Ik vind mezelf vrij succesvol geworden ondanks het feit dat ik op mijn 12 niet wist wie Gilgamesj was en of hij al dan niet koning van de Uruk-hai was.
Ik denk dat ik een klein beetje succesvol geworden ben wegens:
1) Het hebben gekregen van een bepaalde mentale capaciteit
2) betrokken en strenge ouders ( al zijn die er nu ook)
3) discipline ( de houten lat of het krijtje/ bordenwisser dat door de klas vloog), ...
4) minder of op zijn minst een andere vorm van afleiding
5) strenge leerkrachten en directie die niet over zich heen lieten lopen (door ouders of leerlingen)
6) watervalprincipe -> aanvaarden dat er kinderen niet mee zijn (ongeacht welke reden - vb taalbarrière, ...)
7) het respect en aanzien voor de leerkracht (van kinderen, ouders, etc...) - maar ik kom nog uit de tijd dat er ook aanzag was voor meneer de pastoor en het feit dat het ook pastoors waren van wie we les kregen (en dat uw ouder niet meldde dat die leerkracht de doofus was van de opleiding en dat je niet begrijpt hoe die ooit zijn diploma gehaald heeft...)
8) eenheidsworst
Het eerste punt is het belangrijkste. Maar gedrevenheid en doorzettingsvermogen (hoort ook bij discipline) is iets dat zeer veel kan goed maken. Als je enkel doet wat je leuk vindt of vindt dat je moet doen wat je leuk vindt dan gaat de uitzondering daargelaten er niet komen. Excelleren komt voor een groot stuk uit het doorbreken van het normale. Iemand die van jongs af aan gepusht wordt ook tegen hun zin om iets te doen en opnieuw te doen en de grenzen op te zoeken daar gaat de kans groter zijn dat men dat ook haalt. Geen zekerheid maar wel grotere kans.
Al sta ik volledig achter het socialistische principe dat we elk kind de kans moeten geven om naar school te gaan en zich te ontwikkelen ongeacht welke middelen de ouders hebben.
Ik sta niet achter het principe dat we iedereen aan een diploma moeten helpen. Of dat we iedereen maar een lintje moeten geven want iedereen is een winnaar. Of dat als je mindere mentale capaciteiten hebt dat daar rekening mee moet gehouden worden. Of dat we ons moeten focussen op de zoveelste uitzondering in de groep (wat dit ook is).
Allez als we eindeloze middelen en tijd hadden doe gerust. Maar dat is er niet. Versoberen in de aanpak. Meer focussen op de objectieven. En minder op de leuke aanpak. Kinderen leren beter als iets leuk is. Daar kan ik enkel van meepraten. Maar ze moeten ook kunnen omgaan met momenten die niet leuk zijn en verstaan dat ze desondanks nog altijd gewoon moeten doordoen en hun best doen. En dat tegenslagen iets zijn wat ze moeten slikken en doordoen. Vallen en terug opstaan en door met de banaan om het plastisch te zeggen.
Of gaan we hier allemaal zeggen dat 100% van onze tijd als volwassen persoon, of op ons werk het allemaal oh zo leuk is. En dat er niets is waar wij ons moeten doorheen slepen ? Ik geef toe dat het leuker is als ik leuke dingen mag doen. Maar soms moet ik mij ook gewoon door de te doene zaken van de dag heen slepen. Omdat het nu eenmaal moet (en dat het enige antwoord op de vraag Waarom is omdat ik het zeg en dat dat voldoende is om het gewoon te doen).
Maar bon ik ben ondertussen die oude brompot van de oude stempel. Dus meh.
vrtnws.be
