TL,DR:
Maratona Dles Dolomites
138 km, 4230m D+
5h36, 24.5 km/h
39ste in cat M19-29, 205 overall
En omdat er hier veel vermogen liefhebbers zijn:
212W avg, 257 NP, FTP ~4.7 W/kg
Maratona Dles Dolomites gereden vorige zondag, een klein verslag:
Na een winter stilliggen (enkel gebroken en ligamenten gescheurd in november) kon ik midden januari beginnen revalideren om toe te werken naar de Maratona (inschrijving was al gebeurd voor de breuk). Midden februari kon ik terug op rollen fietsen en vanaf maart ook weer buiten in de weer. Aan tijd voor voorbereiding geen gebrek: in december heb ik mijn doctoraat afgerond, en vanaf januari was ik dus werkloos (ondertussen sinds 11 juni weer aan de slag). In de tussentijd dus serieus kunnen fietsen zonder weinig tegenslag. Enige dipje in de voorbereiding: in de week van 8 juni een voedselvergifting opgelopen en daardoor een weekje moeten rusten en wat herstellen.
Donderdag naar de Dolomieten gereden, vrijdag en zaterdag twee korte ritjes (Sella Ronda en Passo Falzarego) om al wat te verkennen en rustig te kunnen genieten van de prachtige omgeving. Enorm verschoten wat voor een massa evenement dit is, vergeleken met andere grote gran fondos zoals 3 ballons en de Marmotte is dit toch veel meer een circus met alles erop en eraan!
Zondag: start natuurlijk weer veel te vroeg (6h30!!!), dus wekker om 4h om havermout te vreten, klaar te maken en richting startvak te begeven. Omdat het onze eerste deelname is, starten we in het laatste startvak. Na het startschot en geduldig wachten rijden we uiteindelijk rond 6h50 over de startlijn. Meteen wordt duidelijk dat dit een atypische granfondo wordt, mee proberen zitten met een goeie groep was hier geen optie (kan wel als je in de voorste vakken mag starten), dus begin ik aan een lange inhaalrace richting finish. De eerste keer Campolongo is meer een oefening in geduld dan iets anders, links houden, scusa roepen, en voorzichtig opschuiven. Ook de eerste afdaling is chaos alom door de gigantische niveauverschillen in het startvak. Op de Pordoi lijkt de zee langzaam open te gaan en kan ik al wat meer eigen tempo rijden, al blijft de stroom wielrenners gigantisch. Ik heb er me niet te veel aan geërgerd, het was toch het plan om de Sella Ronda op reserve te rijden en pas in de tweede lus vanaf de Passo Giau de gas echt open te trekken.
Na de Sella Ronda en de tweede beklimming van de Campolongo begint een lange afdaling met wat bijtrapstukken en korte klimmetjes richting Giau. Hier vind ik al snel een mooie groep waarmee ik vlot richting Giau kan rijden. Op de Passo Giau rij ik een strak tempo, maar toch met de Falzarego als laatste klim in gedachten. Uiteindelijk werk ik die af in 44:33 (12.8 km/h), wat later op Strava de 34ste tijd van de dag bleek te zijn, en slechts 1 minuut trager dan een van mijn vrienden die finishte in 5h11min. Heel erg trots op deze prestatie dus. Op de Giau haal ik ook een kennis in, waarmee ik uiteindelijk samen afdaal richting Falzarego. Het eerste deel van de Falzarego gebruik ik om naar een groep toe te rijden, waarmee ik net op tijd de aansluiting maak om te profiteren op het vlakkere tussenstuk van de klim. Na wat wieltjeszuigen versnel ik in het tweede deel en laat de groep achter me. In de laatste km van de Falzarego merk ik dat de tank toch langzaam leeg begint te raken, maar dus erg tevreden met de indeling, want echt stilvallen doe ik niet.
Het laatste stuk is een snelle afdaling (relatief, ik daal best conservatief, zeker met mijn carbon rimbrakes haha) richting de muro di Giat (een klimmetje van niks voor een flandrien). Daarna nog wat brommeren op glooiend terrein en ik bereik veilig en wel de finish! In mijn vriendengroep ga ik lopen met een derde plaats, daar had ik voorhand voor getekend, al had ik stiekem toch graag de grens van 5h30 gehaald.
Conclusie: hele andere granfondo ervaring dan ik gewoon ben: meestal is het een groep zoeken, daar zo lang mogelijk in rondrijden of lossen tot een volgende groep me oppikt. Hier was het echt een inhaalrace die ik zorgvuldig moest pacen om een goeie tijd te rijden, ergens ging me dat best goed af, omdat ik niet me de stress zat om o.a. te moeten lossen in de afdalingen. De Maratona is wel een giga evenement, dus de perikelen van zo een groot deelnemersveld moet je erbij nemen. Verder wel top organisatie. Volledig verkeersvrij parcours is echt zalig om te kunnen koersen! De omgeving spreekt voor zich, dit moet toch de mooiste van Europa zijn!
).
