Te veel om nog allemaal op te reageren, bij deze een selectie:
In gelijk welke andere discussie lach je anekdotes weg wegens statistisch irrelevant en je kent het hele verhaal niet. Hier is dat de as van het hele argument. Dat snap ik niet.
Daar ben ik het niet mee eens, de as van mijn argument is dat de cijfers hier een pak hoger zijn én zéér sterk gestegen zijn de afgelopen jaren, en dat je daar dan kritisch naar moet kijken, zeker bij bepaalde diagnoses. Professioneel heb ik er zelfs nog aardig wat meer ervaring mee maar dat ga ik hier niet verder openbaar toelichten.
Maar individuele anekdotes beginnen wel op te tellen als je ze al nauwelijks nog op één hand kan tellen, van de mama die de zorg voor de tweeling te zwaar vond zonder de papa, dus "ziek" (familie zorgt wel voor het voorschrift) tot de leerkracht aardrijkskunde die niet meer kan lesgeven maar wel op Instagram trots post over zijn bijverdienste als auteur voor een handboek (wél duidelijk nog de energie om daaraan verder te schrijven), de "feestjes" wil ik hem nog gunnen (je mag gerust je ook wat amuseren als je ziek bent, maar een bijverdienste in lijn van je hoofdjob? f*cking hell nee denk ik dan, maar 't is hem geluk, en die gaat daar nog winst op gemaakt hebben ook).
En wat betreft het verschil tussen de cijfers in onze landen, heb je veel praktische ervaring met al maar gewoon Nederlandse arbeidsomstandigheden en manier van werken? Oprechte vraag.
Edit: ik had het op KnightofCydonia, zat nog niet op de laatste pagina…
Ervaring met het verschil qua werken? Neen, zelf nooit in Nederland gewerkt, wel al met mensen gesproken die in Nederland werken, heb nu niet bepaald de indruk dat het daar zoveel anders is als hier (ze verdienen er meer doordat de lonen in bepaalde sectoren er hoger liggen, dat wel).
Je mag mij gerust uitleggen wat volgens jou de grote verschillen zijn tussen België en andere landen die het dan wel verklaren?
Of nog beter waarom er op louter 10 jaar zaken als depressie en burnout met zoveel gestegen zijn? Op welk vlak is onze samenleving zoveel zwaarder/deprimerend geworden, of is het gewoon een gemakkelijke diagnose om te claimen in een gesprek bij de arts?
- Het systeem wordt te weinig als een geheel bekeken. Kijk bv. naar het beperken van werkloosheid in de tijd (naast dat dit volgens wetenschappelijk onderzoek gewoon geen effectieve/efficiënte maatregel is). Dit zal de werkloosheidscijfers wellicht wel beïnvloeden, maar door het gebrek aan effectiviteit van die maatregel an sich zal dit zich gewoon elders manifesteren (zoals langdurige zieken).
Dit toont net aan wat het probleem is, ik ben hier niet aan het argumenteren tegen mensen met kanker langdurig te ondersteunen - integendeel, die zouden zelfs meer mogen krijgen - maar als je van langdurige werkloosheid verschuift naar langdurige ziekte, dan gaat dat in véél gevallen een signaal zijn van ofwel dat je voorheen ofwel dat je nadien misbruik maakte van één of beide systemen.
Merk op dat de beperking van werkloosheid in de tijd tegenwoordig zowat overal de standaard is én dat degene die nu voor België op tafel ligt nog altijd bestaat uit minstens één jaar de tijd de kans krijgen om iets anders te vinden.
Met alle respect, maar hier begint het allemaal eigenlijk he. Je neemt jezelf als maatstaf. Ik heb vrienden die ook zo ingesteld zijn en die krijg je nooit overtuigd dat hun situatie of gevoel niet overeenkomt met de realiteit.
Ik zie hier net hetzelfde. Een sterke focus op cijfers en data. Maar weinig echt 'begrip' voor wat een burnout of mentale ziekte effectief kan teweegbrengen. Terwijl er hier toch een aantal zijn die je daar wegens ervaring op kunnen wijzen.
Profiteurs heb je overal, en die ondermijnen steeds de ernst van het probleem. Maar je mag ze niet de norm laten bepalen.
Jij gaat er ook gemakkelijk van uit dat ik niet weet wat dat teweeg kan brengen. Misschien weet ik dat wel maar zit het verschil erin dat ik zélf wél ben blijven werken, wél mijn psycholoog heb betaald (ook niet goedkoop en zonder tussenkomst van ziekteverzekering), en geen ziekteverlof heb genomen?
Bovendien je reageert nu op één post, ik heb elders aangegeven gerust begrip te hebben voor mensen die véél zwaardere dingen doormaken dan ik, maar die daar ocharm 10 dagen (rouw)verlof voor krijgen. Als ik dan kijk naar de anekdotische voorbeelden die ik allemaal al ben tegengekomen, dan zeg ik wél dat er inderdaad een strengere maatstaf mag komen voor psychosociale aandoeningen en zelfs bepaalde vage fysieke aandoeningen ja. Voor zover ik weinig "begrip" heb, dan is het vooral voor mensen die profiteren en voor een systeem dat mensen niet snel genoeg terug kan recht helpen wanneer het oprechte problemen zijn.
Ik bepleit ook niet profiteurs de norm te laten bepalen, ik bepleit naar andere vergelijkbare landen, of België zelf maar dan 10 à 15 jaar geleden als norm te nemen. Deze thread is er omdat we met een probleem zitten op maatschappelijk niveau dat dit aantal té hoog wordt, om het systeem nog betaalbaar moet worden. Dan kan/mag/moet je de vraag stellen of er niet te veel profitariaat op zit.
Als 100% van de langdurige zieken zou bestaan uit duidelijke fysieke aandoeningen, zou mijn mening hier héél eenvoudig zijn: er is meer financiering nodig. Mensen die écht ziek zijn, verdienen een goede gezondheidszorg en ziekteuitkering, en voor ziektes zoals kanker vind ik het zelfs triest dat mensen nog in financiële problemen kunnen komen doordat die uitkering best wel laag kan uitvallen als je pech hebt (privé, 60%, géén aanvullende ziekteverzekering).
Maar qua burnouts/depressies en nog een aantal andere diagnoses? Daar is mijn mening harder.
Waarom eigenlijk? Iemand met een burnout moet zich thuis miserabel voelen in bed? Iemand die genezend is van kanker mag toch niet buiten komen zeker!
Weet jij wat domiciliëring inhoudt? Dat gaat niet over eens buitenkomen of op vakantie gaan. Dat is je vaste verblijfplaats hé.
Burnout zou tout court geen reden mogen zijn om
langer dan een jaar out the zijn op zich. Daar gaan we hier wel héél gemakkelijk over hé.
Ik heb hier niet eens over mensen die een stevige winterdip hebben of een zware tegenvaller in het leven en enkele maanden out zijn, maar over méér dan één jaar.
