'n vaag menselijk aspect bij waar mensen "goed in de groep" moeten liggen en overuren moeten doen met de glimlach.
Mij komt dat dus over als een beoordeling die heel hard afhangt van "de baas vind mij een toffe", omdat het me helemaal niet duidelijk is wat je nu net verwacht. Klinkt alsof een weinig efficiënte maar sociale werker, die overuren klopt en bij iedereen goed ligt het dan een pak "beter" doet in zo'n systeem als iemand die misschien meer op zichzelf is, en ook beter thuis alleen werkt, en zo dubbel het werk verzet van de eerste.
En dat is iets dat ik wel vaker hoor, dat is uiteindelijk het fenomeen waar mensen die heel hard "aanwezig zijn" het beter doen, maar dat lijkt me gewoon in strijd met een job waar output te kwantificeren valt door # dossiers. Iets anders dat je zo in de hand werkt, en dat ook wijdverspreid is: als je het aankan, moet je gewoon meer werken want dat is jouw "capaciteit". Ben je minder capabel of kan je dat goed spelen, ook ok, werk maar minder.