Als enkel luiheid een teken was van hoogbegaafdheid was ik de begaafdste 16 jarige ooit
Hoogbegaafdheid
- Onderwerp starter Cerv.Be
- Startdatum
Als enkel luiheid een teken was van hoogbegaafdheid was ik de begaafdste 16 jarige ooit
Avondland
Well-known member
Mijn vrouw is leerkracht en heeft een hoogbegaafd kind in de klas en ze biedt hem uitdaging aan, maar die heeft daar niet zoveel interesse in. Dat is uiteraard anekdotisch maar bij sommige mensen, hoogbegaafd of niet, wordt het potentieel pas op latere leeftijd duidelijk. Kinderen die met slepende voeten hun lagere en secundaire schoolcarrière slechts gematigde resultaten halen maar dan op universiteit of als ondernemer hoge toppen scheren. Of het potentieel blijft over de gehele lijn onbenut en ze leiden een vrij onopvallend (maar rustig en gelukkig) leven.
Teveel HLN gelezen?
Dat meisje dat op haar 15de (of was het 16) al naar de unif gaat? Ze mag het hebben van mij.
Bij mij was het omgekeerd. In mijn eerste jeugdjaren (leeftijd <12 jaar) speelde ik met fictieve vriendjes ipv met echte vriendjes. Ik was introvert, ik deed niet mee met den hoop en ik was daar in die tijd niet in geinteresseerd. Ik was nogal ne zonderling, de 'rare' van de klas.
Ik gaf een ongeinteresseerde indruk tijdens de lessen maar ik was ne brave en ik haalde zonder veel te studeren toch goeie punten. Dus men heeft mij dan getest wegens vreemd gedrag en daar kwam dan naar boven dat ik een hoger dan gemiddeld IQ had (alsook dat ik geen autisme heb). Maar wat zegt dat op die leeftijd? Niks ...
Ik heb eigenlijk nooit hard moeten studeren op het middelbaar. Alles ging vanzelf. Tot ik op de unif kwam: ik ben daar dan afgegaan gelijk ne gieter. Ach ja, dat is deel van het leven. Vallen en opstaan.
Visenya
Well-known member
Hier zo.Hoogbegaafdheid ontdekt rond mijn 7-8 jaar en eigenlijk nooit uitgedaagd geweest. Geen verwijt naar mijn ouders, die hebben gedaan wat ze konden en werden in het lager aan het begin van elk schooljaar weg gelachen (in de trend van: 'van wie zal ze dat hebben' want beiden 'maar' arbeider). Als er toch extra werk voorzien werd, dan maakte ik dat dan ook met veel plezier maar ik heb me vaak zitten vervelen.
Tot het lager goede punten gehaald, maar eens het middelbaar waren de pestkoppen daar als je wat anders was/reageerde. Dus geprobeerd om niet uit te blinken en punten waren steeds met de hakken over de sloot. Nooit leren studeren en dat heb ik me beklaagd aan de universiteit. Ik heb nog steeds afwisseling nodig op het werk, maak het liefst analyses van dossiers en mijn motivatie verdwijnt als ik 'aapjeswerk' moet doen.
Ik ben ook hoogsensitief (wat het beter aanvoelen van de omgeving betreft). Zeker als het iemand is waar ik om geef, dan voel ik wat er gaande is. Maar ook bijvoorbeeld bij de begrafenis of afscheid van een vreemde waar er heel veel verdriet in de ruimte hangt, zal ik gewoon beginnen huilen omdat de gevoelens me overweldigen.
Avondland
Well-known member
Met "onbenut potentieel" wil ik nog wel een kleine kanttekening maken: ik denk niet dat je van iedereen moet verwachten dat de leerkrachten of ouders ervoor moeten zorgen dat iedere korrel potentieel MOET worden aangewend. Als iemand gelukkiger is met een onopvallend leven, ook al zou die veel hoger kunnen mikken, vind ik niet dat we dat als een mislukking moeten ervaren. Ieder het zijn.
Hoogbegaafdheid ontdekt rond mijn 7-8 jaar en eigenlijk nooit uitgedaagd geweest. Geen verwijt naar mijn ouders, die hebben gedaan wat ze konden en werden in het lager aan het begin van elk schooljaar weg gelachen (in de trend van: 'van wie zal ze dat hebben' want beiden 'maar' arbeider). Als er toch extra werk voorzien werd, dan maakte ik dat dan ook met veel plezier maar ik heb me vaak zitten vervelen.
Tot het lager goede punten gehaald, maar eens het middelbaar waren de pestkoppen daar als je wat anders was/reageerde. Dus geprobeerd om niet uit te blinken en punten waren steeds met de hakken over de sloot. Nooit leren studeren en dat heb ik me beklaagd aan de universiteit. Ik heb nog steeds afwisseling nodig op het werk, maak het liefst analyses van dossiers en mijn motivatie verdwijnt als ik 'aapjeswerk' moet doen.
Ik ben ook hoogsensitief (wat het beter aanvoelen van de omgeving betreft). Zeker als het iemand is waar ik om geef, dan voel ik wat er gaande is. Maar ook bijvoorbeeld bij de begrafenis of afscheid van een vreemde waar er heel veel verdriet in de ruimte hangt, zal ik gewoon beginnen huilen omdat de gevoelens me overweldigen.
Voor een leerkracht is het ook niet zo evident om voor ieder kind een apart traject aan te bieden en de ene leerkracht zal daar beter oog in hebben of meer tijd voor willen maken dan de andere. En je kan het ook aanbieden, maar als het niet wordt aangenomen kan je dat ook niet forceren. Dat is dan het beeld van het paard naar het water brengen, maar het paard moet zelf wel drinken.
Visenya
Well-known member
Mja, ik was wel een kind dat de klas niet stoorde. Kan me inbeelden dat anderen dat uit verveling wel doen. Bij de ene juf die extra werk voorzag, waren dat werkblaadjes met wat moeilijkere oefeningen wiskunde en Nederlands. Daar kon heel de klas aan als ze vroeger klaar waren met een toets of taak, en de keuze was toen zo'n werkblaadje of uw verplicht boek lezen (wat ik thuis al gelezen had want ik verslond toen boeken)
Dexels
Well-known member
Dat is dus de merde, hè. Als je in het lager en middelbaar geen klop hoefde uit te voeren om overal door te fietsen, dan is het daarna ongelooflijk moeilijk om effectief langer dan tien minuten naar een schoolboek te kijken.
Ik blijf het fascinerend vinden dat slechts 2% van de Vlamingen hoogbegaafd is en dat op een forum met slechts 7000 leden (waarvan de meeste niet eens actief posten) er na een artikel over hoogbegaafdheid altikd plots een hoop zijn die zelf hoogbegaafd zijn en/of in direct contact komen met hoogbegaafden.
Als die leden representatief zijn voor de bevolking gaat dat natuurlijk wel over 140 leden. Dat er daarvan dan enkelen posten lijkt me nu niet zo gek. Het lijken me hier nu ook niet echt succesverhalen te zijn, wat het voor mij geloofwaardiger maakt.
Herkenbaar.
In het kleuter en de lagere school was ik altijd de stille aan de zijkant. Tijdens de les had de leerkracht bij wijze van spreken niet door dat ik in de klas zat. Ik zat half te luisteren en ondertussen naar buiten te staren en weg te dromen.
Ook nooit iets moeten doen om deftig mee te kunnen. Nooit gestudeerd en altijd goede punten.
Op de speelplaats was ik altijd het 5e wiel. Stond dikwijls gewoon aan de kant rond te kijken. Ik heb nooit echt vrienden gehad, dat interesseerde mij ook niet. Al heel m'n leven eigenlijk. Nooit de 1e om ergens mee naartoe gevraagd te worden, maar als ik er toevallig bij was als er plannen gemaakt werden werd ik altijd mee gevraagd. Ik was altijd wel één van de groep, maar bijna nooit 1 op 1 bevriend met iemand. In de zomervakanties miste ik ook nooit mijn klasgenoten, voor die 2 maand bestonden die bij wijze van spreken niet voor mij. Op 1 september hoorde ik dan van velen dat ze constant afspraken en elkaar zo gemist hadden.
Ik amuseerde mij altijd het beste alleen. Kampen bouwen, fietsen, alleen "muurke shot", Lego,... Ik was ook enorm introvert en ben altijd "de rare" geweest, bvb bij een spreekbeurt kreeg ik altijd een rode kop en de slappe lach, ik moest me omdraaien en met m'n gezicht naar het bord staan om toch iets te kunnen vertellen. In het middelbaar als ik van/naar school fietste en iemand zag die ik kende (ex-klasgenoot, zelfs familie) vertraagde ik en nam dikwijls zelfs een andere weg om toch maar niet samen te moeten fietsen. Want ik vond dat altijd "awkward", want ik voelde dan dat ik die moest entertainen door te babbelen, en ik wist nooit (op voorhand) wat te zeggen. Ik dacht altijd dat als ik niet genoeg babbelde, dat iedereen mij raar en saai zou vinden.
Daarom dat ik, ook nu, soms in een soort "vibe" geraak dat ik begin te ratelen en niet kan stoppen (deze post is een perfect voorbeeld).
Ik heb het nu nog dikwijls dat ik me enorm ongemakkelijk voel als er stiltes vallen in een gesprek. Zelfs als ik met de auto aan het rijden ben met 1 van mijn kinderen, of mijn mama, mijn vrouw,... naast mij. Ik voel altijd dat ik moet babbelen om die te entertainen.
Ik heb ook altijd het probleem gehad dat mijn hersenen sneller werkten dan mijn mond. Dus ik missprak mijn heel vaak, of geraakte niet uit mijn woorden. Omdat mijn hersenen al 7 woorden verder zaten dan de woorden die ik uitsprak. Wat ook een domper is voor het zelfvertrouwen.
Nu ben ik ook nog heel vaak de "raren". Hoe populairder iets is/wordt hoe minder het mij interesseert. En dat is niet uit anti-commercieel, gatekeeping of tegendraads willen doen. Maar mijn interesse gaat gewoon weg. Ik heb ook nooit vrienden/kameraden/.. gehad die dezelfde muzieksmaak als mij hebben. Wel overlappingen, maar ik ken bvb niemand irl die graag Black Metal hoort.
Hoe meer een film of serie bejubeld wordt, hoe groter de kans dat ik dat slecht ga vinden.
Hierdoor ben ik ook nooit mee met hypes. Ik heb bvb nog maar 1 Marvel film (1e Iron Man) gezien, heb nog geen enkele Star Wars film gezien (allez, de 1e voor de helft), ik heb vorig jaar voor het eerst Doctor Who bekeken.
Qua niet moeten studeren en er door te geraken puur op parate kennis, logisch denken en een beetje opletten in de les begon dat in het middelbaar ook zo, maar op het einde van het 4e raadde men mij toch aan om te "zakken" naar TSO. Daar kreeg ik in het 5e terug de leerstof die ik in het 3e al gekregen had, dus moest ik terug niets doen.
Examenperiodes waren zalig, s'middags thuiskomen en gamen, tv, strips lezen, in de tuin voetballen,... Tot m'n ouders thuiskwamen. Dan vlug boeken openleggen en was het toevallig tijd voor pauze die duurde tot na het avondeten. Dan even terug naar boven om "te herhalen" en een half uur later lag ik al terug voor de TV.
Maar eens in de hoge school was dat dus een ramp, want daar moest het wel. Ik had nog nooit echt gestudeerd en wist totaal niet hoe dat moest, welke methodes er waren en welke voor mij zou werken. Ik zat ook direct op kot en had geen zelfdiscipline.
Met als gevolg dat ik mijn 1e jaar 3x opnieuw heb moeten doen. Maar de 3e keer ben ik zelfs niet meer naar de lessen gegaan en ben ik daar als jobstudent in de McDo beginnen werken.
Ondertussen heb ik een paar jaar geleden de diagnose ADD gekregen, en dat heeft veel puzzelstukjes op hun plek doen vallen. Ik weet ook dat als ik als kind, vooral dan de laatste jaren middelbaar en de hogeschool, rilatine (of gelijkaardig) zou genomen hebben, ik veel betere resultaten zou behaald hebben, en allicht ook wel een diploma hogeschool.
Bij dat Traject voor de diagnose heb ik ook een IQ-test moeten doen, en ik scoor ook bovengemiddeld, net niet hoogbegaafd als ik het me nog herinner.
Ik heb me nooit beter of slimmer gevoeld dan anderen, integendeel zelfs. Aangezien ik altijd "de rare" was voelde ik me altijd dommer, zelfs nu nog.
Ik worstel met een heel laag zelfbeeld omdat ik de lat voor mezelf extreem hoog leg, en die voor de mensen rondom mij heel laag.
Ik heb enorm veel interesses en kan/doe veel zelf. Maar ik spiegel mij bij alles aan een professional.
Om het extreem voor te stellen, als ik de zomer/winterbanden (op velg) van mijn auto wissel spiegel ik mij aan de crew van het Red Bull F1 team. En dan vind ik mezelf "zwak" omdat ik dat niet even vlot kan doen als hen.
Maar anderzijds kan (blinde gok) 80% van de chauffeurs niet eens zelf een wiel verwisselen van hun auto.
Zelfde met m'n fiets in de fietserstunnel onlangs, ik voelde me zo een zwakkeling omdat ik zoveel moeite had om via de trappen boven te geraken met mijn 46kg wegende fiets. En dan hoor ik links en rechts dat anderen, die fysiek een pak fitter zijn dan ik, met een gewone fiets of zelfs met een koersfiets ook afzien als ze dat doen.
Mijn psychologe had me als oefening eens aangeraden om enerzijds mezelf te beoordelen hoe ik anderen beoordeel, en anderzijds anderen eens te beoordelen hoe ik mezelf beoordeel.
Mijn conclusie was er snel, de wereld loopt vol met achterlijke idioten.
Dus nu ben ik een arrogante (bijna)hoogbegaafde übermensch met een laag zelfbeeld
Chelark007
Well-known member
Theeft eigenlijk nog lang geduurd op dit forum..
Ken er zelf ook, een gezin van 5. Allemaal getest en de ene al wat meer dan de andere.
Zijn toffe mensen en die interesses zijn wat anders. Die vrouw zegt wel dat ze zaken bij mij ook ziet die bij zichzelf heeft, maar ik merk dat totaal niet.
Buiten dat ik weinig ergens thuis hoor en met niet veel mensen deftig gesprekken kan hebben die mij interesseren.
Visenya
Well-known member
Er zitten heel herkenbare stukken in je tekst.
Deze trof me ook. Omdat ik hetzelfde heb. Ook als ik op examens antwoorden moest uitschrijven, schreef ik de grote lijnen klas en mijn ganse antwoord op mijn antwoordblad, maar ik moest uitkijken want ik vergat gewoon woorden op te schrijven omdat mijn brein al een paar woorden verder zat. Altijd goed moeten nalezen.
Tonerider
Well-known member
Waarom zo aanvallend rond dit gegeven? zelf zeg ik ook dat ik hoog scoor, maar vermelde wel dat het een school-iq test was, dus geen iq test zoals het hoort afgelegd te worden. Verder weten we dat er meer is dan zo'n iq-test. Het zegt iets over je, maar het is maar een stukje van wie je bent. Zoals gezegd, ik heb, ondanks dat ik goed scoorde op zo'n tests, maar een A2 en heb bijna heel m'n leven als arbeider gewerkt. Er zijn duizenden mensen met een 'normaal' iq die het financieel veel beter hebben gedaan in hun leven en betere beslissingen hebben genomen dan ik. Het verklaart een deeltje van je leven en persoonlijkheid, maar er is nog zoveel anders. Moest ik mijn sterkten en zwaktes kunnen regelen ik zou direct een paar punten aftrekken bij IQ en ze op andere plaatsen inzetten, want aan die hoge score heb ik nog niet zoveel gehad
Mr.Anderson
Well-known member
Ik kan de bal verkeerd slaan en het staat wat los van uw verhaal. Maar ik herken mezelf hard in het bijvoorbeeld niet herkennen van mensen of midden een gesprek afdwalen. En dat is volgens mij simpelweg te wijten aan het gebrek aan interesse. Ik merk dat de laatste maanden ook aan de schoolpoort. Mama's die zwaaien en vragen hoe de kinderen (ze noemen ze bij naam) het stellen in de klas. Dit terwijl ikzelf maar half een idee heb wie ze zijn, laat staan hoe hun kinderen heten. Het leven is al zo druk dat al zo'n side info er bij mij gewoon niet in kan en mij heel weinig interesseert.
Of vrienden die vertellen over hun reis binnen 2 weken waarbij ik uit de lucht val. 'We hebben dat al 3 keer gezegd'. Kan zijn, maar 't moet zijn dat het mij geen hol interesseert.
Bij mij is dat een recent verschijnsel dat zowat samenhangt met een kind krijgen. Ik weet niet of mijn geheugen gewoon aangetast is door slaapgebrek of het me simpel gezegd minder kan schelen, maar vroeger was ik een beetje een wandelende encyclopedie van wie/wat/hoe. Altijd een goed geheugen gehad tot op het absurde af. Misschien ben ik gewoon oud geworden natuurlijk.
Mr.Anderson
Well-known member
Het slaapgebrek en het feit dat het u allemaal minder kan schelen zal daar wel voor een groot deel tussenzitten. Ik heb nochtans ook een goed geheugen, die tot en met de kindertijd in detail kan gaan.
Conclusie: kinderen tasten het geheugen aan.
Zo vreemd is het niet dat een forum die enige serieux verwacht, toch zeker op een aantal deelfora, hoger zal scoren dan de gemiddelde populatie in de HLN-commentaren. Het aantal mensen die beleggen, hogere studies gedaan hebben etc is hier ook hoger dan gemiddeld, dit forum trekt dat aan (en stoot onbewust mensen met een lagere intelligentie af). Neem dan nog eens het feit dat mensen die een bepaald intellectueel niveau hebben graag anderen opzoeken en dat fysiek niet altijd gaat, maakt dat je aan een groter aantal komt.
Het is een artikel van HLN, hé. Mensen die dit verkeerd interpreteren doen dan zo'n uitsprakenAls enkel luiheid een teken was van hoogbegaafdheid was ik de begaafdste 16 jarige ooit
. Ook die 5 kenmerken zijn niet de enige kenmerken. Ik behoorde tot de slimmere kinderen van school. Finale van wiskundeolympiade etc behaald, ook recent hoog getest etc. Maar schoolresultaten schommelden tussen de 65 en 85% en aan de unief en hogeschool heb ik altijd herexamens gehad. Dat gaat niet over luiheid, dat gaat over andere interesses hebben. Aan de universiteit was ik véél meer bezig met het simuleren van sportrankings om zo de opgang van Henin/Clijsters en later de rode duivels te voorspellen
. Er was in mijn klas tot het derde middelbaar een kind die zonder twijfel nog slimmer was. Hij scoorde echter ook héél hoog op het aantal keer 5 bladzijden straf, want was niet in schoolse zaken geïnteresseerd. Hij studeerde niet/nauwelijks, tijdens de examens kwam hij vroeg in de namiddag bij mij om te vragen of ik niet naar het openluchtzwembad wou
. Die is uiteindelijk van school gestuurd wegens "wangedrag", maar had veel in zijn mars. Zag dat hij na zijn studies als concierge in een jeugdcentrum werkte, waar hij wss genoeg variatie had.
