Ik ben via de rechtbank officieel ter adoptie afgestaan op de leeftijd van 1 jaar.
Dit was een permanent adoptie dus officieel hebben mijn biologische ouders volledig afstand gedaan van mij.
(Ze hebben toen ook die papieren getekend voor akkoord)
Mijn officiële echte ouders voor de wet zijn mijn adoptieouders.
Ik weet rond mijn 30ste via een "illegale" opzoeking in het rijksregister wie mijn echte ouders zijn (of beter waren).
Ik werkte toen voor de overheid en ik heb dat toen opgezocht (wat in feite strafbaar was maar goed in realiteit: "who cares hé?").
De laatste jaren is er wel één of andere wetswijziging gebeurd waardoor ik nu legaal kan zien wie mijn echte ouders waren maar 20+ jaar geleden mocht ik dat eigenlijk niet weten.
Anyways ik heb haar toen een paar keer opgezocht. (Mijn echte vader is al langer dood en hem heb ik nooit gekend).
Zuiver wettelijk erf ik dus 'niets' van mijn biologische moeder tenzij er een testament is opgesteld door haar.
En dat is het geval waardoor ik toch weer erf. (Maar niet in de eerste lijn). Echter ik wens die erfenis dus niet.
Ja het is aldus een beetje complex.
Neen het is een volle adoptie. 50 jaar geleden toen ik geboren werd, was een volle adoptie waarbij de oorsprong van de ouders 'Belgisch is' (wat bij mij het geval is) relatief zeldzaam. In die tijd waren de meeste adopties vanuit India dacht ik?
Maar ik ben bij wet zelf al géén rechtstreekse erfgenaam (meer). Ik ben wettelijk niet eens een kind meer van haar (wegens een echte en gerechterlijke adoptie). Ik sta gewoon in haar testament "als een vriend / kennis" die aldus erft. Ja een beetje een bizarre situatie maar het is wat het is hé.
Maar goed ik heb geen kinderen dus dit maakt dan niet uit.
Laatst bewerkt:
