Ik zal voorzichtig zijn in hoe het uit te drukken want anders steekt ge mij misschien ook nog bij die complotdenkers, maar ik vind deze quote toch maar deels correct, of slechts opgaand voor een bepaald deel van de bevolking dat ge zelf al beschrijft. Voor velen is het echter ook "ik hoor niet wat ik zelf zie, dus moet men daarmee stoppen."
Ik heb het dan niet over op het terras mijn krant lezen terwijl ik er niets van merk in mijn onwetendheid zoals Avilowca zegt, maar over wat er voor maart gebeurd is inzake doemberichtgeving terwijl de cijfers en situatie redelijk waren. Diezelfde Meyfroidt kwam in december al vertellen dat
de derde golf begonnen was terwijl daar weinig van aan was. De ballonnetjes van die verdomde Molenberghs over perimeters en complete reisverboden in die periode? De constante terreur van De Morgen onder leiding van De Ceulaer waar elke week gedreigd moet worden met R van 2 terwijl dat nergens te zien was? Cathy Berx die zei dat de cijfers de verkeerde richting uitgingen in januari terwijl ze geen énkel bewijs kon voorleggen? Ik kan zo drie pagina's doorgaan. Totaal onnodig, dat wist iedereen toen en dat is nu achteraf gezien eens te meer zo.
Dat heeft geduurd tot begin februari ergens, toen Niel Hens de eerste was die een wat positievere en vooral realistischere boodschap mocht brengen in De Afspraak omtrent de cijfers. De dag daarna geen Molenberghs te zien in de media met doemscenario's, maar wel met een "geen reden tot paniek". Plots was de algemene toon in programama's ook neigend naar die kant. Zelfs De Croo haalde dat een paar dagen later aan over de doemscenario's die altijd geschetst werden en dat dat maar eens moest stoppen. In die periode is de normalisering voor angst gebeurd, volgens mij dan toch. Als de cijfers écht omhoog gaan, merkt ge toch wel dat dat deel van de bevolking het wel snapt waarom er regels zijn en niet doet alsof er niets aan de hand is.
Wij zaten tenminste als brave burger nog in de buitenlucht op het terras, goedgelovig lezend over verhalen van de oorlog. Als ik de hoofdadviseurs van onze generaals in oorlog elke dag ter plaatse in televisiestudio's naast drie vreemden zonder mondmaskers zie zitten, al dan niet dansend met een badmuts of bordjes met letters omdraaiend, zou ik me zelfs afvragen of wat ik op mijn terras las in de gazetten over de oorlog wel correct was. Tussen begin december en eind februari alvast niet.
