Fixed
Gaan koppels vandaag de dag te snel uit mekaar?
- Onderwerp starter Patj
- Startdatum
Herman De Croo
Well-known member
dooddoener, we discussieren hier over gemiddelden en trends natuurlijk.
Dus er is een onderzoek om die uitspraken te staven dan?
Herman De Croo
Well-known member
Als de vraag hier is "gaan koppels te snel uit elkaar", dan bedoel je toch of koppels nu gemiddeld sneller uit elkaar gaan dan vroeger. Zo moeilijk is het allemaal niet.
Als we enkel nog mogen typen, sommigen wel, sommigen niet, kunnen we veel threads opdoeken.
Als we enkel nog mogen typen, sommigen wel, sommigen niet, kunnen we veel threads opdoeken.
D
Deleted member 611
Guest
Wat mij wel opvalt is dat het scala aan redenen om te scheiden groot geworden is.
Vroeger was overspel veel voorkomend. Fysieke/mentale mishandeling kwam minder naar voor dan nu.
Daarin is de maatschappij verbeterd, dat slachtoffers van mishandeling een betere stem hebben.
Nu lijkt het mij dat partners elk apart een sterke visie hebben hoe hun leven eruit mag zien.
Botsen die visies dan, natuurlijk, het is dan de vraag hoe je als partners hiermee omgaat.
Als ik naar mijn eigen scheiding kijk, ging het in het begin veel over de weegschaal in een huwelijk.
De verdeling van de taken en wie hoeveel binnen brengt. In dit licht bleek mijn ex nog ouderwetser dan ik dacht.
Zij redeneerde nog van "ik breng het meeste binnen, ik mag baas spelen".
Dat een aantal meevallers te danken waren aan mijn persoontje, dat zag ze als haar eerlijke verdienste.
Ik heb haar destijds op mijn schouders genomen en verder gegaan, andersom, neen.
Het scala aan redenen zorgt ervoor, in mijn opinie, dat een persoon die terug gaat daten vast houdt aan de lessen uit het verleden.
Domein afbakenen is misschien wat overdreven, maar toch duidelijk stugger in omgang.
Vroeger was overspel veel voorkomend. Fysieke/mentale mishandeling kwam minder naar voor dan nu.
Daarin is de maatschappij verbeterd, dat slachtoffers van mishandeling een betere stem hebben.
Nu lijkt het mij dat partners elk apart een sterke visie hebben hoe hun leven eruit mag zien.
Botsen die visies dan, natuurlijk, het is dan de vraag hoe je als partners hiermee omgaat.
Als ik naar mijn eigen scheiding kijk, ging het in het begin veel over de weegschaal in een huwelijk.
De verdeling van de taken en wie hoeveel binnen brengt. In dit licht bleek mijn ex nog ouderwetser dan ik dacht.
Zij redeneerde nog van "ik breng het meeste binnen, ik mag baas spelen".
Dat een aantal meevallers te danken waren aan mijn persoontje, dat zag ze als haar eerlijke verdienste.
Ik heb haar destijds op mijn schouders genomen en verder gegaan, andersom, neen.
Het scala aan redenen zorgt ervoor, in mijn opinie, dat een persoon die terug gaat daten vast houdt aan de lessen uit het verleden.
Domein afbakenen is misschien wat overdreven, maar toch duidelijk stugger in omgang.
Laatst bewerkt door een moderator:
Mulan
Well-known member
Het voordeel is nu dat we veelal weten dat we het alleen kunnen ook.Is toch eerder normaal. Bij het stoppen van een relatie overdenk je wat er wel en niet goed was en zorg je ervoor dat het de volgende keer beter is... Is dat stugger, dat kan, maar dit is omdat je gewoon beter weet wat je wel een zeker niet wilt
Evolutie als vrouw: je kan financieel je mannetje alleen staan.
Evolutie als man: je bent geen "mietje" of eender welke negatieve term meer als je zelfstandig je huishouden kan runnen én mee wil instaan voor de opvoeding van je kinderen door een andere tijdsgeest en geleidelijk aan ook meer begrip van werkgevers + mogelijkheid tot ouderschapsverlof voor mannen.
Hierdoor "moet" je geen relatie meer hebben en kan je het je wel permitteren om selectiever te zijn.
Als er nu 1 reden is die nooit, maar dan ook nooit, een reden zou mogen zijn om "toch maar samen te blijven", dan is het wel... Voor de kinderen.
De reden dat vroeger minder scheidingen waren, was trouwens simpelweg omdat de vrouw vaak was thuisgebleven voor de kinderen en hierdoor (oa) financieel niet op eigen benen kon staan.
De reden dat vroeger minder scheidingen waren, was trouwens simpelweg omdat de vrouw vaak was thuisgebleven voor de kinderen en hierdoor (oa) financieel niet op eigen benen kon staan.
Welke reden(en) dan wél?
Volledig mee eens. Al is het wel dé reden om er alles aan te doen om het tóch nog te doen slagen. Dat ben je verplicht aan je kinderen, vind ik.
Maar als het echt niet meer gaat, dan gaat het niet. Kinderen hebben inderdaad ook niets aan twee ongelukkige ouders en dag in dag uit in een ijskoude sfeer te moeten leven.
De reden om wel te proberen, is het gevoel dat het nog te redden valt. Ik heb medeleerlingen gehad waar de ouders samenbleven voor de kinderen, je kan moeilijk een slechtere omgeving bedenken om op te groeien.Welke reden(en) dan wél?
Volledig mee eens. Al is het wel dé reden om er alles aan te doen om het tóch nog te doen slagen. Dat ben je verplicht aan je kinderen, vind ik.
Maar als het echt niet meer gaat, dan gaat het niet. Kinderen hebben inderdaad ook niets aan twee ongelukkige ouders en dag in dag uit in een ijskoude sfeer te moeten leven.
MisterV
Well-known member
Ja en nee. Als het fundamenteel mis zit dan kan je dat niet doen slagen zonder dat minstens één zich in bochten moet wringen om dingen te doen werken. En iemand die zich in bochten moet wringen, dat blijft hoe dan ook niet werken en dat heeft ook zijn weerslag op de kinderen, dan ben je enkel tijd aan het rekken.
Als ik naar mijn eigen situatie kijk: Als er al iets is dat ik mijzelf verwijt dan is het dat ik er niet al jaren terug de stekker heb uitgetrokken want "omwille van de kinderen wil ik alles geprobeerd hebben."
Misterblort
Well-known member
Als buitenstaander is dat toch quasi onmogelijk te beoordelen..
Mulan
Well-known member
Bij mij net omgekeerd. Ik heb het 2j langer "gerekt" en kan daardoor oprecht zeggen: ik heb het kansen gegeven, ik heb niet omwille van 1 slechte periode de stekker eruit getrokken, ik heb geprobeerd tot wanneer het echt niet langer ging en het effect op haar begon te hebben.
Maar elke situatie is anders, ik kan ze me meerdere inbeelden waardoor ik ook zou zeggen: "Dit heb je nodeloos gerekt, je kinderen gaan je echt niet meer respecteren omdat ze jaren langer "moesten" blijven leven zoals toen."
MisterV
Well-known member
Dat zeker. Geen kat die weet wat er zich binnenshuis bij een gezin afspeelt, tot de meest extreme situaties.
Dat begrijp ik dan ook wel weer.
Anderzijds, je hebt het wel geprobeerd, dus dat kan je jezelf al zeker niet verwijten. Misschien is het nog erger als je er later op zou terugblikken en denken 'had ik toch maar dit of dat nog geprobeerd'?
Achteraf is het makkelijk om die conclusie te trekken, dus dat mag je jezelf zeker niet kwalijk nemen, vind ik.
MisterV
Well-known member
Ja, dat weet ik hoor. In de praktijk maak ik mijzelf allang geen verwijten meer. Ik weet ook dat ik die tijd nodig heb gehad om mentaal klaar te zijn voor de breuk. Was dat vier jaar geleden gebeurd dan was ik misschien compleet geflipt. Het grote voordeel nu is dat ik heel mijn rouwproces van afscheid nemen al doorlopen heb. Ik dacht dat ik minstens een jaar nodig ging hebben om mij los te kunnen maken van haar en na een paar weken was het al zover. Het is bizar dat dat zo snel kan na 18 jaar, maar als je alles al doorlopen hebt voor de "officiële" breuk dan is dat ergens wel logisch.
Misschien is de vraag of ze te snel in een relatie serieuze commitments aangaan ook wel relevant?
Ik ken in mijn omgeving alvast enkele koppels die zeer snel samen een huis gekocht hebben en/of aan kinderen begonnen zijn. Misschien zou het beter zijn dat (sommigen) wat meer tijd nemen om elkaar echt goed te leren kennen?
Nu, over het fenomeen dat mensen uit elkaar groeien omdat ze elkaar eigenlijk nooit zien en 1 van de 2 fungeert als single moeder/vader in een gezin, dat is iets wat ik ook uit eerste hand gezien heb, daar moet je in eerste instantie over praten en proberen dat recht te trekken, maar als 1 van de 2 partijen telkens blijft hervallen in z'n gewoontes, dan houdt het nu eenmaal wel op, hoe jammer dat ook is.
TL;DR elkaar leren kennen (en blijven leren kennen, ook na zoveel jaar) en communicatie zijn ongelooflijk belangrijk in een relatie.
Ik ken in mijn omgeving alvast enkele koppels die zeer snel samen een huis gekocht hebben en/of aan kinderen begonnen zijn. Misschien zou het beter zijn dat (sommigen) wat meer tijd nemen om elkaar echt goed te leren kennen?
Nu, over het fenomeen dat mensen uit elkaar groeien omdat ze elkaar eigenlijk nooit zien en 1 van de 2 fungeert als single moeder/vader in een gezin, dat is iets wat ik ook uit eerste hand gezien heb, daar moet je in eerste instantie over praten en proberen dat recht te trekken, maar als 1 van de 2 partijen telkens blijft hervallen in z'n gewoontes, dan houdt het nu eenmaal wel op, hoe jammer dat ook is.
TL;DR elkaar leren kennen (en blijven leren kennen, ook na zoveel jaar) en communicatie zijn ongelooflijk belangrijk in een relatie.
Misterblort
Well-known member
Even een belachelijke analogie posten. Een relatie is werken, constant.
Het succes van een relatie hangt af van de verhouding water en wijn. U water/wijnvat is een communicerend vat met dat van u partner.
Iedereen moet water bij zijn wijn doen maar als er teveel water bijkomt zal de wijn niet lekker meer zijn en zit de verhouding scheef en is iemand (of beide) niet gelukkig in de relatie.
Het is die balans waar je naar moet streven, de wijn moet voor iedereen lekker blijven. Als het minder goed gaat, sta dan eens stil bij de vraag, hoeveel water heb ik de laatste tijd bij hare wijn gekapt?
Het is aan u om niet teveel water bij u wijn te laten kappen en dat doet ge door te praten met u partner en het duidelijk te maken dat uwe wijn niet lekker meer smaakt. Als u partner tegen u zegt dat haar wijn niet lekker meer smaakt is het omdat gij er teveel water hebt bijgekapt.
Dus door te praten over de dingen die ge anders wilt blijft ge mooi in balans en blijft ge dus als koppel samen. Ik ben al 18 jaar samen met die van mij en onze balans is ook niet altijd pefect, maar door te praten komt het wel altijd weer goed.
Het succes van een relatie hangt af van de verhouding water en wijn. U water/wijnvat is een communicerend vat met dat van u partner.
Iedereen moet water bij zijn wijn doen maar als er teveel water bijkomt zal de wijn niet lekker meer zijn en zit de verhouding scheef en is iemand (of beide) niet gelukkig in de relatie.
Het is die balans waar je naar moet streven, de wijn moet voor iedereen lekker blijven. Als het minder goed gaat, sta dan eens stil bij de vraag, hoeveel water heb ik de laatste tijd bij hare wijn gekapt?
Het is aan u om niet teveel water bij u wijn te laten kappen en dat doet ge door te praten met u partner en het duidelijk te maken dat uwe wijn niet lekker meer smaakt. Als u partner tegen u zegt dat haar wijn niet lekker meer smaakt is het omdat gij er teveel water hebt bijgekapt.
Dus door te praten over de dingen die ge anders wilt blijft ge mooi in balans en blijft ge dus als koppel samen. Ik ben al 18 jaar samen met die van mij en onze balans is ook niet altijd pefect, maar door te praten komt het wel altijd weer goed.
Guazala
Well-known member
Maar ge vergeet in uw metafoor dat er soms extra water lekt in uw wijnvat, waardoor er uiteindelijk veel te veel water en veel te weinig wijn is, waardoor zelfs in balans, de wijn gewoon aan beide kanten slecht is.