Op welke momenten vind je dan nog de tijd om echt op niet-seksuele manier intiem te zijn met elkaar? Ik vind toch dat zo samen slapen, en nog even wat lachen/knuffelen/zeveren altijd enorm intiem/verbindend werkt. Helemaal alleen samen in een ruimte, amper licht,... Dat ervaar ik toch niet op de andere/traditionelere manieren, en ik ben denk ik niet de enige die er zo over denkt. Dus wel benieuwd naar je reply. Laat die maalstroom maar eens gaan, Avondland
Niet zo heel vaak, moet ik toegeven. I
Het lijkt me dat jullie op een compleet andere lijn zitten qua communicatie, dat valt niet meer te redden.
Dit leest wel heel grappig in ons lokaal dialect. "Ik ook" = "ik oek" (= ik koek)
Of jullie geloven dat die kleine door alles doorslaapt. Waarschijnlijk durft die niet anders dan zich stil te houden. Ik heb het op vakantie meegemaakt, ik lag als 8jarige in een zetelbedje in dezelfde kamer als mijn ouders, dat beeld krijgt ge nooit meer van uw netvlies
.
Wij slapen met een dochertje van 3 maand tijdens de week ook apart. Ik ben nog in moederrust, de papa moet elke ochtend om 6u eruit en heeft het momenteel op het werk best pittig. Ons dochtertje slaapt in co-sleeper aan ons bed. Meestal slaapt ze door maar ze durft om 2u-3u nog eens een flesje vragen en dan zijt ge gegarandeerd voor een uur wakker. Je hoort ook elk zuchtje van de baby, ik heb zelden in mijn leven zo onvast geslapen.
. 
) dat dat gebrek aan seks voor jou echt een probleem is en dat je het graag wil oplossen omdat je voelt dat het een kloof duwt tussen jullie, niet enkel fysiek maar ook emotioneel. Het probleem dus benoemen zonder een schuldige te zoeken, gewoon zeggen hoe je je voelt en dat je het graag wil oplossen (en dus impliciet haar ook verzekeren dat je de relatie ook wel een kans blijft geven). En dan eventueel voorstellen om eens een afspraak te maken bij een relatietherapeut (of iets anders, want ze heeft misschien zelf ook suggesties). Als ze weigert om een oplossing te zoeken of zelfs om het probleem te erkennen, moet je haar duidelijk maken dat dat wel echt een groot probleem is voor jou en mogelijks het einde van de relatie kan betekenen, zodat het echt duidelijk is hoe serieus het is. En als er dan niets veranderd, moet je zelf eens nadenken over het beëindigen van de relatie, wat de gevolgen daarvan zijn en of dat een beter alternatief is dan samenblijven. Je kan daar eventueel ook zelf eens met een therapeut alleen over gaan praten, of met een vriend, want dat kan wel een moeilijke oefening zijn als je dat alleen in je hoofd moet doen. En ook, behalve altijd analytisch na te denken, ook eens focussen op hoe je je voelt. Hoe voel je je bij het idee dat je nog met haar samen bent en de relatieproblemen opgelost zijn (= er is terug een gezond seksleven)? Wat als er de komende jaren, mogelijks de rest van je leven niks verandert en je de rest van je leven semi-celibaat met haar moet verderleven? Hoe voel je je bij het idee om terug single te zijn en op zoek te gaan naar een nieuwe vriendin (die mogelijks zelf ook al kinderen heeft en zeker ook niet perfect zal zijn)?
Voos.
Ik ben niet echt preuts, maar poepen in dezelfde slaapkamer in aanwezigheid van uw kind van reeds 10 jaar oud, is toch een beetje ... vreemd?
Daarbij aansluitend: waarom moeten kinderen tegenwoordig allemaal zo op een bepamperde manier behandeld worden en per se nog bij de ouders in dezelfde slaapkamer slapen?
Dat staat anderzijds wel in zijn post.
Ik waak er ook over dat onze dochter niet bij ons komt slapen nu ze een eigen kamer heeft. Wel nog makkelijk praten want ze slaapt nog in een babybed. Volgens mij gebeurt dat bij veel koppels ook eerder "per ongeluk" omdat ze met een moeilijke slaper zitten die enkel wil slapen wanneer een van de ouders of beide ouders naast hen liggen. Ik snap nu wel dat na de 100ste gebroken nacht je dan toegeeft eerlijk gezegd.
).
Zo lang borstvoeding geven als wenselijk voor moeder en kind is nu wel iets dat gewoon door pakweg de WHO wordt ondersteund hoor. Genoeg culturen waar dat ook normaal is en dat niet moet betekenen dat de man op zijn kin moet kloppen. Al dat gezever over bepampering komt echt wel over als een of andere boomer met de openheid van geest van een hermetisch afgesloten kist, jouw hoekje Vlaanderen is de wereldwijde standaard niet. Als je die grijsgedraaide plaat (cfr. "ik blijf te pas en te onpas mijn mening daarover ventileren") blijft afspelen en dat altijd als een toegeving gaat verkopen, is het toch normaal dat er geen enkele constructieve dialoog tussen jullie mogelijk is?