Begrotingsakkoord bereikt op 23/11

[Nahrtent]

De begroting opmaken is een taak van de regering, en dat is een voordeel omdat de kern van een regering net één van de zeer weinige organen is waar de in ons land zeer sterk doorgedreven particratie iets minder te zeggen heeft. Als een partijvoorzitter zich niet kan vinden in het resultaat, heeft die de keuze om - in samenspraak met het partijbestuur en de betrokken fractie - de steun aan de regering al dan niet op te zeggen. Dit is het zoveelste staaltje slecht theater van Bouchez. Hij moet zijn partij vertegenwoordigen en enkel zijn partij, niet de regering. Als hij zijn vicepremier niet vertrouwt om een goede deal te sluiten, moet hij zelf maar in de regering gaan zitten.

 

[Renegadexxripxx]

De begroting opmaken is een taak van de regering, en dat is een voordeel omdat de kern van een regering net één van de zeer weinige organen is waar de in ons land zeer sterk doorgedreven particratie iets minder te zeggen heeft. Als een partijvoorzitter zich niet kan vinden in het resultaat, heeft die de keuze om - in samenspraak met het partijbestuur en de betrokken fractie - de steun aan de regering al dan niet op te zeggen. Dit is het zoveelste staaltje slecht theater van Bouchez. Hij moet zijn partij vertegenwoordigen en enkel zijn partij, niet de regering. Als hij zijn vicepremier niet vertrouwt om een goede deal te sluiten, moet hij zelf maar in de regering gaan zitten.

Of in de toekomst effectief vice premier te zijn en dus onderdeel te zijn van de ministerraad, of die specifieke kern.

Maar dan is de verantwoordelijkheid op dat moment ook een pak groter dan roeptoeter te zijn, ook al is dat de roeptoeterende voorzitter, van aan de zijlijn.

Al ben ik van dat eerste geen voorstander aangezien dit voor een stuk het principe van de trias politica ondergraaft

 

[phate_13]

De begroting opmaken is een taak van de regering, en dat is een voordeel omdat de kern van een regering net één van de zeer weinige organen is waar de in ons land zeer sterk doorgedreven particratie iets minder te zeggen heeft. Als een partijvoorzitter zich niet kan vinden in het resultaat, heeft die de keuze om - in samenspraak met het partijbestuur en de betrokken fractie - de steun aan de regering al dan niet op te zeggen. Dit is het zoveelste staaltje slecht theater van Bouchez. Hij moet zijn partij vertegenwoordigen en enkel zijn partij, niet de regering. Als hij zijn vicepremier niet vertrouwt om een goede deal te sluiten, moet hij zelf maar in de regering gaan zitten.

Nee akkoord voor alle duidelijkheid. De begrotingsoefening ligt inderdaad bij de regering. Al kan ik me wel niet herinneren, maar wordt hier graag op gewezen als ik me vergis, zit misschien in een ver verleden, dat het de regering ook dergelijke grote besparingsoefeningen doet die niet vooraf zijn afgesproken in het regeerakkoord?

De grote krijtlijnen van elke volgende begrotingsoefening zijn toch al geschets bij dit regeerakkoord?

Dat de regering zelfstandig aan de slag moet om wat miljoenen verschuiven en het budget goed te beheren is inderdaad logisch. Maar de systematische aanpak waar er miljarden bespaard zullen worden heb ik bij mijn weten juist nooit hier zien beslist worden? Vandaar mijn reactie en dat ik wel de insteek snap. Voor mij moeten het ook niet per definitie de partijvoorzitters zijn, maar er moet hier wel gewoon met slagkracht iets kunnen beslist worden. Bouchez zijn ego zal het mogelijks inderdaad niet aankunnen om daar niet mee over te kunnen beslissen. Maar geloven dat "de regering" iets kan beslissen zonder dat rond de pistes bij de partijen dingen besproken/afgetoetst/... worden, dat lijkt me toch ook naïef, niet?

Verder akkoord met het gedeelte rond Bouchez.

 

[Nahrtent]

Nee akkoord voor alle duidelijkheid. De begrotingsoefening ligt inderdaad bij de regering. Al kan ik me wel niet herinneren, maar wordt hier graag op gewezen als ik me vergis, zit misschien in een ver verleden, dat het de regering ook dergelijke grote besparingsoefeningen doet die niet vooraf zijn afgesproken in het regeerakkoord?

De grote krijtlijnen van elke volgende begrotingsoefening zijn toch al geschets bij dit regeerakkoord?

Dat de regering zelfstandig aan de slag moet om wat miljoenen verschuiven en het budget goed te beheren is inderdaad logisch. Maar de systematische aanpak waar er miljarden bespaard zullen worden heb ik bij mijn weten juist nooit hier zien beslist worden? Vandaar mijn reactie en dat ik wel de insteek snap. Voor mij moeten het ook niet per definitie de partijvoorzitters zijn, maar er moet hier wel gewoon met slagkracht iets kunnen beslist worden. Bouchez zijn ego zal het mogelijks inderdaad niet aankunnen om daar niet mee over te kunnen beslissen. Maar geloven dat "de regering" iets kan beslissen zonder dat rond de pistes bij de partijen dingen besproken/afgetoetst/... worden, dat lijkt me toch ook naïef, niet?

Verder akkoord met het gedeelte rond Bouchez.

"Dergelijk grote" is een arbitrait gegeven, uiteraard, maar er zijn tal van voorbeelden waar tijdens een legislatuur wordt bijgestuurd t.o.v. het initiële regeerakkoord en dat is de verantwoordelijkheid van de betrokken ministers. De verantwoordelijkheid van de partij is om het regeringswerk parlementair te steunen of al dan niet die steun op te zeggen, en om de eigen visie uit te dragen naar het publiek.

Om een ander voorbeeld te geven: de kerncentrales toch openhouden is ook een beslissing die binnen de kern werd genomen, waar TVDS zat (en Petra Sutter als vicepremier, uiteraard) en niet Meyrem Almaci. Dat er informeel enorm veel kruisbestuiving is tussen ministers en hun partijvoorzitters is zeker een feit, het is bijvoorbeeld algemeen geweten dat Bouchez op zowat elke grote onderhandeling rechtstreeks communiceert met zijn vicepremier via WhatsApp om de controle te behouden. Maar dat is dus eigenlijk niet het uitgangspunt. Er werd zelfs vaak gewacht tot Bouchez ging gaan slapen om dan 's nachts snel wat dingen door te duwen. Aan de andere kant van het spectrum heb je het verhaal Egbert Lachaert die als partijvoorzitter helemaal niets te zeggen had over Vivaldi en puur uit frustratie daarover is opgestapt.

Nogmaals: een partij mag van mij van mening zijn dat een bepaalde situatie te groot of belangrijk is om binnen het bestaande mandaat van de regering te regelen, maar dan is de "beste" optie om de regering te laten vallen en hetzij nieuwe verkiezingen te organiseren (en zo al dan niet een sterk mandaat te bekomen voor het schrijven van een nieuw regeerakkoord), ofwel een doorstart en dus nieuw regeerakkoord te onderhandelen. Dat is wél een prerogatief van de partij, maar dat het een pak riskanter is dan gewoon wat roeptoeteren hoef ik je niet uit te leggen. Een partijvoorzitter die te pas en te onpas de regering (en tegen zijn eigen ministers in) stokken in de wielen steekt, maar niet de ballen heeft om ze effectief te doen vallen als er een majeur probleem is, is qua slagkracht het slechtste wat je kan doen. Dat is wat me zo mateloos frustreert aan zowel Bouchez als Mahdi, en in veel mindere mate aan Rousseau (die weliswaar zijn mening heeft als partijvoorzitter maar het onderhandelen zelf helemaal aan FVDB overlaat).

Als je dit soort dynamieken interessant vindt, moet je de nieuwsbrief en boeken van Wouter Verschelden lezen. Ik kan ze niet genoeg aanbevelen voor een blik achter de schermen, ondanks de duidelijk aanwezige ideologische bias.

 

[phate_13]

Bedankt voor de inzichten.

Het enige waar ik persoonlijk nog over struikel is dat van "de beste optie". Dat is dan jouw mening? Of waarop is dat gestoeld? Zolang het vooral gaat over "nieuwe zaken" die een regering gaat doen, vind ik niet dat men per definitie als beste de regering laat vallen om zijn gelijk te halen. Want daarover gaat het hier inderdaad, men moet nieuwe dingen realiseren, dan lijkt het me logisch dat die informele kruisbestuiving veel sterker wordt en dat we de regering niet als eiland bekijken. Als bij dat proces, informeel, de partijvoorzitters sterker betrokken worden sneller en steviger een akkoord te vinden, daar zie ik persoonlijk weinig verkeer aan.

Daarnaast, specifiek voor deze kwestie, het roeptoeteren en het formeel proberen af te dwingen op die manier, dat is inderdaad nog iets heel anders.

 

[Nahrtent]

Bedankt voor de inzichten.

Het enige waar ik persoonlijk nog over struikel is dat van "de beste optie". Dat is dan jouw mening? Of waarop is dat gestoeld? Zolang het vooral gaat over "nieuwe zaken" die een regering gaat doen, vind ik niet dat men per definitie als beste de regering laat vallen om zijn gelijk te halen. Want daarover gaat het hier inderdaad, men moet nieuwe dingen realiseren, dan lijkt het me logisch dat die informele kruisbestuiving veel sterker wordt en dat we de regering niet als eiland bekijken.

Maar welke nieuwe dingen?

Het regeerakkoord stelt dat het begrotingsakkoord wordt teruggedrongen tot een bepaald percentage (3%) volgens een bepaalde sleutel en principes (één ervan is dat investeringen voor nieuw beleid tot een minimum worden beperkt). Dat is het bestaande kader waarbinnen ook deze "nieuwe" miljarden zullen moeten gezocht worden. Afwijkingen kunnen indien hierover een akkoord wordt bereikt binnen de regering. De doelstelling blijft dezelfde, er is gewoon meer voor nodig dan eerst geraamd. Ook dat is geen nieuw gegeven.

Nogmaals, een partijvoorzitter die vindt dat de regering het regeerakkoord niet naar behoren uitvoert, of die het regeerakkoord zelf niet meer ondersteunt voor gelijk welke reden, heeft twee opties: die steun opzeggen en het gaan uitleggen aan de kiezer, of ontslag nemen als partijvoorzitter en zelf in de regering gaan zitten (of iets anders gaan doen, uiteraard). Daarom dat ik "beste" tussen haakjes zet, want het is eigenlijk de enige optie.

Dat is ook de reden dat een grondig, gedetailleerd regeerakkoord een voordeel is. Op het moment dat je daar je goedkeuring voor geeft, geef je als partijvoorzitter de macht uit handen aan de regering, en zolang de regering het vertrouwen van het parlement geniet, is het de regering die de begroting opstelt en niemand anders.

Als bij dat proces, informeel, de partijvoorzitters sterker betrokken worden sneller en steviger een akkoord te vinden, daar zie ik persoonlijk weinig verkeer aan.

Wat is er informeel aan het opsluiten van de partijvoorzitters met de regering in een conclaaf, wat het voorstel is van GLB?

Wat wel informeel is, en sowieso nu al gebeurt, is dat de premier regelmatig eens gaat lunchen met de partijvoorzitters om een en ander af te toetsen. Behalve met Mahdi, want die vond dat zelf eerst niet nodig en is nu gepikeerd dat hij niet wordt uitgenodigd. Nog zoiets vreemd: een partijvoorzitter die niet investeert in goede relaties met de regering, of andere partijvoorzitters.

Er is nog nooit een regering beter geworden van partijvoorzitters die zich gaan moeien, nog nooit, want die werken per definitie enkel vanuit het belang van de partij. Een regering zet zich daar in principe boven, soms tot in het extreme (hallo De Croo).

 

[phate_13]

Maar welke nieuwe dingen?

Het regeerakkoord stelt dat het begrotingsakkoord wordt teruggedrongen tot een bepaald percentage (3%) volgens een bepaalde sleutel en principes (één ervan is dat investeringen voor nieuw beleid tot een minimum worden beperkt). Dat is het bestaande kader waarbinnen ook deze "nieuwe" miljarden zullen moeten gezocht worden. Afwijkingen kunnen indien hierover een akkoord wordt bereikt binnen de regering. De doelstelling blijft dezelfde, er is gewoon meer voor nodig dan eerst geraamd. Ook dat is geen nieuw gegeven.

Nogmaals, een partijvoorzitter die vindt dat de regering het regeerakkoord niet naar behoren uitvoert, of die het regeerakkoord zelf niet meer ondersteunt voor gelijk welke reden, heeft twee opties: die steun opzeggen en het gaan uitleggen aan de kiezer, of ontslag nemen als partijvoorzitter en zelf in de regering gaan zitten (of iets anders gaan doen, uiteraard). Daarom dat ik "beste" tussen haakjes zet, want het is eigenlijk de enige optie.

Dat is ook de reden dat een grondig, gedetailleerd regeerakkoord een voordeel is. Op het moment dat je daar je goedkeuring voor geeft, geef je als partijvoorzitter de macht uit handen aan de regering, en zolang de regering het vertrouwen van het parlement geniet, is het de regering die de begroting opstelt en niemand anders.


Wat is er informeel aan het opsluiten van de partijvoorzitters met de regering in een conclaaf, wat het voorstel is van GLB?

Wat wel informeel is, en sowieso nu al gebeurt, is dat de premier regelmatig eens gaat lunchen met de partijvoorzitters om een en ander af te toetsen. Behalve met Mahdi, want die vond dat zelf eerst niet nodig en is nu gepikeerd dat hij niet wordt uitgenodigd. Nog zoiets vreemd: een partijvoorzitter die niet investeert in goede relaties met de regering, of andere partijvoorzitters.

Er is nog nooit een regering beter geworden van partijvoorzitters die zich gaan moeien, nog nooit, want die werken per definitie enkel vanuit het belang van de partij. Een regering zet zich daar in principe boven, soms tot in het extreme (hallo De Croo).

Helder en akkoord.

 

[chesini]

Het deficiet gaat nooit teruggedrongen worden zonder zwaar snoeien in het aantal personen die rechtstreeks of onrechtstreeks hun maandsalaris krijgen van de overheid.

In BE zijn dat 1,6 miljoen personen. Ik heb ook de cijfers van de bron.

En het zal ook nooit teruggedrongen worden zonder het stopzetten van de rijkelijke subsidiestroom.

Dit zijn 2 olifanten in de kamer die De Wever niet wil gezien hebben. Omdat hij stekeblind is.

De Wever pretendeert slim te zijn, een groot staatsman te zijn.

Maar klopt dat wel? Mijn inziens is hij niet slimmer dan de doorsnee-Belg. Zijn NVA-ministers bewijzen elke dag opnieuw dat de NVA niet slimmer is dan de doorsnee-Belg. Het is niet omdat je NVA-minister bent, dat je ook slim bent. Het is niet omdat je De Wever noemt dat je ook echt slim bent.

Sinds wanneer trouwens zou een lidmaatschap van een partij een teken van slimmigheid zijn, inclusief de NVA???

 

[contextbinder]

Kiezen is verliezen, lijkt eenvoudig om 25 miljard te besparen als je dat wat leest, meteen wat reserve.

Duurder doktersbezoek, rem op salariswagens en zelfs belasting op kindergeld: dit stellen experts voor om minstens 6,7 miljard euro te vinden

Salariswagens en flexi-jobs zwaarder belasten, ambtenarenlonen twee jaar bevriezen en het remgeld bij de dokter verhogen: het is maar een kleine greep uit de 264 voorstellen die experts aan het Planbureau hebben gedaan. Wat het wordt, moet de federale regering de komende weken beslissen. Maar...

www.hln.be

 

[Fizmo]

Geen enkele regering gaat het begrotingstekort dichtrijden. Voor een heel eenvoudige reden. Waarom zou een regering dat doen zodat de volgende die extra ruimte (want basically elk land doet aan deficit spending) zowiezo gaat gebruiken om ofwel meer geld uit te geven (linkse partijen in een regering) of de belastingen te verlagen (rechtse partijen in de regering). Das gewoon potentieel een gigantisch cadeau geven aan je tegenstander. Geen enkele partij is zo stom om dat te doen. Zelf alle onpopulaire maatregelen nemen om dan uw tegenstander de kans te geven om zich populair te maken.

 

[contextbinder]

Geen enkele regering gaat het begrotingstekort dichtrijden. Voor een heel eenvoudige reden. Waarom zou een regering dat doen zodat de volgende die extra ruimte (want basically elk land doet aan deficit spending) zowiezo gaat gebruiken om ofwel meer geld uit te geven (linkse partijen in een regering) of de belastingen te verlagen (rechtse partijen in de regering). Das gewoon potentieel een gigantisch cadeau geven aan je tegenstander. Geen enkele partij is zo stom om dat te doen. Zelf alle onpopulaire maatregelen nemen om dan uw tegenstander de kans te geven om zich populair te maken.

Alles heeft een breekpunt, als zowel rente als schulden stijgen is het geen keuze meer - ik geloof nog steeds dat een partij met ballen en een goed uitgewerkt, goed gemotiveerd en objectief uitgerekend besparingsprogramma de verkiezingen kan winnen - dat draagvlak is aanwezig onder een groot deel van de bevolking.

 

[Soler]

Net die gedachtegang is fataal voor dergelijke opdrachten. Maus en Coucke wisten het gisteren goed te verwoorden: besparen oke maar niet bij mezelf. Zet u als partijen, globaal, daar eens boven zeg.

 

[beryl]

Geen enkele regering gaat het begrotingstekort dichtrijden. Voor een heel eenvoudige reden. Waarom zou een regering dat doen zodat de volgende die extra ruimte (want basically elk land doet aan deficit spending) zowiezo gaat gebruiken om ofwel meer geld uit te geven (linkse partijen in een regering) of de belastingen te verlagen (rechtse partijen in de regering). Das gewoon potentieel een gigantisch cadeau geven aan je tegenstander. Geen enkele partij is zo stom om dat te doen. Zelf alle onpopulaire maatregelen nemen om dan uw tegenstander de kans te geven om zich populair te maken.

Ik ben ook wat cynisch op dat vlak maar aan de andere kant zie je dat een De Wever met die boodschap, dat het niet goed gaat gaan en we financieel gaan verliezen om de begroting op orde te zetten, wel kiezers kan verleiden. Da's een boodschap waar je dus wel electoraal mee kan scoren blijkbaar.

Ik denk dat het probleem voor een groot deel ook is dat subsidies, steunmaatregelen en belastingen steeds meer afhangen van specifieke situaties en het daardoor een gelobby wordt om je eigen voordelen te beschermen: mensen met bedrijfswagens, journalisten en kunstenaar die een heel gunstig fiscaal regime hebben (binnenkort ook weer inclusief IT), allerlei sociale voordelen voor specifieke doelgroepen die in zowat elke nieuwe wet verweven worden, een centenindex die voor sommige geldt en voor sommige niet, pensioenregeling die anders is als je de overheid kan overtuigen om je beroep als zwaar beroep te catalogeren, etc.

In zo'n context ben je eigenlijk dom om over je heen te laten lopen voor het algemeen maatschappelijk belang, ik denk dat mensen veel meer bereidheid zouden hebben om bijvoorbeeld te aanvaarden dat alle belastingschalen die voor iedereen gelden met 1 procent omhoog gaan en de uitkeringen met 1% naar beneden dan dat ze gaan aanvaarden om hun bedrijfswgaen op te geven terwijl journalisten hun 7,5% tarief kunnen behouden.