Ik heb een goed leven, en als ik als 34-jarige terugkijk op mijn tijd als twintiger mis ik die onzekerheid toch ook niet echt. Ja, ik had achteraf gezien avontuurlijker moet zijn: op erasmus gaan en gewoon meer vrouwen versieren. Ik denk dat ik dan een "rijker" leven had gehad, in plaats van het nogal routinematig bestaan dat ik had als twintiger van studeren/werken en elk weekend met dezelfde vriendengroep op stap waar de mogelijke koppels al waren gevormd en er nooit een nieuwe persoon bijkwam. Maar anderzijds, dat zat toen gewoon niet in mijn karakter en heeft mij ook gevormd zoals ik nu ben, en daar ben ik wel content mee.
Ik zou daar minder belang aan hechten als ik jou was. Jezelf vergelijken met anderen maakt je vooral ongelukkig, want je vergelijkt jezelf dan altijd met diegenen die in jouw ogen succesvol zijn. Uiteindelijk, grote problemen zoals aanhoudende gezondheidsproblemen daargelaten, denk ik dat het enkel kan meevallen. Je spreekt van "verder" staan, maar uiteindelijk is het geen meetbaar iets hé. Veel mensen die "ver" staan maar diepongelukkig zijn, en velen die van dag tot dag leven en het allemaal perfect zien zitten.
Ik ben daarin redelijk pragmatisch: het is wat het is, het is gelopen hoe het gelopen is. Niemand kan altijd gelukkig zijn (ik zou dat al linken met een mentale handicap), en er komen altijd tegenslagen. Het helpt ook dat ik niet echt een doel voor ogen heb, en eigenlijk nooit heb gehad. Ik heb gestudeerd omdat ik daar geen afkeer van had, en ik heb het geluk gehad dat dit vrij vanzelf ging. Anderzijds, ik denk niet dat ik ongelukkig zou zijn bij de groendienst ofzo. Ik ben jaren single geweest, en zag hier nu ook niet zo hard van af, nu ben ik getrouwd. Ik vermoed dat niemand mij een optimist zal vinden, maar ik neem zaken gewoon zoals ze komen. Wat niet wil zeggen dat ik bij momenten niet in zak en as zit, maar op termijn gaan mijn emoties vrij snel terug naar het basisniveau.
anders zou ik nooit zelf gezegd hebben dat ik er veertig word maar dat als staatsgeheim behandelen.
