Ik ben gezond, al leef ik niet gezond. Het is te zeggen: ik heb amper last van kwaaltjes en ben, buiten een verkoudheidje hier gelaten, nooit ziek. Maar ik weeg wat te veel en beweeg te weinig en ik eet en drink graag.
We moeten daarin ook wel wat realistisch/pragmatisch zijn. Cardiovasculaire en krachttraining worden aangeraden om zo gezond mogelijk te zijn, maar dat is dan regelmatig maar niet zo intensief.
Heel wat mensen sporten gewoon graag en gaan daar een pak verder in. Maar dan kom je soms ook wel op het punt dat je een serieus trainingsvolume aan het opbouwen bent, zonder de 10 uur slaap per nacht en verdere omkadering van professionele athleten, en met een job. Dat is nu ook niet altijd een gezonde combinatie hoor, zeker wanneer het recuperatievermogen vermindert met de leeftijd.
Ik ken zo wel enkele mensen, van die high-performers die in zowat alles goed zijn wat ze doen omdat ze alles geven. Doen een doctoraat want de masterstudies gingen met twee vingers in de neus, beginnen "on the side" wat te lopen, en na enige tijd evolueert dat naar marathons. En na nog enige tijd is het dan elke week kiné want die hardnekkige blessure wil niet weg, lopen gaat niet meer dus wordt het fietsen tot daar iets pijn doet, enz.
Zelf heb ik zo ook jaren bijna godsdienstig getraind om wedstrijden te doen. Ging ik voor het werk meer dan een week weg zocht ik daar een gym, of ik plande zaken zodat ik niet teveel trainingen zou missen. In "the grand scheme of things" is dat redelijk absurd.
Ik wil maar zeggen: overdaad schaadt altijd natuurlijk, enkel is dat iets dat op het vlak van sport soms serieus wordt geromantiseerd. Ik denk dan aan de opkomst van Crossfit en consoorten, waar mensen soms het gevoel nastreven om kapot te zijn.