Hier een klein verslagje van m'n everesting op de Ventoux (Bedoin).
Vorige week maandag ben ik om 7u aan m'n tocht begonnen, het doel was minstens 6, liefst 7 en max 12 keer de ventoux te beklimmen.
Oorsprongkelijk ging ik de zondag starten, maar er was in de loop van de dag onweer voorspelt, dus maar met een dag uitgesteld.
Qua warmte hadden we geluk en kwam het maar richting een 24 graden. Echter was de wind ook serieus aanwezig en zat die bovendien nog eens verkeerd. Wanneer de 9-10% gedeelten in het bos achter je lagen en je aan de 6-8% kon beginnen, zat de wind recht op kop. Energiezuipend en in de nacht uiteindelijk fataal gebleken qua risico analyse.
De eerste klim startte in de mist, het was even geleden dat ik de berg beklommen had, dus ik zat weer in de verkenningsfase. Ik maakte mentale notities: haarspelt bocht is op 1000m hoogte, het huisje in de bossen is het midden van het bos gedeelte, .... Na 1u58 kwam ik boven: oei, toch iets te snel?
In het naar beneden gaan begon ik meer en meer wielertoeristen zien. Tijdens klim 2 was er het meeste volk: zo juist voor de middag, een ideaal moment om de ventoux te beklimmen uiteraard! Ik ging iets te veel in het rood, de andere wielrenners werden targets en ik kon mezelf niet genoeg bedwingen. 1u45
Klim 3 werd terug rustiger, tijdens deze klim ben ik ook even gestopt in het bos, even de benen laten rusten. De wind was precies aan het weggaan, hoopgevend! 1u53
Klim 4, er werd steeds iets meer gerust, mentaal werd het lastig. Ik had het toch iets te warm, maar begon ook echt honger te krijgen. En de wind was terug... 2u09 boven, maar dan eenmaal beneden een pizza besteld en wat langer bij de auto gebleven.
Klim 5, de duisternis viel terwijl ik in het bos zat. Met eten in de maag en wat afkoeling van de nacht kwam ik er door. Tot ik uit het bos kwam, amai de wind was enorm toegenomen. Vrienden wachten me op bij de Chalet, een vriendin was er gestopt en ging met de auto terug naar beneden, het veiligheidsgevoel kreeg een deuk. Maar ik kon niet stoppen, de 12 zat er met die wind niet in, maar een everest zou ik doen. Ik ging verder naar boven en voelde de hevige wind en voornamelijk bij bepaalde bochten de rukwinden van op zij. Hier moet ik straks voorzichtig zijn in het afdalen bedacht ik me.
De kale berg was nog meer kaal dan anders. In de verte zag je nog wel eens een auto, maar voor de rest niemand. Eigenlijk wel een leuk gevoel. Eenmaal boven draaide ik me meteen om. Vlug een jasje aan en afdalen maar. Met beide voeten los ben ik langs de linkerkant van de weg (waar je het meest beschut zat tegen de wind) afgedaald. De 2 tegenliggers dat ik tegengekomen ben zag je van ver afkomen en uit voorzorg ging ik gewoon stilstaan. Eenmaal in het bos was het duidelijk dat de dieren de weg terug overgenomen hadden. Veel hertjes zien passeren. (De auto heeft ook everzwijnen gezien.)
Voor een everest had ik 5.8 beklimmingen nodig, dat was juist iets hoger dan de chalet, dus ik opnieuw naar boven. In het bos was er geen wind, dus dat ging opnieuw vlot. Even dacht ik zelf dat de wind weg was, maar de laatste km voor de chalet was het duidelijk dat dit niet het geval was. Daarna nog een paar bochten gedaan om zeker de benodigde hoogtemeters te bekomen. Het was goed geweest. De schrik in de vriendengroep zat er ook goed in, dus ik besloot te stoppen. Fysiek zeker niet tot het uiterste gegaan. In september ga ik weer heen, hopelijk minder wind en wie weet doe ik dan wel een dubbele! Maar eerst nagenieten van deze everest!