Hoogbegaafdheid

[quo_vadis]

Hier hebben we de sprong gemaakt voor de jongsten van het 1ste naar het 3de leerjaar en dat was de beste schoolbeslissing ooit voor hem (we hebben mssn zelf te lang gewacht). Weinig tot geen negatieve reacties gehoord daarover. Nu in het 1ste middelbaar en als we zien hoe hij daar vlot meedraait en hoe hij zich daar gewoon thuis voelt, blijven we ervan overtuigd dat dit voor hem de beste beslissing was om te springen. Maar alles hangt kind per kind af natuurlijk

 

[pardal]

Hier gaat de dochter vanaf gisteren op woensdagen een testen bij een kleuterklas hoger. Amai, wat een shitstorm van reacties van andere ouders.
Toch veel erger dan ik had verwacht. Direct mensen die in discussie beginnen gaan dat een jaar overslaan (daar gaat het voorlopig nog niet over) voor niemand goed is etc.
Enorm verschil wel tussen papa's (eerder "ah, wel goed dat ze het nu bekijken, want het eerste leerjaar overslaan is niet evident") en mama's ("denkt ge dat ze slimmer is dan de rest misschien?").

Die reacties hebben we ook gehad van veel mensen toen we aangaven na corona de kinderen niet meer naar school te laten te gaan, maar te kiezen voor thuisonderwijs.

Ik interpreteerde die opmerkingen eerder dat zij als ouder zich hierdoor onzeker voelen. Omdat ze de tijd/ mogelijkheden niet hebben om thuisonderwijs te geven of omdat het zo lijkt dat hun eigen kind achterblijft.

En die anders reageren bekijken het probleemoplossend.

Al vrees dat ik de kans op nieuwe reacties gaan komen, als ze toch niet zou springen (genre, ze is dan toch niet zo slim zeker) of als het even moeilijk loopt in de nieuwe klas (ziede wel, enz...)

In ieder geval veel moed in de zoektocht

Hier hebben we de sprong gemaakt voor de jongsten van het 1ste naar het 3de leerjaar en dat was de beste schoolbeslissing ooit voor hem (we hebben mssn zelf te lang gewacht). Weinig tot geen negatieve reacties gehoord daarover. Nu in het 1ste middelbaar en als we zien hoe hij daar vlot meedraait en hoe hij zich daar gewoon thuis voelt, blijven we ervan overtuigd dat dit voor hem de beste beslissing was om te springen. Maar alles hangt kind per kind af natuurlijk

Fijn om te horen dat het traject positief is verlopen, bij ons jammer genoeg niet. Lagere school afgerond 1 jaar sneller dan normaal (thuisonderwijs) misgelopen op middelbaar (was een richting voor hoogbegaafdheid op papier) nu via bednet, TOA leerkrachten, thuisonderwijs en te zien of we deels op school, deels examencommissie verder doen

 

[Cerv.Be]

Hier gaat de dochter vanaf gisteren op woensdagen een testen bij een kleuterklas hoger. Amai, wat een shitstorm van reacties van andere ouders.
Toch veel erger dan ik had verwacht. Direct mensen die in discussie beginnen gaan dat een jaar overslaan (daar gaat het voorlopig nog niet over) voor niemand goed is etc.
Enorm verschil wel tussen papa's (eerder "ah, wel goed dat ze het nu bekijken, want het eerste leerjaar overslaan is niet evident") en mama's ("denkt ge dat ze slimmer is dan de rest misschien?").

Was hier ook zo, veel ouders (moeders vooral voor één of andere reden) hebben plots nood om hun mening eens te verkondigen. Dat komt vooral volgens mij uit jaloerse ondertoon waar ze denken dat andere voorgetrokken worden en hun eigen kind niet.

Niet teveel van aantrekken, veel onwetendheid helaas.

 

[Ares]

Hier gaat de dochter vanaf gisteren op woensdagen een testen bij een kleuterklas hoger. Amai, wat een shitstorm van reacties van andere ouders.
Toch veel erger dan ik had verwacht. Direct mensen die in discussie beginnen gaan dat een jaar overslaan (daar gaat het voorlopig nog niet over) voor niemand goed is etc.
Enorm verschil wel tussen papa's (eerder "ah, wel goed dat ze het nu bekijken, want het eerste leerjaar overslaan is niet evident") en mama's ("denkt ge dat ze slimmer is dan de rest misschien?").

The vast majority of people are raging idiots, dus niet de moeite om daarmee in te zitten. Enkel wat goed is voor jouw kinds is van belang.

Hier voor zover ik weet nooit commentaar gehad van ouders; enkel indertijd die idioot van een zorgleerkracht, maar goed, die beet uiteindelijk in het stof, en is nu niet meer aan de orde, dus ook dat gaat voorbij .

 

[JanusDR]

Hier gaat de dochter vanaf gisteren op woensdagen een testen bij een kleuterklas hoger. Amai, wat een shitstorm van reacties van andere ouders.
Toch veel erger dan ik had verwacht. Direct mensen die in discussie beginnen gaan dat een jaar overslaan (daar gaat het voorlopig nog niet over) voor niemand goed is etc.

Was hier ook zo, veel ouders (moeders vooral voor één of andere reden) hebben plots nood om hun mening eens te verkondigen.

Zo raar, zou ik niet echt verwachten dat die dat verkondigen
Zijn dat dan ouders in de nieuwe klas of van de oude klas?

enkel indertijd die idioot van een zorgleerkracht,

Wat zei die dan wel?

 

[cege]

Zo raar, zou ik niet echt verwachten dat die dat verkondigen
Zijn dat dan ouders in de nieuwe klas of van de oude klas?

Wat zei die dan wel?

Je vergeet dat veel ouders niet snugger zijn en raar.

Onze tweeling is van het einde van het jaar. In de kleuterklas zijn ze dus bij de kleinste. Maar die zijn - zonder een label te willen opplakken - obviously nogal snugger en nieuwsgierig. Ook omdat ze elkaar continu dingen leren en wedstrijdjes doen en weet ik veel wat waardoor ze snel dingen leren.

In de vorige school waren er 2 1e kleuterklassen, 2 2/3 graadklassen, 1 2e kleuter, 1 3e kleuter. Die van ons zaten dus na 1e kleuter in de 2/3 graadklas zodat ze gesplit zaten van elkaar in het zelfde niveau van klas. En aangezien ze redelijk snugger waren, mochten ze vaak meedoen met de 3e kleuter specifieke taken (lezen, tellen, ...). Zelfs dat was aan de schoolpoort continu geneut 'waarom zitten die in de graadklas, ze zijn van het einde van het jaar. De mijnen is van het begin van het jaar en zit in de 2e kleuterklas'. blablbla. Weet ik veel, vraag het aan de directeur, he.

 

[pardal]

Je vergeet dat veel ouders niet snugger zijn en raar.

Onze tweeling is van het einde van het jaar. In de kleuterklas zijn ze dus bij de kleinste. Maar die zijn - zonder een label te willen opplakken - obviously nogal snugger en nieuwsgierig. Ook omdat ze elkaar continu dingen leren en wedstrijdjes doen en weet ik veel wat waardoor ze snel dingen leren.

In de vorige school waren er 2 1e kleuterklassen, 2 2/3 graadklassen, 1 2e kleuter, 1 3e kleuter. Die van ons zaten dus na 1e kleuter in de 2/3 graadklas zodat ze gesplit zaten van elkaar in het zelfde niveau van klas. En aangezien ze redelijk snugger waren, mochten ze vaak meedoen met de 3e kleuter specifieke taken (lezen, tellen, ...). Zelfs dat was aan de schoolpoort continu geneut 'waarom zitten die in de graadklas, ze zijn van het einde van het jaar. De mijnen is van het begin van het jaar en zit in de 2e kleuterklas'. blablbla. Weet ik veel, vraag het aan de directeur, he.

Nu had ik toch wel een betere cege reply verwacht. Eerder in den richting van:

- den appel valt niet ver van de boom
- madam, van een ezel kunt ge geen renpaard maken
- gelukkig hebben ze wel uw uiterlijk
-….

 

[Ares]

Wat zei die dan wel?

Denk dat ik het hier eerder ook ooit al eens gezegd heb, maar: was er ten stelligste van overtuigd dat er van autisme sprake was, handelde daar op eigen houtje ook naar en voelde zich gesterkt in zijn mening doordat wat hij zo probeerde de zaak erger ipv beter maakte. Uiteraard zonder ook maar enige opleiding of achtergrond ter zake, buiten die extra lesuurtjes voor het labeltje zorgleerkracht.
Dreef het zelfs zo erg op de spits dat hij mordicus vast bleef houden aan zijn opinie, ook al zeiden meerdere mensen die het kunnen weten iets heel anders, en voelde zich persoonlijk geaffronteerd omdat we aan hem en de school durfden twijfelen, waarna hij op schorsing begon aan te sturen.

Not his best and brightest idea...

 

[Reverz]

In de vorige school waren er 2 1e kleuterklassen, 2 2/3 graadklassen, 1 2e kleuter, 1 3e kleuter. Die van ons zaten dus na 1e kleuter in de 2/3 graadklas zodat ze gesplit zaten van elkaar in het zelfde niveau van klas. En aangezien ze redelijk snugger waren, mochten ze vaak meedoen met de 3e kleuter specifieke taken (lezen, tellen, ...). Zelfs dat was aan de schoolpoort continu geneut 'waarom zitten die in de graadklas, ze zijn van het einde van het jaar. De mijnen is van het begin van het jaar en zit in de 2e kleuterklas'. blablbla. Weet ik veel, vraag het aan de directeur, he.

Wat een raar systeem... hoe beslis je inderdaad zelfs welk kind in welk(e) systeem/klas terecht komt? Buiten dan voor die van u want dat lijkt mij een vrij logische oplossing.
Mijn intuïtie zegt dat dit weer zo'n personeelsding is: minstens 1 leerkracht die geen zin heeft een graadsklas te doen en dus maar een soort van hybride abominatie creëren waar elke leerkracht kan werken volgens het systeem dat ze zelf willen. Je zou verwachten dat de keuze tussen wel of niet graad klassen een beleidskeuze is van bovenaf met het kind op de eerste plaats...

 

[cege]

@Reverz vooral een gevolg van de schommelende hoeveelheid kinderen en gebrek aan lokalen.~ 40 2e en 60 3e kleuter kinderen. 1.5 en 2.5 klassen. Moeilijk te splitten.

In de graadklassen was het 8 2e en 16 3e per graadklas en dan 25 en 25 in de 2e en 3e kleuterklas.

 

[Visenya]

Bij onze dochter hebben ze ook een 2de, een 2/3, en een 3de kleuter. En dat is op basis van leeftijd en een deel op basis van wat ze al konden op het einde van het vorige schooljaar.

Maar de kleuters die qua leeftijd in het derde zitten, doen nog uitstappen en activiteiten samen en die van het tweede ook. Voornamelijk zo gekomen omdat er veel kleuters van 2020 zijn en de klassen anders te groot waren.

 

[JPV]

Onze zoon heeft nu (bijna) 2 examenperiodes in het eerste middelbaar achter de rug en we hebben toch wel wat moeten schakelen.

In het eerste trimester hadden we hem weliswaar ondersteund, maar ook niet teveel bezig geweest met hem omdat hij beweerde dat het allemaal wel ok was (dagelijks werk was idd goed). Resultaat: hij had sommige boeken de dag voor het examen niet mee om thuis te leren, zijn mappen voor de examens zaten héél slordig door elkaar, tijdens de examenperiode was hij nogal opstandig omdat hij zijn planning op niks trok (nee, 350 woorden Latijn pas de dag ervoor leren, dat lukt niet) of gewoon niet wist hoe hij bepaalde zaken moest blokken (bvb begrippen aardrijkskunde: in 2 richtingen kennen of niet? Moet het exact zijn of moet het gewoon ongeveer juist omschreven worden). Huilbuien en crises waren niet ver af ook al was het resultaat uiteindelijk zeker uitstekend (met quasi elke avond serieus wat begeleiding tot ongeveer 20u).
Redelijk typisch voor een kind dat springt: leren leren is slechts beperkt aangeleerd in het lager, want het was niet nodig en nu liep hij tegen de lamp.

Dit trimester hebben we er wél mee bezig geweest en bvb 2 weken voor de examens elke dag zo'n 40 woordjes herhaald. Het weekend voor de examens ook alle mappen nog eens goed bekeken zodat alles afgeprint was van studiewijzers enzovoort. Resultaat: elke keer klaar rond 16u30-17u, goed gevoel bij de examens alhoewel er nog altijd stress is als hij 's ochtens opstaat. Dat laatste, daar moeten we nog aan werken, maar het is een hemels verschil en dat beseft hij ook. Hij was zelf verbaasd hoeveel tijd hij over heeft en hoe vlot hij het kan leren. Natuurlijk is het een korter trimester, maar bvb van latijn was het toch al een stuk ingewikkelder.

Achteraf gezien is het goed geweest dat we hem losgelaten hebben zodat hij zag dat het niet zomaar gaat, dat het niet is zoals in het lager. Nu maar hopen dat de resultaten echt wel ok zijn en dat hij terug iets liever naar school gaat, want dat is nog altijd niet echt ok.

 

[Mulan]

Hoe gaan jullie eigenlijk om met het sociale/emotionele gedeelte ervan?
Dochter voelt zich altijd het buitenbeentje "Ik heb helemaal geen vrienden op school", terwijl ze echt wel graag gezien is.
Ze volgt ook een hobby op woensdag namiddag en scouts op zondag maar ook daar een beetje hetzelfde gevoel dat ze blijft uitspreken. Ze vindt het vreselijk om te vertrekken en spreekt dit ook heel duidelijk uit. Maar als je ze gaat ophalen, is ze wel volop bezig met spelen, smoelen aan het trekken,... Dus ergens loopt er iets fout tussen haar beleving en haar daden/wat we zien.
Herkenbaar voor iemand?

De faalangst die in het 3de kleuterklasje sterk de kop op begon te steken, is gelukkig wat minder geworden. Laatst vertelde ze me dat de juf "boos was omdat ze haar spreekoefening niet goed had gedaan". Ze had 12/15. (Juf vliegt blijkbaar nogal snel uit ook...) Toen ik haar vroeg wat ze er zelf van vond, zei ze nonchalant dat ze dat wel ok vond. Doet me wel deugd als ouder dat ze fouten maken ook okee vindt.

 

[pardal]

Hoe gaan jullie eigenlijk om met het sociale/emotionele gedeelte ervan?
Dochter voelt zich altijd het buitenbeentje "Ik heb helemaal geen vrienden op school", terwijl ze echt wel graag gezien is.
Ze volgt ook een hobby op woensdag namiddag en scouts op zondag maar ook daar een beetje hetzelfde gevoel dat ze blijft uitspreken. Ze vindt het vreselijk om te vertrekken en spreekt dit ook heel duidelijk uit. Maar als je ze gaat ophalen, is ze wel volop bezig met spelen, smoelen aan het trekken,... Dus ergens loopt er iets fout tussen haar beleving en haar daden/wat we zien.
Herkenbaar voor iemand?

De faalangst die in het 3de kleuterklasje sterk de kop op begon te steken, is gelukkig wat minder geworden. Laatst vertelde ze me dat de juf "boos was omdat ze haar spreekoefening niet goed had gedaan". Ze had 12/15. (Juf vliegt blijkbaar nogal snel uit ook...) Toen ik haar vroeg wat ze er zelf van vond, zei ze nonchalant dat ze dat wel ok vond. Doet me wel deugd als ouder dat ze fouten maken ook okee vindt.

Zeer herkenbaar. Bij de 2de vooral. Hij moet bij een activiteit zoals scouts/skaten,... altijd over een innerlijke drempel stappen, waardoor hij aangeeft om niet naar deze dingen te gaan. Zeker als er niemand van het gezin mee gaat.

In verband met het laatste merk ik wel bij alle kinderen (en bij mijn vrouw ook) dat als er in groep iets wordt gezegd dat niet goed is, iedereen automatisch ervanuit gaat dat het om hun persoonlijk gaat en niet iets algemeen dan daarom niet op hun van toepassing is.

Anderzijds leggen de meeste personen met een hoogbegaafdheid de lat voor zichzelf zo hoog, dat ze eigenlijk alleen maar kunnen falen (in hun ogen)

 

[Chelark007]

Hoe gaan jullie eigenlijk om met het sociale/emotionele gedeelte ervan?
Dochter voelt zich altijd het buitenbeentje "Ik heb helemaal geen vrienden op school", terwijl ze echt wel graag gezien is.
Ze volgt ook een hobby op woensdag namiddag en scouts op zondag maar ook daar een beetje hetzelfde gevoel dat ze blijft uitspreken. Ze vindt het vreselijk om te vertrekken en spreekt dit ook heel duidelijk uit. Maar als je ze gaat ophalen, is ze wel volop bezig met spelen, smoelen aan het trekken,... Dus ergens loopt er iets fout tussen haar beleving en haar daden/wat we zien.
Herkenbaar voor iemand?

De faalangst die in het 3de kleuterklasje sterk de kop op begon te steken, is gelukkig wat minder geworden. Laatst vertelde ze me dat de juf "boos was omdat ze haar spreekoefening niet goed had gedaan". Ze had 12/15. (Juf vliegt blijkbaar nogal snel uit ook...) Toen ik haar vroeg wat ze er zelf van vond, zei ze nonchalant dat ze dat wel ok vond. Doet me wel deugd als ouder dat ze fouten maken ook okee vindt.

Hoor dat hier ook met de regelmaat, tot ge hem afzet aant school en ge ziet effectief kinderen naar hem toe komen lopen.

Scouts idem, nooit zin maar direct mee doen.

In atletiek wel zin, woe en zat. Maar dat is mss anders omdat ik zelf ook begonnen ben met trainer te zijn?

Lees boeken over zon onderwerpen, maar heb nog niet direct de tips.

Herken ook wel delen uit mijn jeugd, en probeer het anders te doen bij mijn eigen kind.

 

[June]

Hoe gaan jullie eigenlijk om met het sociale/emotionele gedeelte ervan?
Dochter voelt zich altijd het buitenbeentje "Ik heb helemaal geen vrienden op school", terwijl ze echt wel graag gezien is.
Ze volgt ook een hobby op woensdag namiddag en scouts op zondag maar ook daar een beetje hetzelfde gevoel dat ze blijft uitspreken. Ze vindt het vreselijk om te vertrekken en spreekt dit ook heel duidelijk uit. Maar als je ze gaat ophalen, is ze wel volop bezig met spelen, smoelen aan het trekken,... Dus ergens loopt er iets fout tussen haar beleving en haar daden/wat we zien.
Herkenbaar voor iemand?

De faalangst die in het 3de kleuterklasje sterk de kop op begon te steken, is gelukkig wat minder geworden. Laatst vertelde ze me dat de juf "boos was omdat ze haar spreekoefening niet goed had gedaan". Ze had 12/15. (Juf vliegt blijkbaar nogal snel uit ook...) Toen ik haar vroeg wat ze er zelf van vond, zei ze nonchalant dat ze dat wel ok vond. Doet me wel deugd als ouder dat ze fouten maken ook okee vindt.

Deels herkenbaar. Terwijl ik je las vroeg ik me af wat jouw dochter verstaat onder vriendschappen. Wat voor soort dingen doe je dan precies met elkaar, wat ben je van en voor elkaar en bestaan er meerdere soorten vriendschappen in haar wereld? Ben je soulmates of kan je elkaar uitdagen of kan je juist veel leren (anders dan je op school leert) van anderen en heeft zij die nog niet gevonden. Is die definitie wel realitisch. Je hoort het woord vriend en dan verwacht je dat je daar allemaal hetzelfde onder verstaat.. en dezelfde behoeftes hebt, dezelfde stilzwijgende afspraken etc maar misschien is ligt dat heel ver uit elkaar. Neem er de tijd voor want misschien heeft zij nog niet de precieze woorden die hiervoor nodig zijn paraat en heeft ze veel woorden nodig om uit te leggen wat zij precies voelt.

Overigens las ik laatst een stuk over dat de populairste kinderen in de klas niet meer uitnodigingen kregen dan de minder populaire klasgenoten. Dat is misschien wel wat je zou denken. Als jouw idee is dat populair zijn hetzelfde is als veel vrienden hebben en dus naar heel veel verjaardagen gaan, is dat een onrealistisch beeld waar je last van kan hebben.

Er tegen op zien om te vertrekken en dan de clown uithangen, kan ook in elkaars verlengde liggen dan dat het tegenovergestelden zijn. Je kan ook ergens tegenop zien en door die gekke bekken trekken, niet laten zien wie je bent omdat je zo onzeker bent of omdat je je verstoppen wilt achter een masker. Alles is contekst natuurlijk en vanaf deze kant niet goed te zien.

Het is een groot goed trouwens dat ze fouten maken ok vindt. Ik heb er hier eentje die dat hoe dan ook wilde vermijden en bij wie we zovaak hebben moeten praten over de ‘kansentrein’ die lang niet altijd langskomt.. en stap eens in om te zien hoe dat is. …

 

[makila]

Hier hebben we de sprong gemaakt voor de jongsten van het 1ste naar het 3de leerjaar en dat was de beste schoolbeslissing ooit voor hem (we hebben mssn zelf te lang gewacht). Weinig tot geen negatieve reacties gehoord daarover. Nu in het 1ste middelbaar en als we zien hoe hij daar vlot meedraait en hoe hij zich daar gewoon thuis voelt, blijven we ervan overtuigd dat dit voor hem de beste beslissing was om te springen. Maar alles hangt kind per kind af natuurlijk

Bij mij heeft de school mijn ouders in het lager een keertje voorgesteld om het jaar over te doen omdat ik weinig speelde met vriendjes, ik in mijzelf gekeerd was en ze vonden dat ik daardoor niet klaar was voor de next level. (en dus niet omdat mijn resultaten slecht waren)

Mijn ouders hebben dat toen geweigerd. Daarop heeft de school voorgesteld om testen te doen betreffende mijn IQ alsook autisme. De uitslag was: Ik was (ben?) hoogbegaafd en ik was (ben?) niet autisch.

Dat laatste betwijfel ik nog steeds. Ik kan dat gewoon heel goed verbergen door mijn hoogbegaafdheid en ik kan snel switchen (en ik vind dat ook héél leuk om te doen, daarom dat als ik normaal doe in het echte leven NIEMAND iets zal opmerken). Maar goed ik zeg maar wat de resultaten zijn en waren.

 

[Sneeuwstorm]

Het lijkt mij dan ook gewoon een slecht idee om een kind zijn jaar te laten overdoen omdat hij wat minder sociaal is dan de rest. In geval dat iemand hoogbegaafd is zou dat zelfs enorm schadelijk zijn en de problemen nog verergeren.

Ge kunt veel beter iemand een jaar doen overslaan dan een jaar doen dubbelen denk ik. In het eerste geval kan je dan nog zakken. Maar als iemand dan onnodig een jaar dubbelt wordt hij niet uitgedaagd en is zijn zelfbeeld misschien permanent beschadigd. Als je iets niet probeert, weet je ook niet of je het kunt.

 

[Remake]

Dat laatste betwijfel ik nog steeds. Ik kan dat gewoon heel goed verbergen door mijn hoogbegaafdheid en ik kan snel switchen (en ik vind dat ook héél leuk om te doen, daarom dat als ik normaal doe in het echte leven NIEMAND iets zal opmerken). Maar goed ik zeg maar wat de resultaten zijn en waren.

Als je je autisme kan verbergen, heb je er geen.

 

[Sneeuwstorm]

Als je je autisme kan verbergen, heb je er geen.

Dus is er eigenlijk gewoon geen stoornis, dus je verbergt niets?
Het is pas autisme als dat problemen veroorzaakt in je dagelijks leven. Het valt niet te bewijzen met een hesenscan dat iemand autisme heeft. Het hangt allemaal af van de interpretatie van één of andere psychiater die kan zeggen dat je autisme hebt, en een andere kan dan weer zeggen, aan de hand van hoe je jou presenteert op een ander moment, dat je geen autisme hebt.