Ik hoop vooral dat Melissa de basis niet vergeet.
Actieve koeling (zoals airco) is de laatste stap in een hele reeks maatregelen om oververhitting te voorkomen. Onze overheden kunnen én moeten meer doen dan enkel airco’s gaan promoten. Via ruimtelijke ordening en andere beleidskeuzes kunnen ze proberen het hitte-eilanden effect te minderen, meer groen in steden stimuleren, tuinen en groendaken aantrekkelijker maken, meer water in de leefomgeving brengen en rekening houden met winddoorstroming in nieuwe stadsontwikkelingen.
Daarnaast is er nood aan betere informatie en ondersteuning voor burgers. Mensen moeten geholpen worden met maatregelen zoals isolatie, zonwering, het beperken van zon instraling, de zogenaamde ladder van koeling en vormen van passieve koeling uitleggen. Veel winst kan immers gehaald worden vóór een actieve koeling nodig is.
Maar dat neemt niet weg dat actieve koeling ook uit het verdomhoekje mag komen. Er heerst vandaag immers een te groot stigma rond actieve koeling. Er zijn nog altijd weinig woonzorgcentra en ziekenhuizen die voldoende voorbereid zijn op periodes van extreme hitte. Vaak ontbreekt actieve koeling volledig, zelfs in nieuwere projecten. Uiteraard moet actief koelen wel op een bewuste en verantwoorde manier gebeuren. Het geeft geen nut op een airco op -18°C te laten draaien terwijl het buiten 38°C is, dat is geen duurzame oplossing.
Maar deze discussie hangt onvermijdelijk ook samen met de discussie rond de capaciteit van ons elektriciteitsnet. Ook ook daar zijn meer doordachte keuzes nodig. We moeten het spreiden van verbruik verder stimuleren, net zoals we ook meer moeten inzetten op lokale productie en manieren om aan zelfvoorziening te doen. Onderzoek naar decentrale opslag via thuis, wijk- of buurtbatterijen is nodig. In het algemeen moet er meer doordacht met energie worden omgegaan.
Tot slot komt de klimaatdiscussie hier ook nog eens piepen. De gehele situatie maakt pijnlijk duidelijk dat er ook op dit vlak nog belangrijke stappen te nemen zijn. De klimaatzaak toont echter aan dat onze politiek er nog niet echt wakker van lijkt te liggen en dat er vaak nog gekozen wordt voor gemakkelijke, economische en populistisch oplossingen. Echter lijkt er voor al deze problemen geen eenvoudige oplossingen te bestaan en al zeker geen goedkope. En laat dat nu misschien nu nog wel een van de grootste uitdagingen zijn, geld. Geld en besef van urgentie.
Ik heb me afgevraagd wat dat gaat geven als men de overheid eens verantwoordelijk gaat stellen voor de jaarlijkse overstromingen - de stap van "gebrekkig parkbeleid" naar "gebrekkig waterbeleid" lijkt me niet zo groot en mss zelfs meer terecht te zijn.
Een stad, gemeente, overheid heeft zijn verantwoordelijkheden wel te nemen. Maar we moeten inderdaad ook opletten dat we niet overgereguleerd geraken. Ik ben van mening dat we tegenwoordig meer (lokale) overheidsbemoeienis zien door telkens vanuit de ramp of worst case scenario's te denken. Al is dat begrijpbaar als de overheid verantwoordelijk wordt gesteld.
Ik zou mijn parken ook bij het minste risico sluiten, misschien wel minder bomen planten in het algemeen. Dat kost immers geld en geeft een risico die ik kan voorkomen door wat beton in de plaats te gieten. Ik ben misschien wat cynisch, maar het voelt wel als een reëel gevaar.
www.hln.be
