500.000 langdurig zieken in België

@Bongobong
Belangrijke nuance wel.
Wil je naar de VS en heb je pech dat uw partner jij of een kind daar zwaar ziek wordt. Good luck.
Er is iets als iedereen die bijdraagt, en met z'n allen besparen waar het kan, ok ... Maar de gezondheidszorg en sociale zekerheid gaan uithollen is nogal een brug verder. Krijg je hier nooit gedaan denk ik, want het zou pure oorlog zijn met veel vakbonden etc.
 
Goede argumenten waarvoor dank.

Er zijn inderdaad ziekte-gerelateerde kosten die medische kosten niet dekken, maar moeten die dan bepaald worden op basis van een brutoloon uit het verleden?
Gezien men er nu voor gekozen heeft voor een zachte landing tussen het brutoloon bij aanvang ziekte en de uiteindelijke lagere (en grotendeels vaste) grens waar veel mensen op belanden: ja. Het dekt nu niet enkel de medische kosten, maar ook eht feit dat mensen bvb hun aflossing op basis van hun brutoloon bepalen en een drastische daling te groot is.
Bongobong zei:
Het is inderdaad niet ondenkbaar dat meer materiële zekerheid tot verhoogde consumptie zou leiden maar het lijkt mij vooral een cultureel gegeven. Kijk bijvoorbeeld naar de VS waar men gemiddeld net weinig spaart.
het is zeker cultureel, maar een wegvallen van een gegarandeerd inkomen zal binnen dezelfde cultuur niet plots de cultuur veranderen naar minder sparen, integendeel.
BongoBong zei:
Tenslotte, aansprakelijkheid van een werkgever is niet weg bij nalatigheid. En uiteindelijk geldt de ziekteuitkering ook wanneer je thuis van de trap valt. Mocht die verantwoordelijkheid inderdaad volledig naar de werknemer verplaatst worden dan zie ik inderdaad ook niet wie er nog boomchirurgen of dakwerkers in dienst gaat nemen wanneer het risico op aansprakelijkheid zo hoog is. Maar sommige aandoeningen en kwalen zijn gewoon eigen aan de stiel en kunnen gerust buiten de aansprakelijkheid van de werkgever blijven. Daar bij is een beetje risico aversie niet slecht als het invaliditeit kan vermijden.
"eigen aan de stiel" is geen argument om een aansprakelijkheid te vermijden, hé, toch niet als de immuniteit van de werkgever wegvalt. Als het net door de stiel komt, dan is de persoon die niet voldoende afwisseling zorgt de persoon die het risico zal moeten vergoeden.
BongoBong zei:
@Yo-Han

Ik nam ze enkel samen omdat ze aanspraak maken op een percentage van het brutoloon. Het is niet mijn bedoeling om ziekte en werkloosheid over dezelfde kam te scheren.
idem voor pensioenen, he.

Good luck trouwens om nog bouwvakkers te vinden die in de winter geen tijdelijke werkloosheid wegens slecht weer kunnen nemen.
 
Gezien men er nu voor gekozen heeft voor een zachte landing tussen het brutoloon bij aanvang ziekte en de uiteindelijke lagere (en grotendeels vaste) grens waar veel mensen op belanden: ja. Het dekt nu niet enkel de medische kosten, maar ook eht feit dat mensen bvb hun aflossing op basis van hun brutoloon bepalen en een drastische daling te groot is.
Een lening aangaan is een risico en de gemeenschap moet niet jouw huis afbetalen. Het is ook vreemd dat mensen met een hoog loon extra beloond worden wanneer ze zonder werk vallen naar gelang zij de mogelijkheid hebben om zich in te dekken tegen dergelijke situaties. Ze hebben meer spaargeld en zijn vaak eigenaar van een woning.

het is zeker cultureel, maar een wegvallen van een gegarandeerd inkomen zal binnen dezelfde cultuur niet plots de cultuur veranderen naar minder sparen, integendeel.
Dat klopt, maar uiteindelijk ben ik ook niet overtuigd dat de staat consumptie moet aanmoedigen om het kapitalistisch systeem draaiende te houden.

"eigen aan de stiel" is geen argument om een aansprakelijkheid te vermijden, hé, toch niet als de immuniteit van de werkgever wegvalt. Als het net door de stiel komt, dan is de persoon die niet voldoende afwisseling zorgt de persoon die het risico zal moeten vergoeden.
Eigen aan de stiel lijkt mij wel degelijk een argument om niemand aansprakelijk te stellen, zeker wanneer de risico's voldoende aan de werknemer geïnformeerd worden.

Good luck trouwens om nog bouwvakkers te vinden die in de winter geen tijdelijke werkloosheid wegens slecht weer kunnen nemen.
Of je rekent dat gewoon door aan de klant. Een café-uitbater vraagt toch ook geen gedeeltelijke werkloosheid aan omdat zijn terras dan niet vol zit.
 
Het is ook vreemd dat mensen met een hoog loon extra beloond worden wanneer ze zonder werk vallen naar gelang zij de mogelijkheid hebben om zich in te dekken tegen dergelijke situaties. Ze hebben meer spaargeld en zijn vaak eigenaar van een woning.
Die mensen met die hogere lonen hebben ook meer geld afgegeven aan de staat, meer geld om deze 500.000 langdurig zieken te onderhouden. Niet alleen in absolute getallen maar ook percentueel. En geen beetje. Dus als die mensen dan eens zelf ziek worden, dan is het maar normaal dat zij ook wat meer terugkrijgen dan iemand die veel minder heeft bijgedragen.
 
Een lening aangaan is een risico en de gemeenschap moet niet jouw huis afbetalen. Het is ook vreemd dat mensen met een hoog loon extra beloond worden wanneer ze zonder werk vallen naar gelang zij de mogelijkheid hebben om zich in te dekken tegen dergelijke situaties. Ze hebben meer spaargeld en zijn vaak eigenaar van een woning.
zie 57. Als je wil dat een systeem overeind blijft, moet je ook mensen die meer betalen iets extra gunnen (niet tot in het oneindige natuurlijk).

Zonder het systeem van werkloosheid/ziekte zou een lening een hoger risico worden, waardoor banken minder vlug en aan hogere rentes woningleningen zouden toestaan. Iets wat de maatschappij niet wil.
BongoBong zei:
Dat klopt, maar uiteindelijk ben ik ook niet overtuigd dat de staat consumptie moet aanmoedigen om het kapitalistisch systeem draaiende te houden.
Het gaat niet over een kapitalistisch systeem, het gaat over een systeem tout court.
BongoBong zei:
Eigen aan de stiel lijkt mij wel degelijk een argument om niemand aansprakelijk te stellen, zeker wanneer de risico's voldoende aan de werknemer geïnformeerd worden.
Juridisch niet voldoende, want een werknemer kan dan elk werk weigeren dat een hoger risico zou betekenen. Waardoor arbeidsovereenkomsten nutteloos zouden worden.
BongoBong zei:
Of je rekent dat gewoon door aan de klant. Een café-uitbater vraagt toch ook geen gedeeltelijke werkloosheid aan omdat zijn terras dan niet vol zit.
Wat opnieuw de economie zou doen stilvallen wegens te duur werk.
 
Ik sta toch ook volledig achter het "verzekeringssysteem" dat zo in stand gehouden wordt. Wat risico durven nemen, de sprong durven wagen, is meestal toch een goed gegeven op lange termijn? Zo lang we niet overdrijven.

Zo bijvoorbeeld voor het voorbeeld hierboven van de lening voor de aankoop van een woning. Er zijn al heel wat obstakels in het verwerven van een woning. Zo moet je al zelf een bepaalde som neerleggen, zo moet je notariskosten, registratierechten, ... betalen. Allen kosten die je reeds moet dragen bij het verwerven van de woning. Als je dan bij een kortdurige tegenslag zomaar even zou moeten gaan beslissen om je woning te verkopen omdat je loon in elkaar zakt, is dat wellicht niets goeds voor de maatschappij als dat veel gebeurt. Zo belanden mensen in armoede.

Het is inderdaad makkelijk om te zeggen "dan moet je maar meer reserve hebben", maar als iedereen voldoende persoonlijke reserve moet aanleggen voor grote schokken op te vangen, dan is er nog minder consumptie. Ook weer niet goed voor de economie.

Het is beter voor de economie om bepaalde schokken als maatschappij op te vangen. Maar inderdaad, niet tot in het oneindige. Als je op langere termijn een lager inkomen hebt, zul je inderdaad wel mogelijk moeten overgaan tot de verkoop van de woning om eventueel een kleinere woning aan te schaffen.

Het voordeel van dit verzekeringssysteem zien we toch ook terug in bijvoorbeeld de gezondheidszorg. Waarbij het bewust goedkoop houden/laag houden van drempels uiteindelijk wel een kostenbesparend effect heeft. (Preventieve gezondheidszorg is veel goedkoper.) Maar ja, ook hier zijn natuurlijk grenzen aan.

Het is natuurlijk veel makkelijker om de kosten van dergelijke systemen te zien, omdat deze heel zichtbaar zijn, dan de baten die zo'n systeem oplevert. Het stuk hierboven staat verder wel los van langdurig zieken, waar de thread verder rond gaat. Mijn reactie slaat vooral op de opvang van personen die ziek worden in de eerste maand/maanden. Ik geloof dat het zeker nuttig is om meer inzicht te krijgen in de redenen waarom er in België meer langdurig zieken lijken te zijn dan in andere landen. Het zou ook kunnen dat langdurig zieken in andere landen gewoon onder een andere categorie vallen? Het is vaak moeilijk om één op één dergelijke zaken over meerdere landen heen te vergelijken omdat elk land nu eenmaal andere systemen heeft en andere "categoriën".
 
Het is inderdaad makkelijk om te zeggen "dan moet je maar meer reserve hebben", maar als iedereen voldoende persoonlijke reserve moet aanleggen voor grote schokken op te vangen, dan is er nog minder consumptie. Ook weer niet goed voor de economie.
Dat sociale zekerheid sowieso goed zou zijn voor de economie is denk ik te eenvoudig om te stellen. Intuïtief lijkt dat misschien het geval als je inzoomt op individuele cases, maar een gigantische verplichte en liberale groepsverzekering heeft zo veel effecten op de economie dat die op macroniveau niet te overzien zijn. Nationale economische groei is wat mij betreft ook minder belangrijk om na te streven dan de materiële onafhankelijheid van huishoudens en gemeenschappen. Dat lijkt mij een beter doel dan massaal afhankelijk te worden van een systeem dat moet blijven groeien en produceren om een algemene crisis te vermijden.

Maar we zijn misschien inderdaad te ver off topic nu.


Het stuk hierboven staat verder wel los van langdurig zieken, waar de thread verder rond gaat. Mijn reactie slaat vooral op de opvang van personen die ziek worden in de eerste maand/maanden. Ik geloof dat het zeker nuttig is om meer inzicht te krijgen in de redenen waarom er in België meer langdurig zieken lijken te zijn dan in andere landen. Het zou ook kunnen dat langdurig zieken in andere landen gewoon onder een andere categorie vallen? Het is vaak moeilijk om één op één dergelijke zaken over meerdere landen heen te vergelijken omdat elk land nu eenmaal andere systemen heeft en andere "categoriën".

Ik denk dat je in de meeste Westerse landen wel een toename in langdurig zieken ziet. Waarom het in België nog meer is gaat waarschijnlijk wel iets te maken hebben met hoe we dat statistisch benaderen.

Ik vraag me vooral af wat de algemene reden zou zijn voor de toename aan langdurig zieken. Ik denk niet dat blatant misbruik van het systeem echt een grote rol speelt. Iedereen die ik persoonlijk ken die langdurig ziek staat of stond (buiten misschien één persoon), wil dat effectief niet zijn, en voelden zich relatief tot erg miserabel. Tegelijkertijd geloof ik wel dat de sterke toename van invaliditeit en langdurige ziekte een maatschappelijk/cultureel fenomeen is, een soort systeemfout. Binnen mijn anekdotische ervaring ging het ook elke keer over kwalen die vaak niet of moeilijk aantoonbaar zijn, ongeacht of het nu om psychische of fysieke kwalen ging. Waarmee ik ze dus niet wil minimaliseren.
 
Laatst bewerkt:
Het is natuurlijk veel makkelijker om de kosten van dergelijke systemen te zien, omdat deze heel zichtbaar zijn, dan de baten die zo'n systeem oplevert. Het stuk hierboven staat verder wel los van langdurig zieken, waar de thread verder rond gaat. Mijn reactie slaat vooral op de opvang van personen die ziek worden in de eerste maand/maanden. Ik geloof dat het zeker nuttig is om meer inzicht te krijgen in de redenen waarom er in België meer langdurig zieken lijken te zijn dan in andere landen. Het zou ook kunnen dat langdurig zieken in andere landen gewoon onder een andere categorie vallen? Het is vaak moeilijk om één op één dergelijke zaken over meerdere landen heen te vergelijken omdat elk land nu eenmaal andere systemen heeft en andere "categoriën".
Het stijgend aantal zieken komt imho in België door 4 zaken: (niet noodzakelijk in volgorde van belang)
- de vergrijzing, iets wat andere landen natuurlijk ook hebben
- de werkdruk. België is gekend als een land met een hoge productiviteit per gewerkt uur, waardoor we wel minder uren kloppen, maar die zwaarder aanvoelen (ook al hebben we wel gewoon ook sectoren met een hogere TW/uur, je mag dit dus zeker niet 1 op 1 gebruiken)
- de verschuiving van werkloosheid naar ziekte. Speelt zeker een rol: vroeger zaten er heel wat mensen op de werkloosheid die eigenlijk ziek waren. Omdat de controle op hogere leeftijd minder streng was (lees: wie arbeidsongeschikt en >50 jaar was, werd vaak gewoon gerust gelaten door VDAB ipv arbeidsongeschikt verklaard bij controle RVA), bleven die mensen tot op pensioen op werkloosheid. Nu vliegen ze (terecht) naar de ziekteuitkering.
- de slechtere aanpak van langdurig zieken: terwijl in het buitenland, toch zeker in Nederland er een sterkere responsabilisering van werkgever is en betere mogelijkheden voor aangepast werk, worden zieken hier vaak als een probleem voor de productiviteit gezien en is het goedkopervoor een werkgever om die mensen op de ziekte te houden ipv progressief aan het werk te stellen.
 
Het stijgend aantal zieken komt imho in België door 4 zaken: (niet noodzakelijk in volgorde van belang)
- de vergrijzing, iets wat andere landen natuurlijk ook hebben
Zoals je zelf zegt, andere landen hebben dit ook maar minder langdurig zieken dus niet echt een verklaring.
- de werkdruk. België is gekend als een land met een hoge productiviteit per gewerkt uur, waardoor we wel minder uren kloppen, maar die zwaarder aanvoelen (ook al hebben we wel gewoon ook sectoren met een hogere TW/uur, je mag dit dus zeker niet 1 op 1 gebruiken)
De hoge productiviteit is juist omwille van sterke automatisering (hoge loonkost) waardoor het werk wel makkelijker wordt (zie bv chemische sector) en minder arbeidsintensief dus klopt niet echt.
Als je ziet dat er veel langdurig zieken zijn in het onderwijs waar ze vrij weinig uren lesgeven en idd daarnaast nog uren moeten presteren maar hier hebben ze een enorme vrijheid (tijdsindeling) dus toch ook niet echt een juiste verklaring (zwaarder aanvoelen).
- de verschuiving van werkloosheid naar ziekte. Speelt zeker een rol: vroeger zaten er heel wat mensen op de werkloosheid die eigenlijk ziek waren. Omdat de controle op hogere leeftijd minder streng was (lees: wie arbeidsongeschikt en >50 jaar was, werd vaak gewoon gerust gelaten door VDAB ipv arbeidsongeschikt verklaard bij controle RVA), bleven die mensen tot op pensioen op werkloosheid. Nu vliegen ze (terecht) naar de ziekteuitkering.
- de slechtere aanpak van langdurig zieken: terwijl in het buitenland, toch zeker in Nederland er een sterkere responsabilisering van werkgever is en betere mogelijkheden voor aangepast werk, worden zieken hier vaak als een probleem voor de productiviteit gezien en is het goedkopervoor een werkgever om die mensen op de ziekte te houden ipv progressief aan het werk te stellen.
Dit is wat de werkgever moet doen in NL:

In het Plan van aanpak kunnen de volgende afspraken staan:

  • Aanpassingen van het werk (bijvoorbeeld: taken anders verdelen, werkzaamheden ruilen met een collega, minder uren werken, andere werktijden).
  • Aanpassingen van de werkplek (bijvoorbeeld: een andere stoel, betere ventilatie, een andere ruimte).
  • Volgen van een therapie (bijvoorbeeld: traumabehandeling, stresstraining).
  • Volgen van een cursus of opleiding.
  • Loopbaanbegeleiding.

Zou mij sterk verbazen moest dit een oplossing zijn voor al die langdurig zieken. Trouwens therapie en een opleiding kunnen ze nu ook al volgen, het probleem is: er is geen incentive om uit de ziekte-uitkering te stappen.
Indien de zieke in NL niet meewerkt (opleiding,....) wordt deze gesanctioneerd.
 
Ik zou ook sneller afwezig zijn als leerkracht tgv ziekte aangezien ik de kans toch wel wat groter acht in die omgeving om een virus op te doen. Net zoals ik iets gelijkaardigs verwacht in een ziekenhuis omgeving.
 
De hoge productiviteit is juist omwille van sterke automatisering (hoge loonkost) waardoor het werk wel makkelijker wordt (zie bv chemische sector) en minder arbeidsintensief dus klopt niet echt.
Sterke automatisering maakt het werk niet gemakkelijk, hoge productiviteit heeft ook andere redenen (zie bvb verschil 9-5 werkmentaliteit in Wvl tov andere provincies)
Brt zei:
Als je ziet dat er veel langdurig zieken zijn in het onderwijs waar ze vrij weinig uren lesgeven en idd daarnaast nog uren moeten presteren maar hier hebben ze een enorme vrijheid (tijdsindeling) dus toch ook niet echt een juiste verklaring (zwaarder aanvoelen).
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/1...everzuim in het onderwijs,,63 procent in 2022). ziekteverzuim in onderwijs is lager dan gemiddeld in de privé.
Brt zei:
Zou mij sterk verbazen moest dit een oplossing zijn voor al die langdurig zieken. Trouwens therapie en een opleiding kunnen ze nu ook al volgen, het probleem is: er is geen incentive om uit de ziekte-uitkering te stappen.
Indien de zieke in NL niet meewerkt (opleiding,....) wordt deze gesanctioneerd.
je vergeet het belangrijkste: https://www.uwv.nl/nl/ziek/loondoor...betaalt maximaal 2,samen aan de re-integratie.

Werkgever betaalt in Nederland 70% tot 100% van het loon, maximaal 2 jaar lang (met beperkte uitzonderingen)
 
Dat sociale zekerheid sowieso goed zou zijn voor de economie is denk ik te eenvoudig om te stellen. Intuïtief lijkt dat misschien het geval als je inzoomt op individuele cases, maar een gigantische verplichte en liberale groepsverzekering heeft zo veel effecten op de economie dat die op macroniveau niet te overzien zijn.
Nochtans zijn er op macroniveau wel studies over over gemaakt en is het duidelijk dat een van de grote redenen van de betere levensverwachting in Europa de verzorgingsstaat is (of dat nu het Angelsaksische model of het Bismarckiaanse model is dat de welvaart het best verbeterde, kan je over discussieren).

Zie bvb dit, waarbij naast de vroege overlijdens door wapengeweld, ook andere redenen bekeken worden, waaronder de ongelijkheid:

Another question relates to how inequality within the United States contributes to its low life expectancy ranking. Large life expectancy differentials along racial/ethnic, socioeconomic, and geographic dimensions exist within the United States (Dwyer-Lindgren et al., 2017; Elo et al., 2019; Harper et al., 2012; Hendi, 2015, 2017; Vierboom et al., 2019; Wang et al., 2013), and these differentials tend to be larger in the United States than in other high-income countries (Hendi et al., 2021; Mackenbach et al., 2008; Martikainen et al., 2013). Prior studies have found that while educational disparities account for part of the U.S. life expectancy shortfall (van Hedel et al., 2015), it is also the case that even the most advantaged groups in American society (e.g., the college-educated and those in the top wealth tertile) have worse health than their counterparts in other high-income countries (Avendano et al., 2009; Banks et al., 2006, 2010). Thus, it seems likely that reducing mortality inequalities within the United States would narrow but not eliminate the U.S. life expectancy shortfall.
 
Werkgever betaalt in Nederland 70% tot 100% van het loon, maximaal 2 jaar lang (met beperkte uitzonderingen)
Dus als de werkgever betaalt (ipv overheid uitkering) daalt het ziekteverzuim?
Bizarre redenering. Alsof een opleiding volgen of een nieuwe bureaustoel iemand gaat 'genezen'.
De stok achter de deur: niet meewerken aan re-integratie is sanctie, zal veel doorslaggevender zijn.
 
Dus als de werkgever betaalt (ipv overheid uitkering) daalt het ziekteverzuim?
Bizarre redenering. Alsof een opleiding volgen of een nieuwe bureaustoel iemand gaat 'genezen'.
De stok achter de deur: niet meewerken aan re-integratie is sanctie, zal veel doorslaggevender zijn.
Als de werkgever betaalt, dan heeft de werkgever een win - win relatie. Als hij 70-100% van de kost moet dragen van de werknemer ongeacht wat voor 2 jaar, dan is de incentive om die persoon zelfs maar deeltijds iets te laten doen hoger dan als na 30 dagen die kost voor hem volledig wegvalt en je enkel de miserie en uitdagingen hebt van organisatie en dergelijke om die terug in te schakelen (halftijds, aangepast werk, etc...).
 
Dus als de werkgever betaalt (ipv overheid uitkering) daalt het ziekteverzuim?
Bizarre redenering. Alsof een opleiding volgen of een nieuwe bureaustoel iemand gaat 'genezen'.
De stok achter de deur: niet meewerken aan re-integratie is sanctie, zal veel doorslaggevender zijn.
Zie Renegadexxripxx, nu heeft de werkgever vaak geen (of maar een berpt) voordeel én vaak veel nadelen om de werknemer terug in dienst te nemen progressief. Dat verandert als de kost voor de werkgever niet of slechts beperkt wegvalt.

Geen bizarre redering, gewoon de werkgever mee responsabiliseren.
 
Op die manier komt de last bij de werkgever te liggen in plaats van de maatschappij. Ik vind dat niet slecht eigenlijk.
De werkgever zal op die manier meer initiatief nemen om zijn werknemers terug aan het werk te krijgen.

Nu zijn er veel te veel werkgevers die lastig doen wanneer iemand wilt halftime werken, ze hebben liever dat iemand dan volledig thuis blijft. Met het Nederlandse systeem heeft de werkgever voordeel om iemand toch te laten werken al is het 2 of 3 dagen per week.

Natuurlijk in geval iemand echt ernstig ziek is (vb. kanker) dan kan je een werknemer niet dwingen om (deeltijds) te werken.
 
Laatst bewerkt:
Als de werkgever betaalt, dan heeft de werkgever een win - win relatie. Als hij 70-100% van de kost moet dragen van de werknemer ongeacht wat voor 2 jaar, dan is de incentive om die persoon zelfs maar deeltijds iets te laten doen hoger dan als na 30 dagen die kost voor hem volledig wegvalt en je enkel de miserie en uitdagingen hebt van organisatie en dergelijke om die terug in te schakelen (halftijds, aangepast werk, etc...).

De realiteit zal natuurlijk zijn dat de werkgever én de miserie van vandaag heeft, én daarnaast nog gewoon die extra kost erbij zal komen. En dat omdat er voor de werknemer in kwestie niets veranderd. Zal hem worst wezen waar het geld vandaan komt. Dus tenzij je dat koppelt aan een doorgedreven hervorming van de rechten die werknemers vandaag hebben wordt dat een flop. Die conclusie trek ik gewoon uit mijn praktijkervaring mbt tewerkstelling in kleine KMO's.
 
Mijn werkgever is absoluut wel voorstander van deeltijds terug aan de slag aan te gaan, maar in praktijk gebeurt het eigenlijk niet zo vaak.

Werknemers die een zware ziekte doorstaan hebben (enkele collega's met borstkanker bv), die beginnen meestal wel deeltijds terug te werken.
Bij een ziekte zoals burn-out blijft de werknemer meestal 1 à 2 jaar weg en neemt dan ontslag.
 
Ze hebben natuurlijk een pak vakantie waarin ze ziek kunnen zijn zonder in de statistieken te komen
zelfs gecorrigeerd daarvoor zitten ze nog lager dan het gemiddelde, zeker als je rekening houdt dat mensen die langdurig ziek zijn, ook in de vakantieperiodes ziektedagen tellen (22% van de ziektedagen is een ziekteperiode > 180 dagen, 44% is 31-180 dagen).
 
Terug
Bovenaan