Dit gewoon. Ik hou de mijne aan de leiband tenzij we ergens in een veld lopen ver weg van alles, en idem voor het oprapen van stront. Al vaak meegemaakt dat er plots een hond op de onze komt afgestormd die iemand gewoon los laat lopen "want het is een brave". Ze hebben dan meestal niets te zeggen tegen dat braaf beest vanaf dat die een andere hond ziet, dus het is dan altijd oppassen.
Gohja, als iemand die een hond heeft ga je wel sneller zo'n zaken kunnen inschatten, zeker bij je eigen hond (maar nooit met 100% zekerheid). Voor iemand die nooit een hond heeft gehad of er zelfs een fobie voor heeft is dat natuurlijk helemaal anders. Een vriendin van mij heeft ook een panische angst voor honden, tot op het punt dat in een drukke zaal of bv. zo'n kermis "dicht" langs een grote hond passeren, ook al ligt die ongeïnteresseerd te slapen, een hele opgave is.
Als ik die "office dog" een stamp zou geven, zou dat puur provocatief zijn om alle verongelijkte blikken te mogen aanschouwen terwijl ik goed weet dat zo'n beest daar geen last van heeft. Maar dat zal ik dus niet snel doen als het niet moet.
". Heb ik ergens een contract moeten tekenen dat ik op straat onderworpen ben aan Russian Roulette? Denk je dat wereld toebehoort aan uw hond en dat de mensen enkel fungeren als speeltjes voor uw heilige hond misschien? Ik dacht het niet.
Ik vind het ook belachelijk wanneer men dieren (honden, paarden, katten, ...) op dezelfde hoogte zet als mensen. Maar de wet doet dat nog altijd niet hoor, dus wat dat met betuttelingscultuur te maken heeft snap ik niet.Als ik die "office dog" een stamp zou geven, zou dat puur provocatief zijn om alle verongelijkte blikken te mogen aanschouwen terwijl ik goed weet dat zo'n beest daar geen last van heeft. Maar dat zal ik dus niet snel doen als het niet moet.
Anderzijds, als een hond op het openbaar domein naar mij komt aangelopen en ik kan niet inschatten of het om te spelen is of om te bijten, dan geef ik die een stamp ja. Wat moet ik doen? Stil blijven staan en toekijken hoe ik gebeten wordt? "Toeme, verkeerd gegokt! Volgende keer beter!
Uw hond ken ik niet. Uw hond zijn gebruikshandleiding heb ik niet. Uw hond interesseert mij niet.
Ik weet dat we in onze roze betuttelingscultuur hondjes gelijk moeten stellen aan mensen en dat niets of niemand het geluk van die prinsjes en prinsesjes in de weg mag staan, maar ik ben nog altijd rationeel genoeg om te beseffen dat een beest nog steeds een beest is. En beesten zijn en blijven soms gewoon onvoorspelbaar. Punt.
En nu ga ik schuilen voor alle reacties à la "de onze zou dat nooit doen", "de mijne is een broave", "hondjes hebben ook emoties!", "wij eisen een verdrag voor de universele rechten van de hond!", ... en meer van dat soort verwaande first-world problems.
Maar ge had toch uw kinderen wel aangelijnd zeker?
Ik weet niet wat je hier juist mee wil zeggen, maar dit maakt het er echt niet beter op hoor.
Als je alles en iedereen wat op het openbaar domein naar je toe komt lopen een stamp geeft hoop ik jou nooit tegen te komen op straat.
Als ik die "office dog" een stamp zou geven, zou dat puur provocatief zijn om alle verongelijkte blikken te mogen aanschouwen terwijl ik goed weet dat zo'n beest daar geen last van heeft. Maar dat zal ik dus niet snel doen als het niet moet.
Anderzijds, als een hond op het openbaar domein naar mij komt aangelopen en ik kan niet inschatten of het om te spelen is of om te bijten, dan geef ik die een stamp ja. Wat moet ik doen? Stil blijven staan en toekijken hoe ik gebeten wordt? "Toeme, verkeerd gegokt! Volgende keer beter!
Uw hond ken ik niet. Uw hond zijn gebruikshandleiding heb ik niet. Uw hond interesseert mij niet.
Ik weet dat we in onze roze betuttelingscultuur hondjes gelijk moeten stellen aan mensen en dat niets of niemand het geluk van die prinsjes en prinsesjes in de weg mag staan, maar ik ben nog altijd rationeel genoeg om te beseffen dat een beest nog steeds een beest is. En beesten zijn en blijven soms gewoon onvoorspelbaar. Punt.
En nu ga ik schuilen voor alle reacties à la "de onze zou dat nooit doen", "de mijne is een broave", "hondjes hebben ook emoties!", "wij eisen een verdrag voor de universele rechten van de hond!", ... en meer van dat soort verwaande first-world problems.
Onze kinderen geven mijn vrouw of mij een hand.Maar ge had toch uw kinderen wel aangelijnd zeker?
Walgelijk ventje. Khoop oprecht dat ge wat de felle internettrol aant uithangen zijt.Als ik die "office dog" een stamp zou geven, zou dat puur provocatief zijn om alle verongelijkte blikken te mogen aanschouwen terwijl ik goed weet dat zo'n beest daar geen last van heeft. Maar dat zal ik dus niet snel doen als het niet moet.
Anderzijds, als een hond op het openbaar domein naar mij komt aangelopen en ik kan niet inschatten of het om te spelen is of om te bijten, dan geef ik die een stamp ja. Wat moet ik doen? Stil blijven staan en toekijken hoe ik gebeten wordt? "Toeme, verkeerd gegokt! Volgende keer beter!
Uw hond ken ik niet. Uw hond zijn gebruikshandleiding heb ik niet. Uw hond interesseert mij niet.
Ik weet dat we in onze roze betuttelingscultuur hondjes gelijk moeten stellen aan mensen en dat niets of niemand het geluk van die prinsjes en prinsesjes in de weg mag staan, maar ik ben nog altijd rationeel genoeg om te beseffen dat een beest nog steeds een beest is. En beesten zijn en blijven soms gewoon onvoorspelbaar. Punt.
En nu ga ik schuilen voor alle reacties à la "de onze zou dat nooit doen", "de mijne is een broave", "hondjes hebben ook emoties!", "wij eisen een verdrag voor de universele rechten van de hond!", ... en meer van dat soort verwaande first-world problems.
Don't waste your breath, niemand hier weet het antwoord op die vraag.
Langs de andere kant schiet de raad van mijn grootmoeder mij te binnen:
Pas op van mensen die dieren kwaad doen, want dat zijn degenen die ook mensen kwaad doen
