Dat is het nog altijd hoor.
Volgens mij is de huidige gouverneur van NJ nog steeds een democraat.
Heb je daar bronnen van, want da's best wel interessant. In elk geval, het feit dat je maar 1 termijn als gouverneur mag doen, maakt deze staat toch ook anders dan andere. In elk geval, sinds Clinton (1994) is het nog altijd 8-8 in geleverde gouverneurs.
Maar ik onderken het probleem wel, want heb al 2 keer gezegd dat het resultaat zeker niet goed is voor de democraten. Fijn dat je net klimaatverandering moet aanhalen want jouw grote held blijft volhouden dat dat geen enkel probleem is en heeft zelfs al een paar keer gezegd dat dat een hoax is.
Uiteraard is NJ een democratisch bastion. Daarom dat maar met 2% winnen een slecht resultaat is. Dat is exact het punt dat ik je probeer duidelijk te maken. Op het einde van de dag, hebben de Democraten wel nog altijd de gouverneur van NJ in handen, maar zo een slecht resultaat heeft wel consequenties voor state senate & state house.
Dit is eigenlijk gewoon Amerikaanse politieke geschiedenis.
en.wikipedia.org
En een stukje op
en.wikipedia.org
1994 House of Representatives and Senate elections
This election is now generally seen as a realigning election by political scientists.[38] Republicans won majorities in both the House and the Senate, taking control of both chambers for the first time since 1954. In addition, control of the House continued until 2007. Newt Gingrich, who promoted a "Contract with America", successfully nationalized the campaign by coordinating races around the country. The overwhelming nature of the Republicans' victory points to a realignment; the party gained 54 seats, while neither party would gain more than a handful of seats in any election until 2006.
The GOP gained seats in 43 of 46 state houses. These gains continued into the next decade, so that by 2002 the GOP held the majority of state legislative seats for the first time in fifty years.[38]
Notably, the period of party decline and mass dealignment appears to have ended in the 1990s. Strength of partisanship, as measured by the National Election Study, increased in the 1990s, as does the percentage of the mass public who perceive important differences between each party.[38]
This election also indicates the rise of religious issues as one of the most important cleavage in American politics. While Reagan's election hinted at the importance of the religious right, it was the formation of the Christian Coalition (the successor to the Moral Majority) in the early 1990s that gave Republicans organizational and financial muscle, particularly at the state level.[39] By 2004 the media portrayed the political nation as divided into "red" (Republican) and "blue" (Democratic) states, with reputed differences in cultural attitudes and politics between the two blocs.
The Republicans made historic inroads in the Solid South where they picked up total of 19 House seats. Going into the election, House Democrats outnumbered House Republicans. Afterwards, the Republicans outnumbered Democrats for the first time since Reconstruction.[40]
Een interessant artikel over de "solid south" voor de context beter te begrijpen
en.wikipedia.org
En het concept van de southern Democrat met dit in een quote dat ik er even bijhaal
President Lyndon B. Johnson, although a southern Democrat himself, signed the Civil Rights Act of 1964 and Voting Rights Act of 1965. This led to heavy opposition from both Southern Democrats and Southern Republicans. Subsequent to the passage of civil rights legislation, many white southerners switched to the Republican Party at the national level. Many scholars have said that Southern whites shifted to the Republican Party due to racial conservatism.[2][3][4] Many continued to vote for Democrats at the state and local levels, especially before the Republican Revolution of 1994.
en.wikipedia.org
Voor de Civil Rights Act of 1964 hadden Afro-Amerikanen geen of beperkt stemrecht in zuidelijke staten (zeg maar geen). En waren de staten ook donkerblauw omdat het zuiden historisch erg Democratisch was en dat stamde nog af van de 19e eeuw na de Amerikaanse burgeroorlog onder meer. Zo hebben ze bijna op elke Democratische kandidaat gestemd, onder meer ook op FDR. Sociaal waren ze conservatief maar verder deelden ze wel Democratische idealen van toen. De Republikeinen waren verdeeld in progressieve facties (Theodore Roosevelt, of één van mijn favorieten Robert M. La Follette) en conservatieve facties (Taft bvb.). Economisch eerder libertair en op buitenlands politiek ook eerder isolationistisch in de jaren '20 (maar bvb. Theodore was dan eerder imperalistisch), terwijl de Democraten meer ingezet hebben op diplomatie en meer interventionist waren. Afro-Amerikanen (in het noorden) stemden toen ook lang eerder Republikeins. Dat is meer beginnen veranderen in de jaren '10 en '20 maar de definitieve switch kwam er met de New Deal coalitie van Roosevelt. De verkiezing van 1932 wordt dan als een belangrijke re-alignment gezien, na het optreden van de Grote Depressie en toen de nood uitbrak voor een meer interventionistische / keynesiaanse economische politiek om de Grote Depressie tegen te gaan. Uiteindelijk is dat gelukt door de New Deal en door de opbouw van een oorlogseconomie omdat later duidelijk zou zijn dat oorlog (vroeg of laat) zou uitbreken.
___
Wie is mijn grote held? Trump of heb je het op iemand anders. Ik denk dat dit heel duidelijk is dat ik juist enorm voorstander ben van een goed klimaatbeleid. Daar sta ik 100% achter Biden. Enige waarin ik misschien kan verschillen is de aanpak ervan, en de manier waarop dat me soms stoort. Maar ik heb op de klimaattop ook voorzichtig positieve dingen gezien (zoals meer aandacht voor de methaanuitstoot, een plan voor de ontbossing tegen te gaan, hoewel het vroeger moet dan 2030, en over het algemeen een debat waar meer aandacht is voor het bekijken van meerdere oplossingen). Maar ik stoor me wel aan de hypocrisie, en bepaalde uitspraken die bepaalden maken zoals dat de modale mens zich schuldig moet voelen bij het maken van een citytrip enzovoort. En dat wij als de grote vervuiler of grote oorzaak worden gezien door veel politici. Maar ik heb al erkend dat het geen eenvoudig aan te pakken probleem is.
Ik ben alleen niet de persoon die Trump bij voorbaat ga uitsluiten of ga demoniseren, maar ik heb duidelijk gezegd wat me aantrekt in hem, en wat niet. En bij wat niet aantrekt zijn persoonlijkheid/karakter, zijn klimaatbeleid, het ondermijnen van het democratisch proces, en de intentie om bewust te verdelen voor eigen electoraal gewin en zo zijn er nog heel wat andere punten. Maar bij de Democraten kan ik evenzeer heel veel zaken aanhalen. In principe ben ik het over de grote lijn met beide partijen totaal oneens. Al moet wel gezegd worden dat dat niet altijd aan Biden zelf ligt. Zijn infrastructuurplan en "build back better" plan steun ik over het algemeen. Daar zou ik altijd voor stemmen. Daar zijn de schuldigen anderen die dwars liggen, en bij senator uit Arizona Kyrsten Sinema voor belachelijke redenen. Bij Manchin begrijp ik het omdat hij uit een koolstaat komt.
De symbolische reden waarom de Squadleden hebben tegengestemd ben ik ook niet mee eens. Ik vind dat je bill per bill moet over stemmen, en niet alles in één keer door moet sleuren (het hele pakket). Anderzijds Marjorie Taylor Greene is de Amerikaanse politica waar ik me het meest aan erger op dit moment. Ze heeft het over "traitors" bij de Republikeinen die meestemden met Biden.
The House passed the bipartisan infrastructure package following wrangling between moderates and progressives.
www.newsweek.com
