500.000 langdurig zieken in België

[iamhollywood]

@iamhollywood die voorbeelden die je daar aangeeft zijn imo gewoon voorbeelden van crappy mensen, heeft weinig met man/vrouw te maken. En die eerste twee, ik denk niet dat als je CFO en bedrijfsleider met 12 mensen + elk een partner met serieuze carriere er nog veel werk is dat je niet gewoon kan uitbesteden.

Operationele zaken kan je uitbesteden ja, de organisatie/mentale bekommernissen niet. Plus wil je echt de zorg van uw kinderen aan een nanny uitbesteden? Niet iedereen kan daar mentaal voldoening in vinden.
Mensen moeten andermans rekening niet maken. Ik vond gisteren een mooi voorbeeld in het tvprogramma ‘de expeditie’, als iemand fysieke klachten heeft springt heel de groep in de bres, werd een rustpauze van 2u ingezet, herverdelen ze de lasten en sleuren ze die zieke persoon erdoor. Als iemand mentaal het lastig kreeg en daardoor niet meekon, dan werd er bot gereageerd als in ‘als we dit niet bereiken door uw toedoen dan stopt voor mij ook de expeditie dus steek maar een tandje bij of stap uit de expeditie’. Het ‘fysiek’ ophoudt heeft evenzeer een impact op de rest van de groep maar daar was zeer ruim begrip voor, terwijl dat mentale aspect er imo minstens evenzeer toe doet, als je dat ter plekke niet oplost gaat die persoon misschien mentaal gebroken naar huis en geraakt die mentaal in de problemen.

 

[DogFacedGod]

Operationele zaken kan je uitbesteden ja, de organisatie/mentale bekommernissen niet. Plus wil je echt de zorg van uw kinderen aan een nanny uitbesteden? Niet iedereen kan daar mentaal voldoening in vinden.

Het wordt wel een beetje problematische als je poging tot mentale voldoening juist oorzaak is van de burnout.

Ik heb het gezien bij ééntje:

Huis zelf gebouwd, twee kinderen, voltijds werk, nog een zelfstandige bijberoep, partner maakt carrière, veel reizen,... Alles wordt complexer en veeleisender: Eigen job (strikter, meer controle, meer resultaatgericht,...), bijberoep, de kinderen, ouders die in de winterleeftijd geraken en zorg nodig hebben, werken aan het huis,...

En dan breekt die. (Na zijn collega's kribbig te maken op diens eigen job omdat ze merkten dat die de helft niet meer deed of rap/rap. plots sneller weg was, onbereikbaarder tijdens de werkuren,... collega B is zelfs vertrokken indirect door A omdat B de rommel moest opruimen van A.)
Dan vraag ik mij ook af: Je weet dat je iets moet opofferen maar blijkbaar moet iedereen dat leren tijdens diens ziekteverlof en niet vroeger . En sommigen leren het niet. De grap is dan: je ziet die solliciteren voor hogere stressvollere functies na diens burnout maar heeft niks veranderd.

Je weet dat die over drie jaar weer out is . Ik snap niet waarom die niks aanpast of waarom die meer stress opzoekt. ok, ik mag andersmans rekening niet maken maar in dit geval had het wel effect op mij .

 

[Squealer]

wie zegt dat het geen issue meer is? Evengoed zit zij niet op de latten en doet ze dit voor haar man te plezieren?

Evengoed heeft ze daar evengoed pijn, heeft ze de periode erna zo veel last dat ze niet meer uit bed kan.

Of mogen mensen met een invalide uitkering niet op vakantie gaan?

Idd. Ik heb zelf een spierziekte en nog wat andere problemen. Vorig jaar naar Italië/Oostenrijk op rondreis en het jaar daarvoor door Noorwegen. Lang geleden jaarlijks zelfs naar de VS.

In werkelijkheid is dat steeds zwaar afzien... Jaarlijks wordt het lastiger & lastiger ondanks dat ik het reistempo steeds verlaag. Puffen & blazen van de minste inspanning. Meer en meer beperkt tot de bekendere toeristische trekpleisters. Geen hikes. Letterlijk zonder hulp niet meer uit de auto kunnen stappen naar het einde van de dag toe. Hulp nodig hebben om koffers in/uit te laden of een trap op te sleuren. De rugzak door iemand anders laten dragen. Veel risico op struikelen. Stappen met wandelstokken. Bukken/rechtstaan lukt niet meer zonder steun. Veel slapen. Met het dilemma zitten niet meer met vrienden op reis te kunnen omdat je gewoon hun tempo niet meer kan volgen, maar ook niet meer alleen op reis kan gaan... Nooit uitgaan/doorzakken. En bij thuiskomst een week recupereren om terug op uw "baseline" energieniveau van misschien 10-20% van dat van de gemiddelde man van mijn leeftijd te geraken, wat n.b. nog maar 39 is, geen 69 zoals uit bovenstaande misschien zou kunnen blijken... En dat dan allemaal nog te vermenigvuldigen met eventuele jetlag.

Op facebook zie je dan enkel maar een selectie van de geposeerde/geforceerde lachende foto's "kijk eens wat voor een leuke tijd we hebben", want dat is voor jezelf natuurlijk ook het leukst om later aan herinnerd te worden en tegelijk ben je ook gewoon trots op wat je desondanks de miserie bereikt heb en wil je dat delen... Alleen is dat voor outsiders dan direct voldoende "bewijs" dat ik en andere mensen met dergelijke aandoeningen wel profiteurs moeten zijn...

De ziekte is progressief, dus ik deed/doe dat om toch nog iets van de wereld te zien en eens "buiten te komen", voor het helemaal niet meer lukt, ik rolstoelgebonden word, en ik niet meer verder dan de Ardennen of Blankenberge geraak...

Mijn droom is om nog in Alaska te geraken, maar ik heb schrik dat ik me dat zwaar ga beklagen. Jetlag alleen al gaat dat dubbel zo lastig maken. Fotografie als hobby gaf me vroeger nog voldoende motivatie om door een fysiek zwaar moment te bijten, maar zelfs wat dat betreft is het sop de kolen eigenlijk niet meer waard de laatste jaren en ontzie ik mij steeds meer die moeite.

(Ik viseer hier niemand mee in deze thread, gewoon mijn ervaring/frustratie & algemeen aanvoelen.)

 

[zarathustra]

En moesten mijn ouders of grootouders en eigenlijk velen die ik ken @Squealer zijn verhaal lezen dan zou hun reactie zijn "ge zou beter die moeite doen om te werken ipv van op verlof te gaan, wij hebben dat ook allemaal niet gehad en mogen maar afgeven zodat dat soort kerels op verlof kunnen"

Ik spreek me er niet over uit, maar ik kan beide kanten zien.

 

[Five-seveN]

Tjah de ene zieke persoon krijgt via de ziekenkas 100.000€ aan (chemo...) medicatie terugbetaald om een "normaal" leven te kunnen leiden, en de andere zieke daar bestaat geen medicatie voor maar die gaat dan wel elk jaar een rondreis maken in het verre buitenland op kosten van de belasting betaler. Je moet maar denken "als je zijn plaats en zijn ziekte kon innemen zou je willen ruilen"? Waarschijnlijk niet.

Het wordt pas problematisch wanneer mensen die niet werken en op ziekenkas zijn zeggen dat ze "niet zouden willen ruilen" met een mens dat werkt.

 

[Squealer]

En moesten mijn ouders of grootouders en eigenlijk velen die ik ken @Squealer zijn verhaal lezen dan zou hun reactie zijn "ge zou beter die moeite doen om te werken ipv van op verlof te gaan, wij hebben dat ook allemaal niet gehad en mogen maar afgeven zodat dat soort kerels op verlof kunnen"

Voor de volledigheid zal ik er dan ook bij vermelden dat mijn loopbaan wel degelijk 15 jaar lang is, ik een bovengemiddeld loon had en dus wel wat heb kunnen sparen, en ik geen vrouw of kinderen heb en dus vrij kan beslissen wat ik met mijn geld & tijd doe.

Ik heb overigens nooit een buitensporig uitgavepatroon gehad, maar op een gegeven moment ga je wel gaan reflecteren op wat belangrijk is in het leven en waar je voldoening uit haalt. Sterker nog, je vraagt je af hoe je ziekte zal evolueren en of het nog wel zin heeft alles op te potten tot aan een pensioen dat je wie weet niet eens gaat halen (of in welke toestand.) Dus dan beslis je van "nu" te leven en boek je bv eens een grotere reis... De opmerkingen zoals in jouw citaat zijn dan ook meestal ingegeven door pure kortzichtigheid en jaloezie, want het gras is altijd groener aan de overkant. (geen aanval, just saying)

Wat uw ouders/... vragen, zorgt er overigens voor dat die zieken buiten hun werk geen leven meer hebben, niet omwille van hun werk, maar omwille van hun ziekte. Uiteindelijk zijn het net die personen die zullen uitvallen met depressies & burnout. En dan krijgen we dit topic, en kunnen ze opnieuw hun beklag doen dat het profiteurs zijn... Als zieke kan je niet winnen tegen zo'n mensen.

Nadat mijn studies er eigenlijk al jaren onder aan het lijden waren, heb ik nog 11 jaar full-time gewerkt, dan ben ik gecrasht net omwille van wat ik hierboven schreef. 11 jaar lang roofbouw op mijn lichaam. Eat, sleep, work, repeat. Geen sociaal leven. Geen energie voor ook maar iets in het huishouden. Ik mag er niet aan denken moest ik ook kinderen op te voeden hebben, dan mocht je mij onder de grond steken. Gelukkig ben ik dan vrij gemakkelijk kunnen overstappen op deeltijds. Om dat na 4 jaar ook te moeten laten varen. (Samenloop van omstandigheden en verergering gezondheidstoestand.) Voorlopig nog niet terug op de arbeidsmarkt, maar het is dus niet dat ik niet geprobeerd heb. Integendeel, ik ben er bijna aan kapot gegaan. Elke dag was een sleur, en nu zonder werk.... nog steeds.

(Side-note: de oudere generatie zoals in je voorbeeld heeft trouwens ook altijd (gemiddeld) rianter gewoond dan de generaties nu, en verkopen hun ongeïsoleerde huizen nu met woekerwinsten door. Het is wat hypocriet dat zij dan beweren dat ze nooit op reis zijn "kunnen" gaan en het o-zo zwaar hebben. Ze zijn tenminste wel gezond... Mensen maken keuzes in hun leven. Ziek zijn, is er geen van.)

Het wordt pas problematisch wanneer mensen die niet werken en op ziekenkas zijn zeggen dat ze "niet zouden willen ruilen" met een mens dat werkt.

- Ik zou niets liever willen dan een gezond, normaal en sociaal rijk leven lijden.
- Ik zou niets liever willen dan een viriele, sportieve, aantrekkelijke man zijn die zijn handen uit zijn mouwen kan steken, een huis kan verbouwen, een partner en 2 kinderen hebben, urenlang kunnen spelen met die kinderen, en rollebollen met die partner.
- Ik zou niets liever willen dan uitgaan, feesten, dansen en uitstapjes maken met vrienden en de vriendin.
- Ik zou niets liever willen dan sporten en fitnessen, reizen maken waar ik ook echt 100% kan van genieten en lange trektochten op mijn alleen kunnen maken.
- Ik zou niets liever willen dan een huis kunnen kopen en daarbij zekerheid hebben van mijn inkomen op langere termijn, niet scheef bekeken willen worden door een bankbediende als ik zeg dat ik alleenstaand ben en van een uitkering leef, een schuldsaldoverzekering kunnen afsluiten die normaal geprijsd is en een verzekering gewaarborgd wonen kunnen afsluiten.
- Ik zou niets liever willen dan allerlei zorgen kunnen laten varen en geen schuldgevoelens meer moeten hebben omdat veel mensen u zien als een profiteur en luiaard.
- Ik zou niets liever willen dan meer weerstand te hebben en niet scheef bekeken te worden als ik weeral eens totaal uitgeput & zetelgebonden ben van de kleinste infectie zoals "een simpel verkoudheidje", waar de meesten gewoon mee gaan werken, die ik krijg bovenop mijn "baseline" ziekte-niveau, omdat bv mijn longfunctie sowieso ook al aangetast is.
- Ik zou niets liever willen dan goed mijn boterham kunnen verdienen zonder de stress elke maand afhankelijk te zijn van een uitkering die elk moment kan stopgezet worden zonder veel waarschuwing, afhankelijk van met welk been een controlearts uit zijn bed is gestapt en welke quota hij nog moet halen die maand.
- Ik zou niets liever willen dan mij niet meer keer op keer hoeven te verantwoorden tegenover allerlei mensen & instanties dat ik ziek ben en hoe ziek ik ben.
- Ik zou niets liever willen dan niet meer alle 14 dagen een dag naar het ziekenhuis moeten voor een infuusbehandeling (nu bijna 13 jaar and counting) waar ik 2 dagen van moet recupereren, om de progressie van de ziekte te remmen, een behandeling met een weesgeneesmiddel dat zonder de jaarlijkse zegen van het RIZIV onbetaalbaar is en gezien alle doemberichten over besparingen elk moment kan stopgezet worden waarna de ziekte terug snel zal verergeren.
- Ik zou niets liever willen dan niet meer op controles moeten bij de mutualiteit, neuroloog, cardioloog, pneumoloog, kinesist, psycholoog, ...
- Ik zou niets liever willen dan zekerheid en een toekomstperspectief hebben en niet meer depressief moeten lopen door het gebrek daaraan.
- Ik zou echt niets liever willen dan gewoon mee kunnen draaien in de maatschappij zoals al de rest...

 

[Creeping Death]

Ik maak de boodschappenlijst en doe de boodschappen volledig onafhankelijk van de madam (ook het weekmenu is volledig mijn keuze). Er hangt een blad aan de muur, schrijf het erop als het moet gekocht worden (je mag zelfs gewoon een gerecht erop kribbelen dat je wil en de ingredienten gaan gekocht worden). Zo moeilijk is dat niet. Ik pak zelfs 2 kleuters mee naar het wekelijkse winkel bezoek. Voor de madam is dat een horror activiteit want 'de kinderen hangen het uit'. Ja, die hangen aan de kar, die kruipen erin en eruit, die zitten/liggen onderaan de kar. Zolang ze stil zijn en niemand ambeteren, all fine by me. Voor mij is dat uithuizelijke ontspanning.

De boekentassen en luiertas maak ik ook. Ja, soms zit brooddoos 1 in rugzak 2 en vice versa. En dan komen ze in mijn oor fluisteren "we hebben de brooddozen gewisseld in de refter", nadat ik de keer ervoor de toorn des gods over me kreeg van de madam omdat ik drinkbus 2 in rugzak 1 gestoken had. Die vrouwen leggen de lat op een niveau van 100%, terwijl je met 80 of 90% ook niet dood gaat. Er is nog nooit iemand dood gegaan van om de 20d eens een drinkbus te moeten wisselen. Er is wel al iemand kapot gegaan van een rugzak elke dag 3x te controleren om dat te vermijden.

Dit is zo herkenbaar hé.
Pedagogische studiedag, ik alleen thuis met de 3 bengels. Om 11u: we willen naar de zoo. Rap sandwiches gaan halen en smeren, den auto in, tram op en nog geen uur later waren we daar. Als ze dat vragen aan m'n wederhelft is dat: oei, 't is al laat. En dan wilt ze da nog wel doen hé maar die voorziet dan duizend-en één zaken (fruit, koekjes, reserve kledij, regenkledij). Ja, tegen dat dat allemaal in orde is en gedubbelcheckt zijt ge een uur verder en dan moet ge nog vertrekken hé.

Nu moet ik ook wel zeggen dat de standaard op de welke mannen en vrouwen worden beoordeeld anders is.
Als ik met die drie op pad ben is dat schattig en tof dat de papa zoiets doet. Als m'n vriendin alleen weg is met de bengels is dat normaal.
Als die bij mij wat wilder doen wanneer, wordt me dat ook makkelijker vergeven dan bij m'n vriendin. Die krijgt dan eerder de "hou uw kinderen eens onder controle" blik. En dat gaat dan niet over buitensporig gedrag hé.

 

[cege]

Dit is zo herkenbaar hé.
Pedagogische studiedag, ik alleen thuis met de 3 bengels. Om 11u: we willen naar de zoo. Rap sandwiches gaan halen en smeren, den auto in, tram op en nog geen uur later waren we daar. Als ze dat vragen aan m'n wederhelft is dat: oei, 't is al laat. En dan wilt ze da nog wel doen hé maar die voorziet dan duizend-en één zaken (fruit, koekjes, reserve kledij, regenkledij). Ja, tegen dat dat allemaal in orde is en gedubbelcheckt zijt ge een uur verder en dan moet ge nog vertrekken hé.

Nu moet ik ook wel zeggen dat de standaard op de welke mannen en vrouwen worden beoordeeld anders is.
Als ik met die drie op pad ben is dat schattig en tof dat de papa zoiets doet. Als m'n vriendin alleen weg is met de bengels is dat normaal.
Als die bij mij wat wilder doen wanneer, wordt me dat ook makkelijker vergeven dan bij m'n vriendin. Die krijgt dan eerder de "hou uw kinderen eens onder controle" blik. En dat gaat dan niet over buitensporig gedrag hé.

Er is hier een springkasteel binnenspeeltuin achter onze hoek (500m ver rijden). Een zaal van letterlijk 100 op 50m met 1 reuzenspringkasteel met glijbanen en avonturen parcours en heel de reutemeteut. Ernaast een peuter springkasteel en er nog eens naast een ballenbad met glijbanen en zo. Er is zelfs een "restaurant" waar je spaghetti, pannenkoeken, donuts en andere brol kunt kopen.

Die kinders willen daar uiteraard altijd naartoe. Als we gaan is dat ik+madam+tweeling+baby. En madam moet dan 2h gerief samen pakken.

Als ik alleen ga met de twin is dat, 'gaan we springen'. En pak hun speciale kousen, drankflessen, 2 koeken en hop we zijn weg. En is er iets vergeten, ja, dan rijden we 2 min over en weer. Het is maar 500m ver, he. Ze zijn ondertussen al oud genoeg om niet te beginnen bleiten als ze me 5 min niet zien.

Ik heb nu gewoon een gezinsabonnement genomen voor een jaar (300 euro). Ik heb een vermoeden dat we daar veel gaan zitten, want nu kunnen we er perfect eens voor een half uurtje of een uurtje ongepland gaan. De madam is nog altijd niet overtuigd, maar dat zal wel komen eens ze door heeft dat ze om de zoveel weekends uren alleen zal hebben voor wat me-time.

 

[pardal]

Ik heb nu gewoon een gezinsabonnement genomen voor een jaar (300 euro). Ik heb een vermoeden dat we daar veel gaan zitten, want nu kunnen we er perfect eens voor een half uurtje of een uurtje ongepland gaan. De madam is nog altijd niet overtuigd, maar dat zal wel komen eens ze door heeft dat ze om de zoveel weekends uren alleen zal hebben voor wat me-time.

Beste investering die je kan doen met kleine kinderen een abonnement op een binnenspeeltuin in de buurt.

Dat haal je er inderdaad heel snel uit als je regelmatig gaat, ook al is het maar een half uurtje.

 

[MrKend54l]

Ja, maar het probleem blijft dat er altijd gepland wordt naar 120%. Waarom kun je als je niet werkt, de laat zo hoog/laag leggen als wanneer je wel werkt en de extra vrije tijd gebruiken om de dingen te doen die je al jaren wil doen. Wat meer sporten, om de 2d naar de fitness gaan, wat meer piano spelen... Nee, gaan we wat kleren in papieren enveloppes steken en 1 euro voor vragen en naar een random Italiaan sturen. Smijt die toch gewoon in een container in het container park en gebruik je 20h om iets anders/leuker te doen...

Zo. Ongelooflijk. Herkenbaar.

Ik ken er zo 1 die half haar huis volstaat met lege dozen voor al haar brol op vinted te kunnen verkopen.
Like wat bezielt u zelfs om daar überhaupt tijd en energie in te steken? Ja je recupereert wat geld, maar de orde in uw hoofd en huis is onbetaalbaar en de tijd die je verspilt is ook zeer duur.

Overigens vrouwen en hun mental load…
Pas op de gemiddelde vrouw doet heel veel, alle respect daarvoor. Maar veel zijn ook meester in het allemaal zo chaotisch en ongestructureerd te doen.
Alles wat ons geld bespaart of kost zit in mijn portfolio, en misschien maar best ook.

 

[Five-seveN]

een vrouw dat spulletjes verkoopt dat is toch ontspannend? Krijgt de uw daar dan stress van? Ik zou eerder denken wat bezielt u om tijd te steken in 4u op uw gsm/internet te lurken per dag. Sommigen lezen graag een fictieboek in de zetel of gaan series voor de tv zien helder avonden aan een stuk. Terwijl ze zouden kunnen gaan fitnessen, piano leren, naar de kookles gaan… maar veel dan dat is toch gewoon omdat ze het graag doen? Er is een verschil tussen zeggen wat je graag zou doen (10kg afvallen met fitness, piano leren, leren koken) en wat je effectief graag doet (dingetjes verkopen 2de hands, voor tv hangen, puzzelen…). Een burn-out ga je niet krijgen van een vinted winkeltje met spullen van 1 euro.

 

[cege]

een vrouw dat spulletjes verkoopt dat is toch ontspannend? Krijgt de uw daar dan stress van?

Uiteraard krijgt die daar onrechtstreeks stress van. De helft komt niet opdagen. De andere helft betaalt niet. Gezever gezever. En het kot staat weken vol met half ingepakte dozen. Na 4 weken is ze het beu en staan die dozen er 6 mnd later nog. "Ik ben druk met andere dingen bezig". Dat is weer yet another thing op de hoop van todos die half afgewerkt blijft, geen hol opbrengt en waar ze niet vreugdevol van wordt.

Ik zou eerder denken wat bezielt u om tijd te steken in 4u op uw gsm/internet te lurken per dag. Sommigen lezen graag een fictieboek in de zetel of gaan series voor de tv zien helder avonden aan een stuk. Terwijl ze zouden kunnen gaan fitnessen, piano leren, naar de kookles gaan… maar veel dan dat is toch gewoon omdat ze het graag doen? Er is een verschil tussen zeggen wat je graag zou doen (10kg afvallen met fitness, piano leren, leren koken) en wat je effectief graag doet (dingetjes verkopen 2de hands, voor tv hangen, puzzelen…).

Een burn-out ga je niet krijgen van een vinted winkeltje met spullen van 1 euro.

Nee, maar wel van 20 van die kleine dingen terwijl je eigenlijk maar tijd hebt voor 5.

 

[KnightOfCydonia]

Tjah de ene zieke persoon krijgt via de ziekenkas 100.000€ aan (chemo...) medicatie terugbetaald om een "normaal" leven te kunnen leiden, en de andere zieke daar bestaat geen medicatie voor maar die gaat dan wel elk jaar een rondreis maken in het verre buitenland op kosten van de belasting betaler. Je moet maar denken "als je zijn plaats en zijn ziekte kon innemen zou je willen ruilen"? Waarschijnlijk niet.

Het wordt pas problematisch wanneer mensen die niet werken en op ziekenkas zijn zeggen dat ze "niet zouden willen ruilen" met een mens dat werkt.

Dit is natuurlijk niet de kern van deze discussie.
Het probleem is dat op systeemniveau het moeilijk te betalen wordt en het vreemd is dat er in België zoveel meer langdurig zieken zijn, enerzijds zowel in de tijdsdimensie als in vergelijking met buurlanden.

Het is niet de bedoeling mensen te stigmatiseren, ik wil de mensen die hier kwetsbaar hun verhaal doen nog gerust het voordeel van de twijfel geven, er zijn nu éénmaal wel degelijk mensen die te ziek zijn om te werken of wiens behandeling individueel onbetaalbaar zou zijn voor velen.
Maar daardoor staat iemand die een burnout heeft door persoonlijke - niet-werkgerelateerde - problemen niet op hetzelfde niveau als iemand die een kankerbehandeling moet krijgen. Het is goed dat we een systeem hebben die dit opvangt.

Het wordt echter problematisch wanneer ook mensen met niet-werkgerelateerde problemen of psychologische aandoeningen die zelfs volgens de WHO geen ziekte zijn, in te grote aantallen en voor lange duur zich ook tot dat systeem wenden en de factuur dreigt te exploderen. Dat kost geld dat je niet elders meer kan uitgeven, ook niet aan dure kankertherapieën die wel een pak levens zouden redden.

 

[Five-seveN]

Dit is natuurlijk niet de kern van deze discussie.

Voor mij is de kern van de discussie dat er bij die 500k profiteurs zitten. Dat was volgende mij ook de incentive van de topicstarter als ik zo lees wat die daarna zoal beginnen posten is.

Voor mij is een zieke een zieke, of dat nu werkgerelateerd is of niet: al die mensen dat thuis zitten zonder te werken kost de maatschappij geld en de profiteurs die liever ziek zijn dan zouden werken moeten daar tussenuit.

Het wordt echter problematisch wanneer ook mensen met niet-werkgerelateerde problemen of psychologische aandoeningen die zelfs volgens de WHO geen ziekte zijn, in te grote aantallen en voor lange duur zich ook tot dat systeem wenden en de factuur dreigt te exploderen.

Jij gaat er dieper op in door in categorieen te denken, ik ken zelf het verschil in kostprijs niet tussen een werk-gerelatteerde zieke, of een erkende zieke, of een invalide op 50% invaliditeit, of een ocmw trekker dat zich ziek voelt etc.

Waarschijnlijk zijn daar wettelijk inderdaad verschillen in die op hun beurt zorgen voor (grote) verschillen in hoeveel uitkering iemand krijgt.

Dat is inderdaad ook een heel goede discussie en ik denk dat daar ook veel fraude of opportunisme gebeurt door uzelf in een categorie te wurmen waar je eigenlijk niet thuishoort. Niet alleen doen alsof je zwaar ziek bent door het werk maar ook doen alsof je alleenstaande bent bijvoorbeeld. Of doen alsof je geen geld hebt.

 

[KnightOfCydonia]

Ik schaar mij jammer maar helaas toch ook achter de harde visie dat er heel wat profiteurs onder die 500k mensen zitten, dat kan praktisch niet anders want België is qua populatie niet per se zoveel anders dan andere landen waarmee je kan vergelijken waar dit aantal substantieel lager ligt, plus velen onder ons kennen allemaal zo'n voorbeelden van mensen die liever lui dan moe zijn om te werken, ik ook, ik heb er zo via via ook in het verlengde van mijn familie (schoonfamilie van m'n zus).

Het klinkt nobel te zeggen "een zieke is voor mij een zieke", maar de realiteit is toch keihard anders, om jouw techniek van "zou je willen ruilen?" eens te hanteren: wat zou je het liefst hebben: kanker of een burnout?
Ik vind het zelfs een tragedie hoe bepaalde mensen zonder aanvullende verzekering, bij ernstige ziektes en op slechts 60% van hun loon kunnen in de financiële problemen komen, omdat we een systeem hebben dat tegelijkertijd onvoldoende kritisch omspringt met andere aandoeningen waarmee men - weliswaar misschien niet even optimaal - zou kunnen blijven werken.

Domiciliefraude is nog een ander verhaal.

 

[Five-seveN]

Het klinkt nobel te zeggen "een zieke is voor mij een zieke", maar de realiteit is toch keihard anders, om jouw techniek van "zou je willen ruilen?" eens te hanteren: wat zou je het liefst hebben: kanker of een burnout?

Ik volg u zeker dat er onder de burnouts meer mensen zijn die niet echt ziek genoeg zijn dan onder de kanker patienten. Maar dat wilt niet zeggen dat we burnout dan maar moeten labelen als een ziekte categorie "nep" "niet erkend" "profiteurs" enz. Voor mij is elke zieke een individueel geval.

Ik heb sommigen terug zien komen uit een burnout na 1 jaar en die mensen waren nooit meer dezelfde. Dat waren nog flauwe afkooksels van de drive en energie dat die uitstraalden al die jaren daarvoor, mensen waarvan je zou zeggen die kan de nieuwe CEO worden binnen 10 jaar. Het zou me niet verbazen dat die in hun prive leven zich ook anders gedragen en daar ook de moed niet meer bij elkaar krijgen om bepaalde dingen te doen. Je mag zeker niet onderschatten wat een "echte" burnout met een mens zijn leven kan doen.

En je moet ook niet onderschatten hoeveel mensen met ernstige kanker gewoon gaan werken. Dus wat zeg je dan tegen al kankerpatienten die niet gaan werken? Moet dat ook niet allemaal gedubbelchecked worden of die wel echt niet kunnen werken?

 

[KnightOfCydonia]

Ik volg u zeker dat er onder de burnouts meer mensen zijn die niet echt ziek genoeg zijn dan onder de kanker patienten. Maar dat wilt niet zeggen dat we burnout dan maar moeten labelen als een ziekte categorie "nep" "niet erkend" "profiteurs" enz. Voor mij is elke zieke een individueel geval.

Ik heb sommigen terug zien komen uit een burnout na 1 jaar en die mensen waren nooit meer dezelfde. Dat waren nog flauwe afkooksels van de drive en energie dat die uitstraalden al die jaren daarvoor, mensen waarvan je zou zeggen die kan de nieuwe CEO worden binnen 10 jaar. Het zou me niet verbazen dat die in hun prive leven zich ook anders gedragen en daar ook de moed niet meer bij elkaar krijgen om bepaalde dingen te doen. Je mag zeker niet onderschatten wat een "echte" burnout met een mens zijn leven kan doen.

En je moet ook niet onderschatten hoeveel mensen met ernstige kanker gewoon gaan werken. Dus wat zeg je dan tegen al kankerpatienten die niet gaan werken? Moet dat ook niet allemaal gedubbelchecked worden of die wel echt niet kunnen werken?

Je maakt het zeer persoonlijk, ik zeg dat het niet kan dat dat cijfer in België dermate veel hoger ligt dan in andere landen, met kosten die navenant zijn. Jij focust ook op de anekdotes die jou goed uitkomen, ik kan evengoed focussen op de collega van mijn vader die wél z'n hele huis kon verbouwen (om het later met winst te verkopen) maar die niet achter een bureaustoel kon kruipen om technisch computerwerk te verrichten. Kwestie van geen moed in uw privéleven, tja... ken zo nog wel wat voorbeelden.

Burn-out is geen medische ziekte, dat zeg niet alleen ik, dat zegt evenzeer de WHO, verder laat ik al de labels die jij er op kleeft even voor jouw rekening.

Mensen met kanker moeten helemaal niet gaan werken als het aan mij ligt, als ze dat toch willen en een arts oordeelt daar positief over, so be it. Je verlegt het debat. Maar beeld je in dat we in België véél meer gevallen van kanker zouden hebben dan andere landen zouden er ook alarmen mogen afgaan.

De vraag/probleemstelling hier is echter: we hebben duidelijk binnen onze groep langdurig zieken mensen die wél zouden moeten kunnen gaan werken, die het niet doen. De oververtegenwoordigde diagnoses zijn veel "subjectiever" dan kanker dat is. Je kan ongelukkig zijn, depressief, burn-out maar moet je daarom langdurig een ziekte-uitkering krijgen?
Hoe los je dat op? En ja, die zou ik wél meer controleren. Dat doet men overigens intussen ook.
Als er een oorzaak zou zijn dat we een ander onderliggend probleem hebben: bijvoorbeeld te weinig verantwoordelijkheid van werkgevers, te weinig psychologische ondersteuning, dat ook aanpakken uiteraard.

 

[Five-seveN]

De vraag/probleemstelling hier is echter: we hebben duidelijk binnen onze groep langdurig zieken mensen die wél zouden moeten kunnen gaan werken, die het niet doen.

Dat zei ik toch al vanaf het begin? Maar dan begin jij de reageren dat dit niet de kern was.

Ik zei:

Het wordt pas problematisch wanneer mensen die niet werken en op ziekenkas zijn zeggen dat ze "niet zouden willen ruilen" met een mens dat werkt.

Waarop jij reageert “dit is natuurlijk niet de kern van de discussie”. Waarna je begint over niet erkende ziektes. Wat is dan wel de kern? Ik volg niet meer.

 

[KnightOfCydonia]

Dat zei ik toch al vanaf het begin? Maar dan begin jij de reageren dat dit niet de kern was.

Ik zei:

Het wordt pas problematisch wanneer mensen die niet werken en op ziekenkas zijn zeggen dat ze "niet zouden willen ruilen" met een mens dat werkt.

Waarop jij reageert “dit is natuurlijk niet de kern van de discussie”. Waarna je begint over niet erkende ziektes. Wat is dan wel de kern? Ik volg niet meer.

My apologies dan heb je gelijk, denk dat de verwarring hem echter zit in dat jij zegt het wordt problematisch, terwijl de cijfers er eerder op wijzen dat de situatie op dit moment op dit vlak problematisch is, voor een deel op z'n minst.

 

[contextbinder]

Artikeltje

Hoeveel loon krijgen langdurig zieken? En welke impact heeft dat op je pensioen? “Dit kan je baas na een maand terugeisen”

1,3 miljoen volwassen Belgen staan op inactief en een groot deel daarvan zijn langdurig zieken. Zij krijgen in plaats van hun loon een uitkering. Maar hoelang blijven ze dat ontvangen? En wat gebeurt er in zo’n situatie met extralegale voordelen en het pensioen? <a...

www.hln.be

worden gedurende de eerste maand volledig uitbetaald. Dat noemen we het gewaarborgd loon”, legt Baert uit. “Daarna vallen langdurig zieken terug op een uitkering van 60 procent van hun brutoloon. Die uitkering kent in de praktijk een maximum, zodat die voor sommigen ver onder hun reguliere loon valt. Na een jaar langdurige ziekte komt men in de invaliditeit terecht, waarbij gezinshoofden 65 procent van hun oude brutoloon ontvangen, alleenstaanden 55 procent en samenwonenden 40 procent. Ook hier gelden specifieke minimum- en maximumbedragen.”


Voor vastbenoemde ambtenaren gelden andere regels. “Zij worden typisch voor een veel langere periode volledig uitbetaald. Zo bouwen federale statutaire ambtenaren per werkjaar 21 ziektedagen op. Pas wanneer die bij ziekte uitgeput zijn, vallen deze werknemers terug op een lagere uitkering van 60 procent van de brutowedde. Behalve bij een zware ziekte, dan blijven vastbenoemde ambtenaren hun volledige loon ontvangen.”

En
“Voor de pensioenopbouw geldt dat zowel werknemers als ambtenaren die langdurig ziek zijn in principe rechten blijven opbouwen alsof ze aan het werken zouden zijn. Voor werknemers is er daar wel een loonplafond van ongeveer 64.000 euro per jaar

En:

“We kennen in ons land heel veel langdurig zieken. Meer dan het aantal werklozen. Het vormt een belangrijke verklaring voor waarom 1,3 miljoen mensen tussen de 25 en 64 jaar inactief zijn. Enkel Kroatië, Roemenië, Griekenland en Italië doen slechter, grotendeels door de lagere emancipatie van vrouwen”, maakt Baert als bedenking.


Edit: over de regels etc. kan je discussiëren - maar het grote aantal blijft een rode draad, onderdeel van onze cultuur of is er meer aan de hand? Een mens zou denken dat niemand voor het plezier ziek is - echter ben je geneigd te zeggen dat het systeem mogelijks soms handig wordt misbruikt.