Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Jeanne Du Barry, A Different Man, Vingt Dieux, Les Femmes au Balcon, Dalva en Godland.
Tim Burton is een van mijn favoriete regisseurs - ik hou van zijn fantasierijke werelden en eigenzinnige stijl. Big Eyes was een van de weinige films van Burton die ik nog niet had gezien. Nochtans lijken de schilderijen van Margaret Keane, met hun kenmerkende grote ogen, op maat gemaakt voor Burtons esthetiek. Het is dan ook geen verrassing dat hij zich aangetrokken voelde tot dit verhaal en een persoonlijke band heeft met haar werk.
Heretic volgt de jonge vrouwen Barnes en Paxton (Sophie Thatcher en Chloe East), twee zusters die als missionarissen voor de mormoonse gemeenschap van deur tot deur trekken om nieuwe leden te werven. Hun taak is eenvoudig: adressen afgaan en gesprekken aanknopen. Alles lijkt volgens plan te verlopen, tot ze aankloppen bij Mr. Reed (Hugh Grant).
Heretic laat zich niet in een hokje stoppen: het is geen klassieke horrorfilm, en ook geen pure psychologische thriller. In plaats daarvan kiest de film voor een mengeling van genres. Het personage van Mr. Reed is een van de meest intrigerende die ik in jaren heb gezien. Een kalme, intelligente man die diepgaande, filosofische vragen stelt over geloof en werkelijkheid. Juist zijn serene en beheerste houding maakt hem des te angstaanjagender – geen woede of geweld, maar een subtiele dreiging. De monologen van Hugh Grant, die Mr. Reed speelt, zijn werkelijk een masterclass in acteren. Zijn beheersing van emotie en het subtiele spel tussen kalmte en onderhuidse dreiging is indrukwekkend. Maar ook Sophie Thatcher en Chloe East leveren uitstekende prestaties, waarbij zij perfect het tegenwicht bieden aan Grants aanwezigheid.
Heretic is een genrefilm voor wie houdt van filosofische gesprekken en lange, goed geschreven monologen. Het is een film die je niet alleen weet te verontrusten, maar die je ook laat nadenken over geloof en de menselijke geest. Ik vond het alvast een intrigerende film!
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Jeanne Du Barry, A Different Man, Vingt Dieux, Les Femmes au Balcon, Dalva en Godland.
The Substance
Sinds ik de eerste trailer van The Substance zag, wilde ik deze film absoluut zien. Gelukkig werd hij vertoond op Film Fest Gent 2024. Ik stapte wel met een klein hartje de zaal binnen, want ik heb het niet zo op body horror en naalden. De geruchten over deze film deden al de ronde: mensen die halverwege de film de zaal verlieten, sommigen misselijk, anderen gewoon overdonderd. Gelukkig hield ik het bijna probleemloos vol, en was het minder erg dan ik mezelf had ingebeeld - al moest ik toch twee keer voor enkele seconden mijn ogen sluiten. Toen vond ik al dat deze film vooral tot zijn recht kwam in de bioscoopzaal, maar nu The Substance ook op Sooner te zien is, was ik toch benieuwd hoe de film op een televisiescherm zou overkomen.Het verhaal gaat over Elisabeth Sparkle (Demi Moore) die al jaren de ster is van een populaire fitnessshow. Wanneer de kijkcijfers beginnen te dalen, besluit programmadirecteur Harvey (Dennis Quaid) dat Elisabeth te oud is en gaat hij op zoek naar een jongere vervangster. Op dat moment ontdekt Elisabeth een mysterieus bedrijf dat haar The Substance aanbiedt – een product dat belooft haar jeugd te herstellen. Nog geen dag later ontvangt ze verschillende injecties en medicijnen en al snel ondergaat ze de behandeling: ze ziet er weer jong en fris uit en transformeert in Sue (Margaret Qualley). Deze verjonging heeft echter een prijs. Wat volgt is een strijd tussen de twee vrouwen – of beter gezegd: tussen twee versies van dezelfde vrouw.
Vooral de indrukwekkende acteerprestatie van Demi Moore is ronduit fantastisch. Ook Margaret Qualley schittert als de jongere versie van Elisabeth en brengt haar rol met een intense flair. Dennis Quaid is op dreef als de gladde Harvey. De acteerprestaties springen stuk voor stuk in het oog en tillen de film naar een hoger niveau. Ook op technisch vlak zit alles goed: de montage is strak en zorgvuldig opgebouwd. Regisseur Coralie Fargeat weet niet alleen spanning op te bouwen, maar verweeft ook thema’s zoals ouder worden, de drang om aantrekkelijk te blijven en de angst om niet langer te voldoen aan schoonheidsidealen. Naar het einde toe voert ze de afgrijselijke transformaties stevig op – voor sommigen misschien nét over het randje – maar het blijft hoe dan ook een horrorfilm die je zonder twijfel op de proef stelt. Achteraf gezien bleek The Substance ook op televisie prima tot zijn recht te komen. De intensiteit en sfeer bleven overeind. Niet voor gevoelige kijkers dus.
Vooral de indrukwekkende acteerprestatie van Demi Moore is ronduit fantastisch. Ook Margaret Qualley schittert als de jongere versie van Elisabeth en brengt haar rol met een intense flair. Dennis Quaid is op dreef als de gladde Harvey. De acteerprestaties springen stuk voor stuk in het oog en tillen de film naar een hoger niveau. Ook op technisch vlak zit alles goed: de montage is strak en zorgvuldig opgebouwd. Regisseur Coralie Fargeat weet niet alleen spanning op te bouwen, maar verweeft ook thema’s zoals ouder worden, de drang om aantrekkelijk te blijven en de angst om niet langer te voldoen aan schoonheidsidealen. Naar het einde toe voert ze de afgrijselijke transformaties stevig op – voor sommigen misschien nét over het randje – maar het blijft hoe dan ook een horrorfilm die je zonder twijfel op de proef stelt. Achteraf gezien bleek The Substance ook op televisie prima tot zijn recht te komen. De intensiteit en sfeer bleven overeind. Niet voor gevoelige kijkers dus.
Big Eyes
Tim Burton is een van mijn favoriete regisseurs - ik hou van zijn fantasierijke werelden en eigenzinnige stijl. Big Eyes was een van de weinige films van Burton die ik nog niet had gezien. Nochtans lijken de schilderijen van Margaret Keane, met hun kenmerkende grote ogen, op maat gemaakt voor Burtons esthetiek. Het is dan ook geen verrassing dat hij zich aangetrokken voelde tot dit verhaal en een persoonlijke band heeft met haar werk.De film is gebaseerd op waargebeurde feiten. In de jaren ’50 neemt Margaret Keane, samen met haar dochter, de beslissing om haar man te verlaten – in die tijd een opvallende en moedige stap. Zonder concreet plan of werk probeert ze haar hoofd boven water te houden door haar schilderijen te verkopen op kunstmarkten. Daar ontmoet ze Walter Keane, een charmante man die haar zijn hulp aanbiedt en zelfs met haar trouwt, zogezegd om haar te beschermen tegen haar ex-man. Ook hij noemt zichzelf schilder, maar al snel wordt duidelijk dat zijn bedoelingen niet zo nobel zijn als ze lijken.
Het is bijna ongelooflijk dat dit verhaal echt is gebeurd – dat iemand zó schaamteloos met het werk van een ander kan pronken. Burton brengt dit op doeltreffende wijze in beeld. De film is prima, maar blinkt niet echt uit. Het verhaal wordt chronologisch verteld, maar vooral in het laatste deel – rond de rechtbankscènes – voelt het alsof er tijd tekort is. Visueel zit de film, zoals te verwachten van Burton, uitstekend in elkaar. Ook de acteerprestaties zijn van hoog niveau, met Amy Adams die op indrukwekkende wijze Margaret neerzet, en Christoph Waltz die overtuigend de manipulatieve Walter vertolkt. Big Eyes is geen meesterwerk, maar wel een film die je gezien moet hebben omdat het verhaal meer bekendheid verdient. Hoewel de film soms wat afstandelijk blijft, is Big Eyes zeker boeiend en visueel aantrekkelijk.
Het is bijna ongelooflijk dat dit verhaal echt is gebeurd – dat iemand zó schaamteloos met het werk van een ander kan pronken. Burton brengt dit op doeltreffende wijze in beeld. De film is prima, maar blinkt niet echt uit. Het verhaal wordt chronologisch verteld, maar vooral in het laatste deel – rond de rechtbankscènes – voelt het alsof er tijd tekort is. Visueel zit de film, zoals te verwachten van Burton, uitstekend in elkaar. Ook de acteerprestaties zijn van hoog niveau, met Amy Adams die op indrukwekkende wijze Margaret neerzet, en Christoph Waltz die overtuigend de manipulatieve Walter vertolkt. Big Eyes is geen meesterwerk, maar wel een film die je gezien moet hebben omdat het verhaal meer bekendheid verdient. Hoewel de film soms wat afstandelijk blijft, is Big Eyes zeker boeiend en visueel aantrekkelijk.
Heretic
Heretic stond al sinds vorig jaar hoog op mijn kijklijst, ik was dan ook erg enthousiast toen deze film op Sooner verscheen. De film is geregisseerd door Scott Beck en Bryan Woods, die niet alleen de regie op zich namen, maar ook verantwoordelijk zijn voor het verhaal.Heretic volgt de jonge vrouwen Barnes en Paxton (Sophie Thatcher en Chloe East), twee zusters die als missionarissen voor de mormoonse gemeenschap van deur tot deur trekken om nieuwe leden te werven. Hun taak is eenvoudig: adressen afgaan en gesprekken aanknopen. Alles lijkt volgens plan te verlopen, tot ze aankloppen bij Mr. Reed (Hugh Grant).
Heretic laat zich niet in een hokje stoppen: het is geen klassieke horrorfilm, en ook geen pure psychologische thriller. In plaats daarvan kiest de film voor een mengeling van genres. Het personage van Mr. Reed is een van de meest intrigerende die ik in jaren heb gezien. Een kalme, intelligente man die diepgaande, filosofische vragen stelt over geloof en werkelijkheid. Juist zijn serene en beheerste houding maakt hem des te angstaanjagender – geen woede of geweld, maar een subtiele dreiging. De monologen van Hugh Grant, die Mr. Reed speelt, zijn werkelijk een masterclass in acteren. Zijn beheersing van emotie en het subtiele spel tussen kalmte en onderhuidse dreiging is indrukwekkend. Maar ook Sophie Thatcher en Chloe East leveren uitstekende prestaties, waarbij zij perfect het tegenwicht bieden aan Grants aanwezigheid.
Heretic is een genrefilm voor wie houdt van filosofische gesprekken en lange, goed geschreven monologen. Het is een film die je niet alleen weet te verontrusten, maar die je ook laat nadenken over geloof en de menselijke geest. Ik vond het alvast een intrigerende film!
