De band met je ouders

[bap]

Ik ben hard opgevoed en heb een minderwaardigheidscomplex opgelopen. En dat als volwassen man van 45 jaar.
Ik heb dan ook met mijn ouders gebroken, omdat ik daar simpelweg niet beter van word.

Ik raad dan ook iedereen hier aan om er te zijn voor uw kind tijdens zijn of haar hoogtes en laagtes. Het lijkt simpel wat ik hier typ, maar toch is dat moeilijk voor sommigen. Alhoewel ik er van overtuigd ben dat dat eerder iets is van de vorige generatie.

Het is heel moeilijk om dit aan iemand uit te leggen, maar ik ben altijd vernederd geweest door mijn ouders. Alsof dat dé manier was. Het is pas dankzij mijn vriendin (waarmee ik al 20 jaar samen ben) dat het is uitgekomen dat het niet aan mij ligt. Ik kom namelijk al 20 jaar overeen met mijn schoonouders. Ik heb daar zelfs nog geen woordenwisseling mee gehad. Te gek voor woorden als je dat vergelijkt met mijn situatie thuis.

Ik ben ook nooit mezelf geweest thuis. Zij wouden dat ik een ander persoon was. Wij hebben 30 jaar ruzie gemaakt en wij kunnen de komende 30 jaar nog ruzie maken. Maar daar heb ik oprecht geen zin in. Soms voel ik mij een democraat die moet samenleven met een Trump fan. Wij hebben totaal andere visies op het leven, ttz op honderden zaken. Het is eigenlijk hopeloos, net zoals een koppel dat uiteindelijk toch moet scheiden.

Ik val hier van mijn stoel als ik sommige herkenbare verhalen hier lees. Ik heb altijd gedacht dat ik een uitzondering was.

Wow. Ben jij mij ofzo? Het enige verschil is dat ik 37 ben en jij 45.

Vooral ook deze zin in je volgende post => Mijn ouders zien mij als hun trofee, ik moet van alles zijn om hun status hoger te maken.

Met nog wel één wezenlijk verschil: ik heb nog geen afstand durven nemen. Enkele weken geleden (op mijn verjaardag nota bene) heb ik 's avonds in alle emotie een brief geschreven nadat mijn ouders en mijn broer (die gewoon een kopie is van mijn ouders en ze om God weet welke reden adoreert) die dag met vanalle verwijten kwamen.

Na een gesprek met mijn psycholoog besef ik ook dat ik afstand moet nemen, maar ik durf het gewoonweg niet. Ik durf - weeral - niet voor mezelf te kiezen, terwijl de wondes die zijn geslagen niet meer te herstellen vallen. Ik ben het beu om altijd de schone schijn hoog te houden, terwijl ik en mijn gezin vanaf dag één klein worden gemaakt en behouden. Dus het zou veel gezonder zijn om even letterlijk afstand te nemen. Maar morgen is mijn moeder jarig en begin juli gaat mijn zoon een week met hen naar zee.

Ik merk dus dat ik me weer schuldig begin te voelen. Ik begin mezelf dus weer in vraag te stellen. Mijn broer is letterlijk tot op vandaag een Trump-fan en ook mijn ouders zijn extreem-rechts te noemen, de laatste jaren is daar door het gebrek aan zelfregulatie een ferme ruk naar rechts gebeurd. Ik kan ze gewoon niet meer serieus nemen. En om één keer een goed moment met hen te hebben om vervolgens er negen te hebben waarin ze mij opnieuw kwetsen, dat kan ik niet meer aan. Dus ik ga even al mijn moed moeten bijeenschrapen en die brief in hun brievenbussen deponeren. Het rotte is dat ik ze ergens nog wel graag zie, maar ik vraag me af of dat door mijn levenslang schuldgevoel komt dat ze er hebben ingedramd of niet.

 

[Horse]

Het hielp ook niet dat ik rond mijn 15-16 jaar een nogal uitgaans- en drugsperiode had. Mijn ouders konden daar ook niet mee om, dat was ook de periode dat mijn moeder een nogal zwaar alcoholprobleem had en mijn vader duidelijk liet merken dat ik niet meteen de ideale zoon was. Hij heeft altijd nogal laatdunkend over mij gedaan, ik was niet echt hoe hij zijn zoon voor ogen had, en dat heb ik mijn gehele leven al mogen voelen, op heel veel gebieden zoals vrienden, werk, houding, kledij,… altijd heel veel commentaar, zelfs bij promotie op het werk een nogal hautaine houding alsof het niet veel betekende, ik heb echt altijd het gevoel gehad dat ik gefaald heb in zijn ogen. Nooit eens gehoord dat hij fier was, laat staan dat hij me graag zag.

Opnieuw ongelooflijk herkenbaar. Ieder woord.
Laat mij toe om te zeggen dat jouw destructieve periode het gevolg was van hun gedrag.

 

[June]

Mijn ouders waren er nooit tijdens mijn hoogtepunten. Ik denk dat ze dat bewust deden, ze zijn er namelijk van overtuigd dat men goed gedrag niet té hard moet belonen. Ze waren er ook nooit tijdens mijn dieptepunten (instelling, depressie, angsten, ...) dat is niet hun ding en daar kunnen ze niet mee om.

Ik ben hard opgevoed en heb een minderwaardigheidscomplex opgelopen. En dat als volwassen man van 45 jaar.
Ik heb dan ook met mijn ouders gebroken, omdat ik daar simpelweg niet beter van word.

Je bent niet alleen. Wat je beschrijft is emotionele verwaarlozing. Daarvan wordt gezegd dat dat meer littekens achterlaat dan misbruik (hoewel misbruik in zijn algemeenheid natuurlijk ook vaak verwaarlozing kent). En hoewel het spijtig is dat je met je ouders hebt moeten breken, is dat natuurlijk eigenlijk het enige normale wat je hebt kunnen doen. Het enige heilzame. Hoe kan je eigenlijk in een relatie zitten met mensen die je verwaarlozen.. alsof je het goedkeurt dat ze dat doen bij jou. Natuurlijk niet. Maar het contact verbreken is natuurlijk niet gemakkelijk geweest. Misschien wel moeilijker dan wanneer je niet verwaarloost was omdat je hebt moeten nadenken waarom dit niet goedvoelde en of dat niet toch aan jou lag.

Als je je niet bewust bent van verwaarlozing is de kans groot dat je het doorgeeft want dat gebeurt van generatie op generatie. Ergens is er een echtpaar geweest die het te zwaar kreeg, geen hulp of steun had en niet op dat vlak goed voor al de kinderen kon zorgen.
Het is heel bijzonder dat je voor jou besloten hebt dat het bij jou stopt en dat jij het dus anders gaat doen.

 

[sneeuwzwart]

Wow. Ben jij mij ofzo? Het enige verschil is dat ik 37 ben en jij 45.

Vooral ook deze zin in je volgende post => Mijn ouders zien mij als hun trofee, ik moet van alles zijn om hun status hoger te maken.

Met nog wel één wezenlijk verschil: ik heb nog geen afstand durven nemen. Enkele weken geleden (op mijn verjaardag nota bene) heb ik 's avonds in alle emotie een brief geschreven nadat mijn ouders en mijn broer (die gewoon een kopie is van mijn ouders en ze om God weet welke reden adoreert) die dag met vanalle verwijten kwamen.

Na een gesprek met mijn psycholoog besef ik ook dat ik afstand moet nemen, maar ik durf het gewoonweg niet. Ik durf - weeral - niet voor mezelf te kiezen, terwijl de wondes die zijn geslagen niet meer te herstellen vallen. Ik ben het beu om altijd de schone schijn hoog te houden, terwijl ik en mijn gezin vanaf dag één klein worden gemaakt en behouden. Dus het zou veel gezonder zijn om even letterlijk afstand te nemen. Maar morgen is mijn moeder jarig en begin juli gaat mijn zoon een week met hen naar zee.

Ik merk dus dat ik me weer schuldig begin te voelen. Ik begin mezelf dus weer in vraag te stellen. Mijn broer is letterlijk tot op vandaag een Trump-fan en ook mijn ouders zijn extreem-rechts te noemen, de laatste jaren is daar door het gebrek aan zelfregulatie een ferme ruk naar rechts gebeurd. Ik kan ze gewoon niet meer serieus nemen. En om één keer een goed moment met hen te hebben om vervolgens er negen te hebben waarin ze mij opnieuw kwetsen, dat kan ik niet meer aan. Dus ik ga even al mijn moed moeten bijeenschrapen en die brief in hun brievenbussen deponeren. Het rotte is dat ik ze ergens nog wel graag zie, maar ik vraag me af of dat door mijn levenslang schuldgevoel komt dat ze er hebben ingedramd of niet.

Het verwondert mij wel dat je dan toch nog wel het vertrouwen hebt in je ouders om je zoon een week met hen naar zee te laten gaan. Heb je dan geen schrik dat ze ook een negatieve invloed op je zoon gaan hebben? Of is de band tussen kind en grootouders wel normaal, en wil je je zoon zijn grootouders niet "afpakken"?

 

[bap]

Het verwondert mij wel dat je dan toch nog wel het vertrouwen hebt in je ouders om je zoon een week met hen naar zee te laten gaan. Heb je dan geen schrik dat ze ook een negatieve invloed op je zoon gaan hebben? Of is de band tussen kind en grootouders wel normaal, en wil je je zoon zijn grootouders niet "afpakken"?

Het is vooral omdat mijn zoon daar fel naar uitkijkt, want dan krijgt hij een week alles wat ie wil en is hij bij zijn neefje en nichtjes.

Ze hebben sowieso al een slechte invloed op hem, want onlangs zeiden ze tegen hem dat ik heb gerookt in het verleden (terwijl dat max 2 jaar was en ik intussen ook al 10 jaar ben gestopt) om hun eigen roken te vergoelijken. Die jongen is 6 dus waarom moet ik zwartgemaakt worden tegenover mijn eigen zoon? Ook geven ze hem melkproducten terwijl hij daar allergisch aan is ("zo erg kan het toch allemaal niet zijn") en laten ze hem veel te laat gaan slapen waardoor die jongen niet meer kan.

Met dat hier allemaal neer te typen (want is nog maar topje van de ijsberg) besef ik nog meer dat een breuk nodig is. Maar het is wel verdomd moeilijk.

 

[pardal]

Ik heb ook niet de beste band met mijn moeder. Ook eerder dat ik als enig kind een statussymbool ben van haar kunnen als moeder ofzo. Ook nooit het gevoel gehad dat ze me echt aanvaard als persoon, maar het is nu ook wel niet dat ze geen zorgend persoon was, eerder te beschermend.

Mijn opleiding, werk, zelf ouder worden heeft ervoor gezorgd dat ik het allemaal wel kan plaatsen. Het is niet de ideale mama/oma die ik zou willen/ nodig zou hebben gehad. Maar het is wat het is, ik heb mijn verwachtingen zeer laag gezet, probeer haar niet te veel te zien, zodat het voor mij houdbaar is.

 

[June]

Waarop ik gestuurd heb:

“-knip- Haar emoties dient ze maar zelf te reguleren, niet ik. Het is maar hoe volwassen je met dingen omgaat ."

Dit vind ik zo goed en treffend dat ik heb besloten om ‘m te gebruiken.

En eigelijk zeg je zoveel hiermee. Het reguleren van onze emoties moeten we leren voor het leerjaar dat we leren lezen en schrijven (anders lukt het ons dat niet te leren). Dus, iemand die dat niet kan, daarmee zit je al op kleuterniveau eigenlijk.

 

[Tinufiel]

Misschien niet de juiste topic maar ik heb 3 bladzijen teruggekeken en vond nergens iets dat overeen kwam.

Mijn dochter is nét 14 geworden en heeft een "lief". Ik heb het daar moeilijk mee want dat is wel heel erg vroeg vind ik. Ze hebben elkaar gevonden via een vriend van een vroegere goede vriendin van haar.
Alle contact is via Snapchat en ik kan daar net in volgen. Het "lief" is 1 jaar ouder en op een bepaald moment mocht ik niet in haar kamer terwijl ze aan't bellen was met hem. Heb de deur na enkele seconden toch open gekregen en ze zat in een crop top. Ik heb oprecht schrik dat ze beelden van zichzelf toont maar het was sowieso warm in de kamer dus op zich niet onlogisch van je trui uit te doen.

Ik vertrouw haar intussen quasi niet meer en ik heb schrik dat de goede communicatie die we tot nu toe hadden gaat verzanden ik zij die niets zegt als er iets misloopt omdat ze schrik gaat hebben dat ik zeg "zie ik heb het je gezegd".

Ze wil hem deze vakantie hem ook laten langskomen bij ons maar ben ik onredelijk als ik vind dat een 1 maand out 14 jarig kind geen "lief" mag hebben?




Ik ben zelf 50 dus misschien heb ik héél verouderde opvattingen. Als er iemand reageert wees dan gerust eerlijk mocht ik veel te beschermend zijn of een totale asshole om dit hier aan te kaarten. Alvast bedankt.

 

[Sylverscythe]

Misschien niet de juiste topic maar ik heb 3 bladzijen teruggekeken en vond nergens iets dat overeen kwam.

Mijn dochter is nét 14 geworden en heeft een "lief". Ik heb het daar moeilijk mee want dat is wel heel erg vroeg vind ik. Ze hebben elkaar gevonden via een vriend van een vroegere goede vriendin van haar.
Alle contact is via Snapchat en ik kan daar net in volgen. Het "lief" is 1 jaar ouder en op een bepaald moment mocht ik niet in haar kamer terwijl ze aan't bellen was met hem. Heb de deur na enkele seconden toch open gekregen en ze zat in een crop top. Ik heb oprecht schrik dat ze beelden van zichzelf toont maar het was sowieso warm in de kamer dus op zich niet onlogisch van je trui uit te doen.

Ik vertrouw haar intussen quasi niet meer en ik heb schrik dat de goede communicatie die we tot nu toe hadden gaat verzanden ik zij die niets zegt als er iets misloopt omdat ze schrik gaat hebben dat ik zeg "zie ik heb het je gezegd".

Ze wil hem deze vakantie hem ook laten langskomen bij ons maar ben ik onredelijk als ik vind dat een 1 maand out 14 jarig kind geen "lief" mag hebben?




Ik ben zelf 50 dus misschien heb ik héél verouderde opvattingen. Als er iemand reageert wees dan gerust eerlijk mocht ik veel te beschermend zijn of een totale asshole om dit hier aan te kaarten. Alvast bedankt.

Gebaseerd op wat je schrijft vind ik dat je hard van stapel loopt. Ze zit alleen als 14-jarige op haar kamer en jij valt daar binnen terwijl ze privacy wil. Dat lijkt me niet bevorderlijk voor haar vertrouwen in jou ook niet.

Uiteindelijk is het normaal dat iemand van die leeftijd privacy wil denk ik. "Een lief" is ook zo'n brede term hé, er zit nog wel wat ruimte tussen Snapchat (in onze tijd was dat aan het fietskot wat flirten en misschien eens kussen) en seks.

 

[Avondland]

14 jaar lijkt me een normale leeftijd dat jongens en meisjes elkaar al leuk beginnen vinden, vind ik. Ik was 15 en werd 16 toen ik mijn eerste liefje had en zij was een jaar jonger. Laat hem in de vakantie maar eens langskomen en probeer daar iets leuks van te maken. Dat schept vertrouwen, zowel jij naar je dochter toe als omgekeerd. Misschien is dat gewoon een heel fijne kerel. Met dochters ben je uiteraard véél beschermender dan met zonen (onbeschermde seks en zwangerschap, uiteraard), maar vroeg of laat moet je toch beginnen loslaten.

Al snap ik wel dat je liever hebt dat ze nog een paar jaar wacht met liefjes, maar er is nu eenmaal een leeftijd waar jongens en meisjes elkaar leuk beginnen vinden. Dat het allemaal simpeler is wanneer ze elkaar stom vinden is ook een feit.

Ik vrees dat een té strenge aanpak de relatie met je dochter wel eens kan verzuren.

 

[Likes]

Beter dat jullie de relatie bespreekbaar houden denk ik, dan kan je alles wat volgen.

Als je gaat verbieden, gaan ze waarschijnlijk toch blijven elkaar zien/de relatie aanhouden. Maar dan weet je helemaal van niets.

 

[Horse]

Ik ken er genoeg die bij hun lief gebleven zijn (ik spreek dan over jaren) omdat de ouders dit niet graag hadden

 

[Tonerider]

Lijkt me toch ook wel verstandiger om het te begeleiden in plaats van het te verbieden. Praat, luister, toon begrip en maak afspraken. Laat die gast komen en doe samen iets leuk in een ontspannen sfeer. Je dochter is op weg naar volwassenheid, begeleid ze. Er is meer kans dat je kan bijsturen als je naast haar wandelt en ze vertrouwen voelt, dan als je tegenover haar gaat staan om haar weg te blokkeren.
En respecteer haar privacy.

 

[Tha_nOn]

Alle contact is via Snapchat en ik kan daar net in volgen. Het "lief" is 1 jaar ouder en op een bepaald moment mocht ik niet in haar kamer terwijl ze aan't bellen was met hem. Heb de deur na enkele seconden toch open gekregen en ze zat in een crop top. Ik heb oprecht schrik dat ze beelden van zichzelf toont maar het was sowieso warm in de kamer dus op zich niet onlogisch van je trui uit te doen.

Ik vrees dat ge daar al schade hebt toegebracht aan uw band met haar.

Ge zijt serieus aant panikeren en overreageren. Ze is 14, ze heeft een eerste lief. Dat lief is 15. Dat klinkt allemaal zeer normaal. Dat er via snapchat gecommuniceerd wordt, is op zich ook geen probleem.

Ik begrijp waar uw angsten vandaan komen maar ze zijn deels irrationeel en deels iets wat ge moet kaderen naar haar toe. Heb een gesprek met haar over naaktbeelden doorsturen van uzelf en de gevaren daarrond, en eentje over consent (en misschien respect voor vrouwen :v). In uw hoofd is het enige dat kan gebeuren dat die jongen haar gaat overhalen om dingen te doen die niet goed zijn voor haar/waar ze nog niet klaar voor is en later spijt van zal hebben. Dat is heus niet de realiteit. 14jarige meisjes willen ook dingen ontdekken met de jongen waar ze verliefd op zijn. Wees daar gewoon realistisch over en laat haar weten dat dat dingen zijn die ze op haar eigen tempo mag ontdekken maar dat ze ook veilig moet zijn (dat omvat ook: veilig online) en dat ze daarvoor ook bij u terecht kan.

Tot slot, laat die jongen wel afkomen. Dan ziet ge tenminste met uw eigen ogen wat voor enen het is (waarschijnlijk niet de grote verleider maar ook gewoon een jonge puber die verliefd is).

 

[Creeping Death]

Ik ben het @Tonerider en @Tha_nOn: je overreageert te hard en daardoor ga je net meer schade toebrengen.
Ik zou er nog eens mee samen zitten en je reactie kaderen: waarom je de kamer toch bent binnen gekomen en je daar ook voor verontschuldigen.
Je hoeft echt niet door het stof te kruipen maar gewoon zeggen: kijk, dat zijn mijn bezorgdheden, daarom heb ik wat overgereageerd, sorry daarvoor.

Die jongen laten afkomen is ook geen slecht idee, beter open dan dat er iets achter de rug gebeurt.

 

[saffronYellow]

Ik denk dat het ook net helpt om eerlijk tegen haar te zijn over dat ge zelf ook wat zoekende zijt in hoe ge hiermee moet omgaan en dat ge liever hebt dat ze dingen blijft vertellen, ook als ge het niet altijd leuk vindt om te horen. Ge moet niet kiezen tussen alles toelaten of alles verbieden, maar geef haar wel de ruimte om haar leeftijd te leven, mét duidelijke grenzen rond online gedrag.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Zoals hierboven al meermaals aangehaald: blijft communiceren en ga het gesprek aan.
Laat weten dat je het moeilijk vindt dat ze nu een lief heeft en dat je zelf ook nog moet zoeken om hier mee om te gaan.
Probeer samen ook afspraken te maken. Wat wil zij, wat kan voor jou en wat kan absoluut niet. Zoek daar iets in wat haalbaar is voor jullie beiden. Bijvoorbeeld bellen mag op haar kamer maar de deur moet open blijven. Ook als de jongen langs wil komen spreek dan op voorhand af dat ze niet alleen op de kamer mogen gaan zitten of dat de deur open moet blijven.
Ik zou persoonlijk mijn 14 jarige nog niet direct alleen op de kamer laten met een lief waar ze nog maar net samen mee is. Die dingen komen gaandeweg wel.
En laat ook vooral weten dat je er voor haar bent en haar altijd zal steunen, ook al doet ze iets zoals naaktbeelden versturen.

 

[saffronYellow]

Ik snap de redenering achter enkel bellen met de deur open, maar persoonlijk denk ik dat dat ook meer kwaad dan goed doet. Privacy is ook een legitieme behoefte en als ge als ouder de boodschap geeft dat elk gesprek met haar lief onder toezicht moet gebeuren, dan voelt dat ook weer snel als controle. Ik zou dan eerder duidelijke gesprekken voeren over grenzen en sexting, dan een open deur gebruiken als veiligheidsmaatregel, want dat leert haar uiteindelijk niet hoe ze een goede keuze moet maken wanneer gij er niet zijt. Dat vind ik dan bv. anders dan als die jongen langskomt, dat vind ik dan heel normaal dat ge zegt dat ze beneden blijven zitten zodat jullie elkaar allemaal eerst leren kennen. Dat zijn grenzen die passen op haar leeftijd. Bij een telefoongesprek vind ik dat iets minder.

 

[pardal]

Zou dit niet beter verplaatst worden naar het topic over ouderschap. Het hoeft daar niet altijd te gaan over slapeloze nachten van pasgeborene. Het mag daar ook gaan over slapeloze nachten met pubers.

Denk dat er al heel wat goed advies is gegeven hierboven. Echter blijf je als ouder (vader) toch altijd beschermend naar een dochter. Best toch een maat zoeken voor:

Ofwel inspiratie zoeken bij Xander De Rycke zijn stukje over Kurt (ik vind de link niet direct terug)

 

[Tonerider]

Ik snap de redenering achter enkel bellen met de deur open, maar persoonlijk denk ik dat dat ook meer kwaad dan goed doet. Privacy is ook een legitieme behoefte en als ge als ouder de boodschap geeft dat elk gesprek met haar lief onder toezicht moet gebeuren, dan voelt dat ook weer snel als controle. Ik zou dan eerder duidelijke gesprekken voeren over grenzen en sexting, dan een open deur gebruiken als veiligheidsmaatregel, want dat leert haar uiteindelijk niet hoe ze een goede keuze moet maken wanneer gij er niet zijt. Dat vind ik dan bv. anders dan als die jongen langskomt, dat vind ik dan heel normaal dat ge zegt dat ze beneden blijven zitten zodat jullie elkaar allemaal eerst leren kennen. Dat zijn grenzen die passen op haar leeftijd. Bij een telefoongesprek vind ik dat iets minder.

ik ga hier ook mee akkoord. Een puber moet ook zijn privacy hebben en er moet ook vertrouwen zijn. Verplicht de deur open lijkt me daar geen goede strategie in.
Op zo'n vlakken is het toch allemaal proberen van een zo'n goed mogelijke band hebben (maar daar moest je de eerdere jaren aan werken, als ge het nog moet gaan doen als ze al puber zijn zijt ge er (terecht) aan voor de moeite), hen te wijzen op uw bezorgdheden en de gevaren, maar ge wilt geen helicopterouder zijn en dat gaat ook gewoon niet.
Dan krijg je gevallen van 'ik ben naar een vriendinnetje' en dan gaat ze naar haar vriendje zonder dat je het weet. Tegen verliefdheid kan je niet op, dus je kan maar beter erover nadenken welke weg het meeste kans op succes heeft naar je band met je dochter. Je kinderen willen beschermen is 1 ding, maar als je het op zo'n manier gaat doen waarbij je ze afstoot dan heb je enkel verlies op termijn.