500.000 langdurig zieken in België

[Sneeuwstorm]

Maar als heel de maatschappij vooruit gaat en de standaard wordt verlegd, is dit dan een argument vraag ik me af? Ik bedoel, onze ouders konden ook leven zoals hun grootouders, maar die moesten dat helemaal niet. Die leefden in een tijd dat de algemene welvaart sterk steeg en mensen het almaar beter hadden.

Het lijkt me vooral over de mogelijkheid tot, of het gebrek aan, comformeren tot de standaard dat @Jipser aanklaagt. Nu, ik denk wel dat voor de stereotype forumganger met een bovengemiddeld inkomen (en vooral een partner) dit niet zozeer speelt.

Wat ik wel geloof is dat effectief de werkdruk is gestegen, of tenminste de gepercipieerde werkdruk. Flexibiliteit en bereikbaarheid zijn gewoon belangrijker dan vroeger. Misschien dat onze grootouders 6 dagen per week werkten, of dagen trekten van 10u, maar de intensiteit van die dagen lag volgens mij lager. En eenmaal thuis was die dag ook gedaan, en moest er amper "nagedacht" worden. Het leven was gewoon simpeler. Wie van onze ouders, laat staan grootouders, was bv. de prijs van gas en elektriciteit aan het opvolgen? Het was toch allemaal Electrabel. Of, kinderen: een gezin tweeverdieners is een recente ontwikkeling, heel het geloop om dat te regelen komt er ook bij.

En zo zijn er volgens mij heel wat moderne ontwikkelingen die als verbetering zijn bedoeld maar die gewoon mentale bandbreedte gebruiken waar dat vroeger niet zo was. En we zijn biologisch nog altijd hetzelfde als onze verre grootouders.

Met tweeën full time werken én dan nog eens de kinderen en het huishouden doen dat is voor veel mensen te veel.
Mijn grootvader die deed wel lange dagen en werkte dikwijls nog op zaterdag maar mijn grootmoeder die werkte niet en hield zich met het huishouden en de kinderen bezig. Dus als al die andere zaken van het huishouden er niet meer bijkomen dan kan je wel werkdagen kloppen van 10u per dag. Dan is het ook nog de vraag of het werktempo toen even hoog lag als nu.

 

[{BK}Black Devil]

Met tweeën full time werken én dan nog eens de kinderen en het huishouden doen dat is voor veel mensen te veel.
Mijn grootvader die deed wel lange dagen en werkte dikwijls nog op zaterdag maar mijn grootmoeder die werkte niet en hield zich met het huishouden en de kinderen bezig. Dus als al die andere zaken van het huishouden er niet meer bijkomen dan kan je wel werkdagen kloppen van 10u per dag. Dan is het ook nog de vraag of het werktempo toen even hoog lag als nu.

Vroeger kon je nog met 1 loon rondkomen , probeer dat maar eens de dag van vandaag. We zijn helemaal geen luxepaarden die rotverwend zijn. De mentale weerbaarheid is wel zwakker als vroeger(dankzij social media voor een stuk), maar dat iedereen in luxe baadt? Nee, no way.

 

[Sylverscythe]

Met tweeën full time werken én dan nog eens de kinderen en het huishouden doen dat is voor veel mensen te veel.
Mijn grootvader die deed wel lange dagen en werkte dikwijls nog op zaterdag maar mijn grootmoeder die werkte niet en hield zich met het huishouden en de kinderen bezig. Dus als al die andere zaken van het huishouden er niet meer bijkomen dan kan je wel werkdagen kloppen van 10u per dag. Dan is het ook nog de vraag of het werktempo toen even hoog lag als nu.

Gebaseerd op anekdotes van oudere mensen betwijfel ik dat sterk.

Spoiler: anekdotes

Oudere buurman was postbode: ja, lange dagen, eerste trein. Twee postbedelingen per dag maar daartussen op café zitten, en soms zo zat zijn dat een ander je "tour" overnam. Lijkt me vandaag niet meer aan de orde, en gewoon onmogelijk dat iemand de job van een ander kon overnemen.

Mijn vader was agent bij de gemeentepolitie: slechte uren, dat wel. Maar ook wel heel wat aanzien in een gemeente van een speldeknop groot, waar het grootste probleem een corrupte burgemeester was die het korps als klusjesmannen gebruikte. Op 47 jaar op pensioen gegaan wegens rugklachten trouwens.

Toen ik vakantiewerk deed ook van mijn oudere "chef" gehoord dat het vroeger leuker was, toen ze in het magazijn van de Makro nog konden bowlen met halve salami's en kaasbollen. We spreken 2005 ofzo, en die kerel kreeg al eens een meltdown omdat zaken niet volgens plan verliepen, waarna die gewoon naar huis ging.

Soit, het zijn maar anekdotes, maar ik denk gewoon dat je al die verhalen van hoe men vroeger veel harder werkte met een korrel zout moet nemen. Fysiek zwaarder, dat wel ja, maar qua mentale belasting denk ik dat we vandaag grotendeels slechter af zijn. En zoals je zegt, die mensen moesten gemiddeld gezien niet inzitten met wie de kinderen die dag kon afhalen en of ze met de vertragingen van de trein nog op tijd zouden zijn daarvoor.

Bijkomend, denk aan "eenvoudige" jobs zoals bodes of rondgaan met de koffie, grotendeels verdwenen in het kader van saneringen en moderniseringen. Wat met mensen die infeite moeite hebben met intensievere jobs?

 

[Sneeuwstorm]

Gebaseerd op anekdotes van oudere mensen betwijfel ik dat sterk.

Spoiler: anekdotes

Oudere buurman was postbode: ja, lange dagen, eerste trein. Twee postbedelingen per dag maar daartussen op café zitten, en soms zo zat zijn dat een ander je "tour" overnam. Lijkt me vandaag niet meer aan de orde, en gewoon onmogelijk dat iemand de job van een ander kon overnemen.

Mijn vader was agent bij de gemeentepolitie: slechte uren, dat wel. Maar ook wel heel wat aanzien in een gemeente van een speldeknop groot, waar het grootste probleem een corrupte burgemeester was die het korps als klusjesmannen gebruikte. Op 47 jaar op pensioen gegaan wegens rugklachten trouwens.

Toen ik vakantiewerk deed ook van mijn oudere "chef" gehoord dat het vroeger leuker was, toen ze in het magazijn van de Makro nog konden bowlen met halve salami's en kaasbollen. We spreken 2005 ofzo, en die kerel kreeg al eens een meltdown omdat zaken niet volgens plan verliepen, waarna die gewoon naar huis ging.

Soit, het zijn maar anekdotes, maar ik denk gewoon dat je al die verhalen van hoe men vroeger veel harder werkte met een korrel zout moet nemen. Fysiek zwaarder, dat wel ja, maar qua mentale belasting denk ik dat we vandaag grotendeels slechter af zijn. En zoals je zegt, die mensen moesten gemiddeld gezien niet inzitten met wie de kinderen die dag kon afhalen en of ze met de vertragingen van de trein nog op tijd zouden zijn daarvoor.

Praktisch is het dan toch allemaal gemakkelijker te regelen.
De man was kostwinner en de vrouw deed het huishouden.
Je moet niet nadenken of je ging Eneco of Luminus voor elektriciteit nemen of wat dan ook.
Vroeger ging je naar de bakker en je kocht een bruin brood of een wit brood, of een Frans brood (stokbrood), al die variéteiten van broden zoals tijgerbrood en speltbrood bestonden toch niet? Er moeten veel meer keuzes gemaakt worden.
Wanneer je niet thuis was moest men jou niet bereiken want smartphone of GSM dat bestond niet.

Ik heb nog anekdotes gehoord van mensen die werken bij de Post (toen allemaal als ambtenaren) en dat er daar een tap was en men daar gewoon kon bier drinken tijdens de werkuren. Ik spreek over 30 jaar geleden ofzo. Na zal dat ook niet meer pakken.
Ik denk dat men zich op een werkdag van 10 uur wel regelmatig eens een pauze nam (dat zal dan niet bij de ambtenaren geweest zijn dat men 10u werkte per dag).

 

[Sneeuwstorm]

Allez, ik kom het nog maar eens vertellen.

Veel mensen vallen tussen wal en schip. Er zijn heel veel mensen voor wie voltijds werken niet lukt en nooit zal lukken. In mijn omgeving ken ik er zo verschillende, voornamelijk mensen met autisme, ADHD, trauma's, psychische kwetsbaarheden. Die hebben gewoon minder draagkracht, punt. Je kan daar aan blijven trekken en sleuren maar het enige wat daar dan mee gebeurt is dat er op den duur opnieuw langdurig wordt uitgevallen. Je kan mensen niet blijven over hun limieten laten gaan en hopen dat het zichzelf dan maar oplost. En je kan dan dreigen en straffen en verplichten maar nogmaals, dat lost niets op.

Er is geen systeem in ons land waarbij je structureel deeltijds kan werken met aanvulling uitkering door medische redenen. Invaliditeit is per definitie tijdelijk. Erkenning van een handicap is zeer moeilijk: zodra je kan lopen, autorijden, jezelf verzorgen,... is het al zeer moeilijk om erkend te worden want 'je kan toch vanalles'. Het is alles of niets. Laat staan om een inkomensvervangende tegemoetkoming te krijgen.

Dus waar komen deze mensen terecht? Ah ja, ze beginnen voltijds, vallen op den duur uit en komen terecht in de invaliditeit. Uitendelijk gaan ze progressief werken en dat is allemaal goed en wel, maar er wordt toch gepusht om weer voltijds te werken. En wat gebeurt er dan? Ah ja, ze vallen weer voltijds uit. Rinse and repeat.

Ik ken iemand die op dit moment gewoon zijn ouderschapsverlof inzet om niet voltijds te moeten werken omdat hem dat niet lukt, en de adviserend-arts wil niet meer verlengen, want vanaf een bepaald percentage is het gewoon voltijds of niks. Dat is toch ook niet de bedoeling?

En al deze mensen willen niet liever dan voltijds werken. Wie zou er dat niet willen? Hoger loon, geen absurd hoge belastingsafrekening elk jaar, geen stresserende bezoeken aan adviserend-artsen waar je je steeds moet verantwoorden. En gewoon normaal meedraaien, geen controlemechanismen, geen zorgen. Dat je dat niet kan en nooit zal kunnen is al een gigantisch iets om zelf te verwerken en te aanvaarden. Laat staan dat je dat de hele tijd moet zitten verdedigen en uitleggen en verantwoorden. Halftijds werken is vaak al zwaar genoeg, met weinig sociale activiteiten daarbuiten, recuperatiedagen die echt dienen als recuperatiedagen en zo weinig mogelijk gepland buiten de werkuren want het huishouden moet ook gebeuren en dat vraagt ook gewoon energie. Dat lukt allemaal nét aan.

Zorg voor een systeem waarin mensen structureel deeltijds kunnen werken aangevuld met een toelage na bewijs/diagnose/verslagen/weet ik veel, en een heel deel van het cijfer van invaliditeit valt weg. Daarmee los je het niet op hé en verschuif je het, maar imo is dat wel gewoon een groot deel van dat cijfer. En dan weet je tenminste waar je het over hebt, welke mensen wat nog wel en niet kunnen en waar je aan moet trekken en sleuren, waar nog marge is met begrip voor proberen ophogen stapje per stapje en wat helemaal niet meer lukt.

Nu smijt men al die groepen door elkaar en een beetje meer druk langs alle kanten en het komt magisch vanzelf wel goed zeg.

Ik denk dat er 30-50 jaar geleden veel minder autisme was (op papier) doordat mensen ook niet flexibel moesten zijn en alles regelen zoals nu en dat alles gewoon minder druk was. Dus de 'autismegrens' ligt nu lager doordat het veel eerder een probleem wordt (en dus een stoornis, want wanneer het geen problemen geeft in je leven dan wordt het eerder als een eigenaardigheid of een karaktertrek bekeken).

 

[Wallfish]

Heel regelmatig zie ik artikels/studies verschijnen die aantonen dat een 4 dagen werkweek (met minder werkuren in totaal, niet het 4x 10u gedoe) een positief effect heeft op het rendement, als in: werknemers zijn productiever per week dan wanneer ze 5 dagen/week werken.
Misschien daar eens wat meer aandacht op vestigen?
Eenvoudiger gezegd dan gedaan, ik weet het, want dit gaat natuurlijk eerder op voor kantoorjobs en dergelijke - een arbeider aan de lopende band zal zo niet productiever kunnen worden. Maar ik geloof zeker wel dat er iets zit in de theorie: geef mensen voldoende vrije tijd en ze zullen gelukkiger zijn, waardoor hun motivatie en productiviteit op het werk stijgt. Dit zal ook helpen met burn outs.

Misschien eens de moeite waard om te overwegen of we de 38u week kunnen inkorten naar bv een 36u week? 2u extra vrije tijd per week kan al een grote impact hebben op het mentale welzijn.
Beroepen waarbij de productiviteit rechtstreeks gelinkt is aan # gewerkte uren zoals een arbeider aan de band kunnen dan nog steeds 38u werken als ze willen met extra betaalde overuren of ADV dagen ter compensatie.

Dit zal ook helpen met het verkeer aangezien de werkuren meer verspreid worden. Velen zullen op woensdag hun halve dag willen werken om samen met de kinderen thuis te zijn, anderen op vrijdag om hun weekend vroeg in te zetten, anderen zullen elke dag 7u willen werken, ...
En minder verloren tijd in het verkeer = minder stress.

 

[SomeDude]

Heel regelmatig zie ik artikels/studies verschijnen die aantonen dat een 4 dagen werkweek (met minder werkuren in totaal, niet het 4x 10u gedoe) een positief effect heeft op het rendement, als in: werknemers zijn productiever per week dan wanneer ze 5 dagen/week werken.
Misschien daar eens wat meer aandacht op vestigen?
Eenvoudiger gezegd dan gedaan, ik weet het, want dit gaat natuurlijk eerder op voor kantoorjobs en dergelijke - een arbeider aan de lopende band zal zo niet productiever kunnen worden. Maar ik geloof zeker wel dat er iets zit in de theorie: geef mensen voldoende vrije tijd en ze zullen gelukkiger zijn, waardoor hun motivatie en productiviteit op het werk stijgt. Dit zal ook helpen met burn outs.

Misschien eens de moeite waard om te overwegen of we de 38u week kunnen inkorten naar bv een 36u week? 2u extra vrije tijd per week kan al een grote impact hebben op het mentale welzijn.
Beroepen waarbij de productiviteit rechtstreeks gelinkt is aan # gewerkte uren zoals een arbeider aan de band kunnen dan nog steeds 38u werken als ze willen met extra betaalde overuren of ADV dagen ter compensatie.

Dit zal ook helpen met het verkeer aangezien de werkuren meer verspreid worden. Velen zullen op woensdag hun halve dag willen werken om samen met de kinderen thuis te zijn, anderen op vrijdag om hun weekend vroeg in te zetten, anderen zullen elke dag 7u willen werken, ...
En minder verloren tijd in het verkeer = minder stress.

We zitten hier al bij bij kortste werkweken

 

[Brt]

Allez, ik kom het nog maar eens vertellen.

Veel mensen vallen tussen wal en schip. Er zijn heel veel mensen voor wie voltijds werken niet lukt en nooit zal lukken. In mijn omgeving ken ik er zo verschillende, voornamelijk mensen met autisme, ADHD, trauma's, psychische kwetsbaarheden. Die hebben gewoon minder draagkracht, punt. Je kan daar aan blijven trekken en sleuren maar het enige wat daar dan mee gebeurt is dat er op den duur opnieuw langdurig wordt uitgevallen. Je kan mensen niet blijven over hun limieten laten gaan en hopen dat het zichzelf dan maar oplost. En je kan dan dreigen en straffen en verplichten maar nogmaals, dat lost niets op.

Er is geen systeem in ons land waarbij je structureel deeltijds kan werken met aanvulling uitkering door medische redenen. Invaliditeit is per definitie tijdelijk. Erkenning van een handicap is zeer moeilijk: zodra je kan lopen, autorijden, jezelf verzorgen,... is het al zeer moeilijk om erkend te worden want 'je kan toch vanalles'. Het is alles of niets. Laat staan om een inkomensvervangende tegemoetkoming te krijgen.

Dus waar komen deze mensen terecht? Ah ja, ze beginnen voltijds, vallen op den duur uit en komen terecht in de invaliditeit. Uitendelijk gaan ze progressief werken en dat is allemaal goed en wel, maar er wordt toch gepusht om weer voltijds te werken. En wat gebeurt er dan? Ah ja, ze vallen weer voltijds uit. Rinse and repeat.

Ik ken iemand die op dit moment gewoon zijn ouderschapsverlof inzet om niet voltijds te moeten werken omdat hem dat niet lukt, en de adviserend-arts wil niet meer verlengen, want vanaf een bepaald percentage is het gewoon voltijds of niks. Dat is toch ook niet de bedoeling?

En al deze mensen willen niet liever dan voltijds werken. Wie zou er dat niet willen? Hoger loon, geen absurd hoge belastingsafrekening elk jaar, geen stresserende bezoeken aan adviserend-artsen waar je je steeds moet verantwoorden. En gewoon normaal meedraaien, geen controlemechanismen, geen zorgen. Dat je dat niet kan en nooit zal kunnen is al een gigantisch iets om zelf te verwerken en te aanvaarden. Laat staan dat je dat de hele tijd moet zitten verdedigen en uitleggen en verantwoorden. Halftijds werken is vaak al zwaar genoeg, met weinig sociale activiteiten daarbuiten, recuperatiedagen die echt dienen als recuperatiedagen en zo weinig mogelijk gepland buiten de werkuren want het huishouden moet ook gebeuren en dat vraagt ook gewoon energie. Dat lukt allemaal nét aan.

Zorg voor een systeem waarin mensen structureel deeltijds kunnen werken aangevuld met een toelage na bewijs/diagnose/verslagen/weet ik veel, en een heel deel van het cijfer van invaliditeit valt weg. Daarmee los je het niet op hé en verschuif je het, maar imo is dat wel gewoon een groot deel van dat cijfer. En dan weet je tenminste waar je het over hebt, welke mensen wat nog wel en niet kunnen en waar je aan moet trekken en sleuren, waar nog marge is met begrip voor proberen ophogen stapje per stapje en wat helemaal niet meer lukt.

Nu smijt men al die groepen door elkaar en een beetje meer druk langs alle kanten en het komt magisch vanzelf wel goed zeg.

Een invaliditeitsuitkering is 1300 euro? Als je parttime gaat werken dan heb je toch ook al snel netto 1200 euro?
Dus indien iemand niet fulltime kan: parttime is wel een optie zonder uitkering.

Gebaseerd op anekdotes van oudere mensen betwijfel ik dat sterk.

Spoiler: anekdotes

Oudere buurman was postbode: ja, lange dagen, eerste trein. Twee postbedelingen per dag maar daartussen op café zitten, en soms zo zat zijn dat een ander je "tour" overnam. Lijkt me vandaag niet meer aan de orde, en gewoon onmogelijk dat iemand de job van een ander kon overnemen.

Mijn vader was agent bij de gemeentepolitie: slechte uren, dat wel. Maar ook wel heel wat aanzien in een gemeente van een speldeknop groot, waar het grootste probleem een corrupte burgemeester was die het korps als klusjesmannen gebruikte. Op 47 jaar op pensioen gegaan wegens rugklachten trouwens.

Toen ik vakantiewerk deed ook van mijn oudere "chef" gehoord dat het vroeger leuker was, toen ze in het magazijn van de Makro nog konden bowlen met halve salami's en kaasbollen. We spreken 2005 ofzo, en die kerel kreeg al eens een meltdown omdat zaken niet volgens plan verliepen, waarna die gewoon naar huis ging.

Soit, het zijn maar anekdotes, maar ik denk gewoon dat je al die verhalen van hoe men vroeger veel harder werkte met een korrel zout moet nemen. Fysiek zwaarder, dat wel ja, maar qua mentale belasting denk ik dat we vandaag grotendeels slechter af zijn. En zoals je zegt, die mensen moesten gemiddeld gezien niet inzitten met wie de kinderen die dag kon afhalen en of ze met de vertragingen van de trein nog op tijd zouden zijn daarvoor.

Bijkomend, denk aan "eenvoudige" jobs zoals bodes of rondgaan met de koffie, grotendeels verdwenen in het kader van saneringen en moderniseringen. Wat met mensen die infeite moeite hebben met intensievere jobs?

Er zijn nog zeer veel simpele jobs maar niemand wil ze doen (huishoudhulp, helper/verzorger in ziekenhuis, postbode,.....) dus daar zal het ook niet aan liggen...

 

[Wallfish]

We zitten hier al bij bij kortste werkweken

En? Is er een wedstrijd gaande voor om ter langste werkweek ofzo?

 

[SomeDude]

En? Is er een wedstrijd gaande voor om ter langste werkweek ofzo?

We zitten bij de kortste, NL zelfs de kortste
Toch zitten we met veel meer langdurige zieken, net als NL

Het ligt niet aan te lange werkweken hoor

 

[KnightOfCydonia]

We zitten bij de kortste, NL zelfs de kortste
Toch zitten we met veel meer langdurige zieken, net als NL

Het ligt niet aan te lange werkweken hoor

Maar dat is toch net ook omdat men in Nederland een "ideaal" nastreeft waarbij pakweg de lokale supermarkt 's avonds praktisch jaar in jaar uit draait op studenten? Ga eens in Maastricht naar de AH of Jumbo, als er geen oude klanten in de winkel rondlopen zou je denken dat je een levend fossiel bent op je 37.

Een korte werkweek != een voltijdse werkweek. Véél deeltijd in Nederland.

 

[SomeDude]

Maar dat is toch net ook omdat men in Nederland een "ideaal" nastreeft waarbij pakweg de lokale supermarkt 's avonds praktisch jaar in jaar uit draait op studenten? Ga eens in Maastricht naar de AH of Jumbo, als er geen oude klanten in de winkel rondlopen zou je denken dat je een levend fossiel bent op je 37.

Een korte werkweek != een voltijdse werkweek. Véél deeltijd in Nederland.

Dus ze zijn ziek omdat er studenten werken? Of hoe moet ik uw post interpreteren?

Er is krapte op de arbeidsmarkt in NL, kassamedewerksters werken er idd veel deeltijds dus dan moeten ze wel alternatieven zoeken (of vroeger sluiten. Maar in zuidelijke landen zijn de supermarkten ook tot 20u open he)

 

[Wallfish]

We zitten bij de kortste, NL zelfs de kortste
Toch zitten we met veel meer langdurige zieken, net als NL

Het ligt niet aan te lange werkweken hoor

De cijfers van langdurige zieken zijn afhankelijk van duizend en één dingen.
Je kan niet zomaar zeggen dat omdat factor x al bij de laagste is ter wereld, dat het geen enkel nut zou hebben om x verder te verlagen.
Ga je nu echt ontkennen dat met kortere werkweken er waarschijnlijk minder langdurige zieken zouden zijn? Dat is toch de logica zelve.

Of het sop de kolen waard is, dat is een andere zaak - geen idee. Maar het idee zomaar afschieten zonder enige steekhoudende argumentatie ...

 

[Sneeuwstorm]

Heel regelmatig zie ik artikels/studies verschijnen die aantonen dat een 4 dagen werkweek (met minder werkuren in totaal, niet het 4x 10u gedoe) een positief effect heeft op het rendement, als in: werknemers zijn productiever per week dan wanneer ze 5 dagen/week werken.
Misschien daar eens wat meer aandacht op vestigen?
Eenvoudiger gezegd dan gedaan, ik weet het, want dit gaat natuurlijk eerder op voor kantoorjobs en dergelijke - een arbeider aan de lopende band zal zo niet productiever kunnen worden. Maar ik geloof zeker wel dat er iets zit in de theorie: geef mensen voldoende vrije tijd en ze zullen gelukkiger zijn, waardoor hun motivatie en productiviteit op het werk stijgt. Dit zal ook helpen met burn outs.

Misschien eens de moeite waard om te overwegen of we de 38u week kunnen inkorten naar bv een 36u week? 2u extra vrije tijd per week kan al een grote impact hebben op het mentale welzijn.
Beroepen waarbij de productiviteit rechtstreeks gelinkt is aan # gewerkte uren zoals een arbeider aan de band kunnen dan nog steeds 38u werken als ze willen met extra betaalde overuren of ADV dagen ter compensatie.

Dit zal ook helpen met het verkeer aangezien de werkuren meer verspreid worden. Velen zullen op woensdag hun halve dag willen werken om samen met de kinderen thuis te zijn, anderen op vrijdag om hun weekend vroeg in te zetten, anderen zullen elke dag 7u willen werken, ...
En minder verloren tijd in het verkeer = minder stress.

Gelijk dat ik een chronische uitsteller ben is het beter om minder uren te werken, dan krijg ik op korte tijd meer gedaan. En dat geeft dan ook meer voldoening als je snel veel gedaan krijgt. Een positieve cyclus die zichzelf versterkt.
Langere werkuren maar evenveel werk, dat zou leiden tot meer uitstelgedrag en verveling en komt de productiviteit zeker niet ten goede.

En thuiswerk moet zoveel mogelijk gepromoot worden waar dat kan, minder tijdverlies in het verkeer, langer slapen, minder auto's op de baan, minder frustratie voor andere chauffeurs en beter voor het milieu ook.

 

[iamhollywood]

Een invaliditeitsuitkering is 1300 euro? Als je parttime gaat werken dan heb je toch ook al snel netto 1200 euro?
Dus indien iemand niet fulltime kan: parttime is wel een optie zonder uitkering.

Gaat iemand (single persoon) die part-time werkt nog recht hebben op sociale voordelen? Iemand op invaliditeit wel louter omdat die het statuut van invalide heeft.

Qua burn-out mag men inderdaad wat meer richting de werkgever kijken. Bij mijn vriend zijn huidige opdrachtgever gaat het hoger management er standaard van uit dat mensen regelmatig overwerken. Vriend had aangegeven dat de roadmap aan projecten te ambitieus is met de huidige personeelsbezetting. Antwoord van de COO: ‘niet als men 10u per dag werkt, bij projecten kan men maar een tandje bijsteken’. Overuren zouden uitzonderlijk moeten zijn, en eigenlijk als reserve voor wanneer er in uw projecten kritieke issues opduiken. Standaard overuren meerekenen in uw projectplan is vragen om misserie en onnodige stress: er gaan zich immers momenten van vertraging en onverwachte issues voordoen, welke druk leg je dan op uw mensen? En dan wil men eind dit jaar nog X-aantal FTE’s minder in dienst hebben, nog meer druk op mensen die nu al niet in een standaard 9 to 5 regime rondgeraken.

 

[KnightOfCydonia]

Dus ze zijn ziek omdat er studenten werken? Of hoe moet ik uw post interpreteren?

Er is krapte op de arbeidsmarkt in NL, kassamedewerksters werken er idd veel deeltijds dus dan moeten ze wel alternatieven zoeken (of vroeger sluiten. Maar in zuidelijke landen zijn de supermarkten ook tot 20u open he)

Dat als je de gemiddelde lengte van een werkweek gaat berekenen, en daarbij niet kijkt naar de voltijdse werkweek, dat een land met véél deeltijdse werknemers, aan een gemiddeld kortere werkweek gaat komen.

Zou niet durven zeggen dat een voltijdse Nederlandse werknemer minder lang werkt dan een Belgische voltijdse werknemer. Dat is toch niet wat ik hoor (ook niet per se véél langer).

 

[Silence]

Qua eten: ja, onze standaarden zijn veranderd. Maar je moet ook niet denken dat de generatie ´van nu´ elke week op restaurant gaat. Zelfs niet maandelijks.

De isolatiewaarden van dat huis waren zeer slecht, de isolatiewaarden van het gemiddelde appartement is dat ook. Ook hier snap ik het argument niet zo goed. Plus, destijds was je ook niet jaarlijks een nier kwijt aan de verwarming/elektriciteit.

Nee, maar men wil graag het hele jaar door alles kunnen eten. Aardbeien in de zomer, asperges in de winter etc etc.
Dan had je vroeger ook niet he, ik krijg nu nog elk jaar courgetten, pompoenen, prei,.. uit mijn grootmoeder haar tuin
Andere grootouders hadden een grotere tuin met ook fruitbomen, men at iets wanneer het het seizoen was

Verwarming was een kolen of houtkachel en de enige stroom was een tv en een evt radio en dan hing er vaak een luster in elke kamer waar men enkele lampen losdraaide

De werkdruk is zeker gestegen, maar zijn we ook niet allemaal wat soft geworden?
Je baas moet geen bullebak of tiran zijn, maar van zodra je iemand op zijn tenen trapt is het een persoonlijk drama en is het "Ik blijf thuis"

Zelf nu al een paar situaties gehad dat men zwaarder tilt aan de opmerking dat iemand zijn werk niet goed doet dan aan het feit dat men het werk niet goed doet.
Het werk is vaak een kleutertuin of een vriendenboek waar iedereen vriendjes moet zijn. Maar waar je zeker niet meer iemand op zijn plichten/taken mag wijzen

Veel flexibiliteit eisen, maar drama als men flexibiliteit vraagt.

En het huishouden is een lachertje hè
Om de dag 10 minuten rond met een stofzuiger
1x per week eens stof afdoen en dweilen, het is vlot gedaan als je het geen stort laat worden
Boodschappen is 30 minuten als je geen 7 winkels doet om 10€ te besparen. Lijstje maken en na het werk even binnenspringen. Of je laat het nu zelfs klaar zetten met collect en go

Stroom/gas prijzen "opvolgen" is vermoeiend. Cijfertjes noteren, even ingeven en na 5 seconden heb je het voordeligste tarief "contract aanvragen" et voila.
Sommige mensen praten en maken het zichzelf graag drukker dan het is

En uiteraard is het ook zoals glashelder het zegt dat er mensen uit de boot vallen, maar dat is ook niet de overgrote meerderheid van mensen die nu thuis zit met een burnout

 

[Remake]

Gaat iemand (single persoon) die part-time werkt nog recht hebben op sociale voordelen? Iemand op invaliditeit wel louter omdat die het statuut van invalide heeft.

Klopt niet. Een invalide is geen gehandicapte. Bij invalide wordt net als bij werkende enkel gekeken naar inkomen, daar zitten helemaal geen sociale voordelen extra bij.

 

[Sylverscythe]

Nee, maar men wil graag het hele jaar door alles kunnen eten. Aardbeien in de zomer, asperges in de winter etc etc.
Dan had je vroeger ook niet he, ik krijg nu nog elk jaar courgetten, pompoenen, prei,.. uit mijn grootmoeder haar tuin
Andere grootouders hadden een grotere tuin met ook fruitbomen, men at iets wanneer het het seizoen was

Verwarming was een kolen of houtkachel en de enige stroom was een tv en een evt radio en dan hing er vaak een luster in elke kamer waar men enkele lampen losdraaide

Maar is het aandeel van voeding en nutsvoorzieningen in het familiebudget niet gewoon gedaald? Zeker voor voeding is dat volgens de wet van Engel zo, en ik dacht dat die nog altijd grotendeels werd gevolgd.

Ik vraag me dan ook af of seizoensgroenten eten nu veel gaat uithalen voor de groep mensen die aangeven op hun tandvlees te zitten. Het doet me wat aan als het Amerikaans boomercliché dat de jeugd wel een huis zou kunnen kopen moesten ze geen toast met avocado eten.

Nu, heel deze discussie lijkt me sowieso al in de marge van de burnoutproblematiek, want die lijkt me niet beperkt tot mensen met financiële moeilijkheden.

Ik betwijfel overigens dat mensen softer zijn geworden, dat lijkt me zo'n cliché dat je onder "bepampering" kan plaatsen. Het modewoord voor de simpele ziel vandaag de dag.

 

[Brt]

Ik betwijfel overigens dat mensen softer zijn geworden, dat lijkt me zo'n cliché dat je onder "bepampering" kan plaatsen. Het modewoord voor de simpele ziel vandaag de dag.

The term "snowflake generation" was one of Collins English Dictionary's 2016 words of the year. Collins defines the term as "the young adults of the 2010s, viewed as being less resilient and more prone to taking offence than previous generations"

The terms "generation snowflake" and "snowflake generation" are frequently used in reference to use of trigger warnings and safe spaces, or to describe young adults as anti-free speech, specifically in reference to a practice referred to as deplatforming.[15][16][17] It has also been used to refer to a reported increase in mental health issues among young adults

Snowflake (slang) - Wikipedia

en.m.wikipedia.org