500.000 langdurig zieken in België

Gemakkelijk gezegd "zoek de profiteurs"... want vaak wijst men dan naar de "andere". Maar als ik in dit systeem zou moeten gaan zoeken naar "profiteurs" dan loop ik inderdaad los voorbij aan degenen die een langdurige medische ziekte/fysieke aandoening hebben die je onmogelijk/moeilijk met werken kan combineren en kom ik uit bij ofwel de fysieke aandoeningen waar men een weg rond zal moeten vinden (met zware rugklachten kan je nu éénmaal bepaalde jobs niet meer doen, sommige andere nog wel) en mentale problemen zoals burn-out die gerust ernstig kunnen zijn, maar die daarom ook niet onbeperkt moeten kunnen duren.
Dat "gemakkelijk gezegd" gaat natuurlijk op in beide richtingen. Het is voor de gezonden die kunnen werken altijd makkelijk om neerbuigend te kijken naar de mensen op ziekte en ze liefst vanal allemaal samen af te straffen voor een minderheid profiteurs.
Langdurig ziek is niet een maand thuis omwille van een burnout zoals het vaak veralgemeend wordt natuurlijk.
Omdat het hier toch telkens in anekdotes verwatert even je idee over mijn situatie: Al 8 maand in voorbereiding op een operatie, dwz 3x per week naar het ziekenhuis en dat is niet volledig terugbetaald, dus dat mag je al aftrekken van mijn riante uitkering. Die voorbereiding duur nog minstens tot februari/maart indien alles goed gaat. Na de operatie nog een jaar revalidatie. Door dat ik samenwoon met mijn vriendin die werkt, krijg ik de minimum uitkering, hoewel ik een zoon op mijn naam heb (welke idioot heeft dat systeem eigenlijk bedacht?). Vind je dat correct?
En ik weet dat dit ook maar 1 voorbeeld is, maar al wie hier lagere uitkeringen wil voor zieken, straft diegene die in zo'n situatie zitten er ook mee. En dan straf je meteen een volgende generatie, want dat zoontje dat nu wel nog net alles krijgt wat hij nodig heeft, zou dan mss niet meer de goede scholen of gezonde voeding krijgen.

Zolang je maar goed verdient en kan werken is het altijd zeer simpel om een ander de put in te duwen.
 
Is het geen 20/21 lesuren waardoor ze op 17 effectieve uren komen?
Tijd dat het voorstel om 38u in te voeren in het onderwijs er door komt, dan valt heel die discussie weg.
Ik was idd beetje mis, ik had het over lerarenbonus maar dat is enkel voor mensen die nog in opleiding zijn

Maar voor de andere starters zou er wel iets deze regering aangepast moeten worden (zou ergens in regeerakkoord staan, al bestaat er nu ook wel al iets rond aanvangsbegeleiding)
 
Ze zouden eigenlijk ook al eens kunnen beginnen met sommige zaken weg te trekken van Huisartsen en over te laten aan specialisten of andere instellingen/bevoegden.
Mijn vrouw is huisarts, en de vriendenkring waar we vaak mee afspreken zit uiteraard dan ook vol met artsen, en die verhalen zijn vaak hetzelfde.

Er zijn redelijk veel profiteurs, sommigen komen er ook eerlijk voor uit wanneer ze naar hun arts gaan en vragen voor extra thuisgeschreven te worden. en voor andere zaken, zoals burnout, is het niet makkelijk om een diagnose te stellen en te zien wanneer het "opgelost" is.

Sommige artsen zijn hier dan wel goed in om hun poot stijf te houden en die mensen niet meer vrij te schrijven, maar terug proberen te activeren.
maar in het overgrote merendeel van die gevallen is het gevolg dat die patient gewoon op zoek gaat naar een andere arts die niet zo standvastig is. Nu de artsen (waar ik mee spreek) zijn zo'n patienten ook liever kwijt dan rijk, maar het gevolg voor de maatschappij blijft natuurlijk hetzelfde -> die mensen zitten "ziek" thuis.

En de mensen die er geen misbruik van maken, die zijn er nog het vaakst de dupe van. De verhalen die ik al heb gehoord van mensen maken me soms gewoon boos van hoe het systeem hier in elkaar zit.
 
Je stelt het kinderlijk voor en snapt niet dat ze burn-outs kunnen krijgen. Voor een ander zou aangeven dat de kinderlijke voorstelling duidelijk niet klopt, en dat er misschien tóch meer is aan de job dan dat.
Misschien zijn veel mensen gewoon niet geschikt voor de job die ze doen.
 
Is het geen 20/21 lesuren waardoor ze op 17 effectieve uren komen?
Tijd dat het voorstel om 38u in te voeren in het onderwijs er door komt, dan valt heel die discussie weg.
OK maar de tijd om toetsen te verbeteren en lessen voor te bereiden zou ook moeten meetellen.
 
"mentale problemen zoals burn-out"

Top dokter Guy Tsjioen zag "burn out" als modewoord een tijdje geleden en haalde ooit de pubmed hits aan, maar een 20 zei hij! Klopt, want het is geen concrete medische term. Adrenal fatigue of bijnieruitputting is nog zo één, niet echt correct alhoewel adrenaline er mee te maken heeft.

Burn out is een fysiek probleem eenmaal het zich zwaar manifesteert. Zoek maar eens 'HPA axis disorder' op pubmed. 20 000+ hits


Het is een ontregeling van je stress respons systeem en dat bestaat hoofdzakelijk uit de HPA as.

Symptomen en fases

Belangrijk is tijdig ontspanning zoeken en leuke dingen doen en tot rust komen na een te drukke of stresserende werkdag. Dat is goud als burn out preventie. Of van een kak job gewoon veranderen als het blijft duren, of je herscholen in iets die u ligt als je er de tijd, het geld, en energie voor hebt ...

Maar als we de overheid hier als een strenge ongenuanceerde boekhouder gaan laten doorgaan... dat wordt een ramp voor velen.
 
Laatst bewerkt:
Ze zouden eigenlijk ook al eens kunnen beginnen met sommige zaken weg te trekken van Huisartsen en over te laten aan specialisten of andere instellingen/bevoegden.
Mijn vrouw is huisarts, en de vriendenkring waar we vaak mee afspreken zit uiteraard dan ook vol met artsen, en die verhalen zijn vaak hetzelfde.

Er zijn redelijk veel profiteurs, sommigen komen er ook eerlijk voor uit wanneer ze naar hun arts gaan en vragen voor extra thuisgeschreven te worden. en voor andere zaken, zoals burnout, is het niet makkelijk om een diagnose te stellen en te zien wanneer het "opgelost" is.

Sommige artsen zijn hier dan wel goed in om hun poot stijf te houden en die mensen niet meer vrij te schrijven, maar terug proberen te activeren.
maar in het overgrote merendeel van die gevallen is het gevolg dat die patient gewoon op zoek gaat naar een andere arts die niet zo standvastig is. Nu de artsen (waar ik mee spreek) zijn zo'n patienten ook liever kwijt dan rijk, maar het gevolg voor de maatschappij blijft natuurlijk hetzelfde -> die mensen zitten "ziek" thuis.

En de mensen die er geen misbruik van maken, die zijn er nog het vaakst de dupe van. De verhalen die ik al heb gehoord van mensen maken me soms gewoon boos van hoe het systeem hier in elkaar zit.
Is dat dan regiogebonden ofzo? Ik ben van mijn 0 tot 35 bij dezelfde huisarts geweest. Die schreef bij wijze van spreken drie dagen uit voor een gebroken been. Toen ze op pensioen ging moest ik iemand nieuw zoeken, en heb specifiek gezocht naar een jonge huisarts zodat ik niet op de zoveel jaar heel mijn leven moet vertellen. Nu weer een huisarts die niet graag ziektebriefjes schrijft. Ze baseert zich nu voor mijn langdurige ziekte op het dossier van het ziekenhuis en betreffende specialist.
Waar vind je die huisartsen die zo graag thuis zetten eigenlijk?
 
Is dat dan regiogebonden ofzo? Ik ben van mijn 0 tot 35 bij dezelfde huisarts geweest. Die schreef bij wijze van spreken drie dagen uit voor een gebroken been. Toen ze op pensioen ging moest ik iemand nieuw zoeken, en heb specifiek gezocht naar een jonge huisarts zodat ik niet op de zoveel jaar heel mijn leven moet vertellen. Nu weer een huisarts die niet graag ziektebriefjes schrijft. Ze baseert zich nu voor mijn langdurige ziekte op het dossier van het ziekenhuis en betreffende specialist.
Waar vind je die huisartsen die zo graag thuis zetten eigenlijk?
Zal inderdaad wel wat regiogebonden zijn.

Ik zou zelf ook niet goed weten waar je zulke huisartsen moet vinden - maar ik weet wel dat ze dat onderling goed van elkaar weten welke huisartsen in de regio "makkelijker" thuis schrijven dan anderen. (en antibiotica, of slaappillen, of andere dingen makkelijker voorschrijven dan anderen).

Nu bon, dat blijven uiteraard ook anekdotische verhalen.
 
Daarmee moeten we het doen natuurlijk, het is niet dat daar officiële cijfers van zijn.
Toch niet publiek toegankelijk van zover ik weet nee.

Ik weet wel dat er redelijk veel dingen wel tracked en bijgehouden worden want daar hangen premies van af, en dat is dan ook weer lastig.
te veel Antibiotica voorgeschreven -> loop je die premie mis, maar als je toevallig net een patientenpopulatie hebt of periode doormaakt waar Antibiotica de juiste remedie is, dan heb je brute pech en loop je voor dat kwartaal (of jaar, ik weet niet van buiten hoe dat zit) die premie gewoon mis.

Dat gaat weer over iets compleet anders dan thuis schrijven al zal dat ook wel ergens tracked worden denk ik.

Ik denk dat er, voor mij toch zeker met al die verhalen te horen van de artsen zelf, enorm veel ruimte is voor verbetering op verschillende vlakken. maar hoe dat concreet in z'n werk zou moeten gaan is een heel ander verhaal.
 
Je stelt het kinderlijk voor en snapt niet dat ze burn-outs kunnen krijgen. Voor een ander zou aangeven dat de kinderlijke voorstelling duidelijk niet klopt, en dat er misschien tóch meer is aan de job dan dat.
Mensen die 50 jaar geleden in de steenkoolmijnen werkten, hadden die ook zoveel last van burn-outs?
 
burn-out is toch iets typisch van deze tijd. Er zijn veel meer prikkels en communicatiekanalen (e-mail, teams, …) en daarbovenop nog een hoop prikkels in de privé (of zelfs tijdens het werk) van de smartphone en social media en iedereen verwacht altijd maar dat je direct reageert.
 
Ik denk dat er wel een paar kanttekens moet gemaakt worden.

Een: vergelijken met USA (waar ze een levensverwachting hebben gelijk aan die van Albanië) en Japan (een land waar ze een woord hebben voor zelfmoord door werkdruk...), dat is al kantje boordje :p. En ik ken senior developers die in de VS werken, die werken ook 40u per week. Dat is soms een wilde fantasie dat iedereen daar 70u per week werkt zonder betaald verlof.
In de VS is je dubbelplooien voor het werk meer de standaard, maar mijn ervaring daar is dat zo lang het lijkt alsof je hard werkt het goed is. Het is natuurlijk de natte droom van sommigen hier om in een systeem te zitten waar "anderen" het zwaarder hebben, maar volgens mij zijn burn-outs niet het alleendomein van zware, ongeschoolde jobs. Ik zou zelfs zeggen integendeel. En die hebben in de VS ook geen hondenleven.
Twee:
Ik heb een sterk vermoeden dat de "totale werkgerelateerde bestedingstijd" in Zwitserland lager ligt dan in België. Totale tijd definieer ik als "werktijd + tijd verloren aan woon-werkverplaatsingen = totale werkgerelateerde bestedingstijd". De vloek van de Belgische ruimtelijke ordening :p.
Commuters in Switzerland travelled an average of 14km to work in 2022,
<->
Belgen hebben een gemiddelde van 39km. Dat huisje met zicht op de akkers, dat heeft zijn kostprijs :p.


Drie:
Ik heb geen cijfers maar in welke mate zijn er meer anderhalve verdienergezinnen in Zwitserland dan in België? Misschien dat de combinatie met kinderen "leefbaarder" is in Zwitserland dan in België. Voordeel van hoge salarissen.
Zover ik weet van mensen die er wonen of familie hebben wonen is het daar nog veel meer de standaard dat de vrouw thuisblijft als de kinderen jong zijn. Het zou mij alvast niet verbazen dat een groot deel van de burn outs een gevolg zijn van te veel ballen aan het rollen te moeten/willen houden.
 
Mensen die 50 jaar geleden in de steenkoolmijnen werkten, hadden die ook zoveel last van burn-outs?
Hadden de mijnwerkers 50 jaar geleden er ook last van dat ze tijdens hun vrije tijd werden lastig gevallen?
Of moeten we die mijnwerkers vergelijken met bandwerkers van tegenwoordig, die ook niet uitvallen door burn-outs?
En voor je het op fysieke ziektes trekt, moet je ook eens kijken naar de levensverwachting.

Ook weer enkel de burn-out er uit trekken. Hoeveel procent van de langdurig zieken hebben er eigenlijk een burn-out?
 
Het is ook niet altijd even simpel natuurlijk.
Na een ongeluk ben ik langdurig ziek geworden omwille van een fysieke handicap.
Na iets minder dan 3 jaar thuis zitten vond ik het welletjes en wilde ik dolgraag terug aan het werk.
Ik heb hemel en aarde moeten bewegen om te mogen werken, vooral bij de ziektekas dan, maar het ergste waren toch de werkgevers.
Ik kreeg constant het deksel op de neus terwijl ik relevante ervaring had.
Dan moet je toch sterk in je schoenen staan om niet gewoon foert te zeggen en gewoon terug een uitkering aan te vragen.

Ok is anekdotisch en redelijk specifiek, maar het is soms iets genuanceerder dan gewoon zeggen dat langdurig zieken niet meer willen werken.
Werkgevers zijn niet altijd even happig op langdurig zieken.
 
Mensen die 50 jaar geleden in de steenkoolmijnen werkten, hadden die ook zoveel last van burn-outs?
Burn-out is een mentale aandoening door continue stress, verantwoordelijkheid, ...

Dat zijn nu dingen waar mijnwerkers geen last van hebben. Er zullen ook niet al te veel burnouts bij bandwerkers zijn.

Je kan het ook omdraaien, al die mijnwerkers vielen uit met longziektes, hadden die dan helemaal geen immuunsysteem want IT-ers vallen nooit uit met longziektes
 
Het is ook niet altijd even simpel natuurlijk.
Na een ongeluk ben ik langdurig ziek geworden omwille van een fysieke handicap.
Na iets minder dan 3 jaar thuis zitten vond ik het welletjes en wilde ik dolgraag terug aan het werk.
Ik heb hemel en aarde moeten bewegen om te mogen werken, vooral bij de ziektekas dan, maar het ergste waren toch de werkgevers.
Ik kreeg constant het deksel op de neus terwijl ik relevante ervaring had.
Dan moet je toch sterk in je schoenen staan om niet gewoon foert te zeggen en gewoon terug een uitkering aan te vragen.

Ok is anekdotisch en redelijk specifiek, maar het is soms iets genuanceerder dan gewoon zeggen dat langdurig zieken niet meer willen werken.
Werkgevers zijn niet altijd even happig op langdurig zieken.
Hoor ik nog hoor. Ofwel nemen ze je niet aan, want oei mogelijks probleemgeval... ofwel werk je niet snel en vlot genoeg en krijg je ook kritiek. Voor aangepast werk staat niet elke werkgever even open hoor, nog veel vooroordelen bij velen. Soms ook logisch als je niet wilt dat iemand mogelijks weer een maand uitvalt, of trager werkt dan anderen.

60% werken met 40% uitkering bvb? Dan krijg je een ferme belasting opleg en is het netto soms de moeite niet meer. Sociale dienst ziekenfonds zei dat ik zelf moest beslissen als ik me beter voelde en de controle arts dan zijn fiat moet geven. En je idd veel afhangt van de goodwill van werkgevers als je nog bepaalde beperkingen hebt.

Nog wat nieuws
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan