Waarom zou ik daarover zeveren?
"Slachtoffer" en "mishandeling" zijn zware woorden die ik daar nooit zou durven opkleven. Die woorden passen dan wel weer perfect in de hedendaagse slachtoffercultuur, kasplantjes-mentaliteit, normvervaging en een compleet gebrek aan het kunnen omgaan met autoriteit bij kinderen... euh, excuseer, bij onze
prinsjes en prinsesjes. Enfin, zowat alles wat er ongeveer verkeerd loopt vandaag de dag.
Neen, ik volgde gewoon de regels niet op dat moment, dus wist ik dat ik de gevolgen kon dragen. Dat deed wel even pijn maar het is niet dat dat aan het bloeden was ofzo. Je dacht gewoon twee keer na in het vervolg.
Ik vond dat ook niet zo abnormaal, thuis kregen we ook wel eens een draai rond onze oren of andere "pijn"-straffen ("lijfstraffen" klonk mij dan weer te dramatisch

).
Maar door die directeur heerste er wel een zeker regime. Ik kan mij niet herinneren dat er daar gepest werd. En vechtpartijen werden daar simpelweg opgelost door de directeur die uit zijn bureau kwam en met zijn norse blik op de dorpel ging staan van het hoofdgebouw. Punt. Dat was meestal voldoende om vechters tot inkeer te brengen.
Hetzelfde met ons vader indertijd. Als hij telde tot 3 dan wist je hoe laat het was.
Neen, niet alles was beter vroeger. Maar die extreme softheid, gepredikt door een links kransje van salon-pedagogen, is veel te ver doorgeslaan. Zowel qua opvoeding als qua educatie. Nu steeds duidelijker blijkt dat ze maar wat aan het lullen waren in het ijle, 20 jaar lang en goedbetaald, vraag ik mij af waarom we nog steeds op datzelfde elan zouden doorgaan. Qua educatie lijkt men precies langzaam tot inkeer te komen, wanneer volgt de rest?