500.000 langdurig zieken in België

De werkloosheidsval is inderdaad een probleem zoals brt zegt. Voor een minimumloon zou ik ook niet gaan werken. Gewoon wat goedkoper leven, geen auto, groentjes en fruit van op de markt, kippen in den hof enz... De tijd nemen om alles zelf te koken, bakken..., het zou nog een pak gezonder zijn ook dan wat je in de supermarkt koopt tegenwoordig.
Om dan u heel de dag op te sluiten in uw huis zonder verwarming en niks kunnen gaan doen omdat daar geen geld voor is.
Tof leven!
 
500 000 langdurig zieken, 1 000 000 gezinnen die tijdens de energie crisis van een sociaal tarief konden genieten... Waar zou het probleem zich voor doen.
 
Om dan u heel de dag op te sluiten in uw huis zonder verwarming en niks kunnen gaan doen omdat daar geen geld voor is.
Tof leven!
Ja kan gerust royaal leven van een uitkering als je dat combineert met weed kweken en wat zwartwerk hoor.
Kan je alles lekker op je eigen tempo doen naargelang je noden.
 
De uitkeringen moeten niet omlaag, de lonen moeten omhoog en er moet meer controle komen op sociale fraude (fraude int algemeen)
Iedereen kent wel een handvol mensen die zwaar profiteren van de maatschappij al werkend of niet..
 
Ik snap dat hier toch niet "de uitkeringen moeten omlaag! Want er zijn mensen die illegaal werken".
Regels strenger, meer controle: praktisch voorbeeld: in een niet nader genoemde afdeling van de overheid werkt momenteel 100% van het personeel in een deeltijds burn-out deeltijds werken systeem, er werkt daar 13 man. Ik kan ook meedelen dat de sfeer daar zoals een pretpark is, geen deadlines, geen bazen, geen controle.

Je bent zelf best intelligent: hoe groot is de kans dat dat effectief zo is, statistisch?
 
Om dan u heel de dag op te sluiten in uw huis zonder verwarming en niks kunnen gaan doen omdat daar geen geld voor is.
Tof leven!
Verwarming kost hen amper iets. Verder doen ze in veel gevallen niet anders dan TV kijken. En ja daar kiezen ze voor zelfs al moest die uitkering x3 gaan dan nog steeds hetzelfde: TV kijken.
 
Verwarming kost hen amper iets. Verder doen ze in veel gevallen niet anders dan TV kijken. En ja daar kiezen ze voor zelfs al moest die uitkering x3 gaan dan nog steeds hetzelfde: TV kijken.
Het is niet omdat je werkloos of langdurig ziek bent, dat je automatisch recht hebt op sociaal tarief he. Als ik hier verschillende keer moet lezen dat "ze" veel goedkoop of gratis krijgen, stel ik me toch vragen bij de kennis van de realiteit. Je moet in dat geval al een persoon met een handicap zijn, wat voor alle duidelijkheid niet hetzelfde is als op invaliditeit staan.
Mensen met een handicap, gepensioneerden met een laag inkomen en leefloon-trekkers. Ik zie daar geen langdurige ziekte bij staan?

Die uitspraak over "enkel tv kijken" is dan natuurlijk weer het zoveelste ongefundeerde vooroordeel dat berust op clichés.
 
Regels strenger, meer controle: praktisch voorbeeld: in een niet nader genoemde afdeling van de overheid werkt momenteel 100% van het personeel in een deeltijds burn-out deeltijds werken systeem, er werkt daar 13 man. Ik kan ook meedelen dat de sfeer daar zoals een pretpark is, geen deadlines, geen bazen, geen controle.

Je bent zelf best intelligent: hoe groot is de kans dat dat effectief zo is, statistisch?
Dat is niet wat men bedoelde met illegaal werken denk ik..

Een controleur/inspecteur is ook geen dokter dus kan daar geen controle op doen
 
Het is niet omdat je werkloos of langdurig ziek bent, dat je automatisch recht hebt op sociaal tarief he. Als ik hier verschillende keer moet lezen dat "ze" veel goedkoop of gratis krijgen, stel ik me toch vragen bij de kennis van de realiteit. Je moet in dat geval al een persoon met een handicap zijn, wat voor alle duidelijkheid niet hetzelfde is als op invaliditeit staan.
Mensen met een handicap, gepensioneerden met een laag inkomen en leefloon-trekkers. Ik zie daar geen langdurige ziekte bij staan?

Die uitspraak over "enkel tv kijken" is dan natuurlijk weer het zoveelste ongefundeerde vooroordeel dat berust op clichés.
Het was een tijdelijke maatregel dat mensen met verhoogde tegemoetkoming (oa zieken), op sociaal tarief konden tijdens de energie crisis (op aanvraag). Het maximum jaarloon voor verhoogde tegemoetkoming is wel echt niet hoog.

Ik ving bot het eerste jaar, 200€ teveel op een jaar :S. Dat max inkomensbedrag was niet direct mee geindexeerd.
900€ gas mogen opleggen na de CV op 19C te zetten.
 
Laatst bewerkt:
Inderdaad, en het vreemde is dat de mensen grotendeels op dezelfde partijen blijven stemmen. Voor mij is bij elke stembusgang veto nummer 1: "hebben ze de afgelopen 20 jaar mee geregeerd?"

De werkloosheidsval is inderdaad een probleem zoals brt zegt. Voor een minimumloon zou ik ook niet gaan werken. Gewoon wat goedkoper leven, geen auto, groentjes en fruit van op de markt, kippen in den hof enz... De tijd nemen om alles zelf te koken, bakken..., het zou nog een pak gezonder zijn ook dan wat je in de supermarkt koopt tegenwoordig.

Zolang men arbeid kapotbelast gaan er steeds mensen hiervoor blijven kiezen. Echt zieken zijn hiervan dan mee de dupe, alsook de mensen die blijven werken.

extra puntje voor op je lijst:
4. sociale voordelen zoals bvb kindergeld enkel een belastingsaftrek maken waar bvb werklozen niet van kunnen genieten. Dit zou ook zwartwerk voor een klein stukje ontmoedigen.

Ik zou in de cijfers van de langdurig zieken graag ook eens zien wie er in de 10 jaar voor ze langdurig ziek werden meer dan 5 jaar gewerkt heeft. Want men is langdurig werklozen meer beginnen activeren, en daar is waarschijnlijk wel een stuk overgevloeid die het niet zag zitten plots weer actief te worden. Zo'n cijfer zou ons direct laten zien of die 1/3 waarvan men hier spreekt in de buurt komt, een overschatting is of zelfs een onderschatting.

Zij maar zeker dat dit een groot deel van de misbruikers zou kunnen zijn. Oei, m'n werkloosheidsuitkering ga ik binnenkort verliezen wegens te weinig inspanning om werk te zoeken. En die stromen door naar OCMW, of worden dan plots ziek of depressief en gaan daar dan zo lang mogelijk op gaan teren.
 
Vlaanderen scoort ook heel hoog hoor, voor mij is de link tussen zelfmoorden en psychische problemen wel vrij duidelijk. Los van euthanasie of zelfmoord door pijnlijke of ongeneeslijke aandoeningen. Euthanasie is ook geen zelfmoord.

Ik heb op géén enkel punt gezegd dat Vlaanderen niet hoog scoort. Enkel dat bepaalde regio's in Europa, bv. Normandië in Frankrijk of Karinthië in Oostenrijk "hoger" scoren.
Ik heb ook nergens de link tussen zelfmoord en psychische problemen ontkend, dat zou absurd zijn.

@Brt wauw 1350€. Je huishuur (als je pech hebt) en energie kosten en onderhoud en benzine voor een autootje betalen en het is al op. En als invalide (vanaf +1 jaar ziekte) +-10% bedrijfsvoorheffing op je uitkering (jaarlijks te betalen bij belastingen).

Je hebt de links die ik postte (oa jobat) over burnout en stres en invloed op het lichaam totaal niet begrepen of gelezen. Een ware burnout is je lichaam die crashed, niet je geest of gebrek aan wilskracht. Net mensen die (veel) te lang doorduwen in stres situaties krijgen het fysiek heel zwaar en het lijdt ook soms to een resum aan andere aandoeningen. Ja, de één kan wat tegen meer dan de ander. Soms heb je geluk in het leven of veel pech. Erfelijkheidsfactoren spelen oa mee naar depressie en angst of bepaalde aandoeningen. Slopende ziektes of zware revalidaties zijn zeer belastend op elk vlak (mentaal, fysiek, financieel). Zelfs vechtscheidingen kunnen mensen doen crashen, of doorslaan met oa geweld (zie kranten vandaag)

Ongelukkig zijn, i.e. depressie, of een stukgelopen relatie kan verschrikkelijk zijn, zelf ook al meegemaakt, maar ik heb er géén enkele dag ziekenverlof voor genomen. Ik heb hobby's opgegeven om energie te conserveren maar ben wél blijven werken.

Ik lees vooral veel excuses waarmee mensen eigenlijk een mooi systeem dat voor ziekte zou moeten dienen ondergraven:
Die slopende ziektes of zware revalidatie zijn géén mentale aandoeningen natuurlijk.
Vechtscheidingen zijn ook wel eigen, gedeelde verantwoordelijkheid, het kan niet de bedoeling zijn dat de rest van de samenleving hiervoor opdraait, het is al erg genoeg als er kinderen tussen zitten.

Zoals ik zei. Ga er met een te lompe borstel door bij de zieken, en ze zullen het geweten hebben.

Mogelijks afgang nummer zoveel van de Belgische staat. Na de ziekenzorg die nu ook al ferm begaf gaat, en wat nog allemaal wat vierkant draait. Het gaat absoluut niet goed in ons land met veel zaken eigenlijk, en dat valt niet of minder op als je het goed hebt, of niet ziek bent of er alleen voorstaat.

Afgang? Mij lijkt de afgang eerder dat géén enkel land zoveel langdurig zieken heeft als België. Jij voelt je persoonlijk aangesproken maar dat is helemaal mijn bedoeling niet, maar op het hogere niveau moet inderdaad beslist worden om hierin in te grijpen.
Als Duitsland slechts 3% langdurig zieken heeft, Nederland 4,5% en België 8% en stijgend dan scheelt er iets fundamenteels.

Ziekenzorg zou in de eerste plaats moeten dienen voor medische pathologiën en niet voor aandoenningen waarvan zelfs medische autoriteiten zoals de WHO in twijfel trekt of het een formele medische diagnose is. Integendeel door burn-out te medicaliseren is hetgeen we nu zien het gevolg: mensen zitten lang thuis alsof ze ziek zijn, in plaats van initiatief te nemen om de oorzaken te veranderen, of mentaal weerbaarder te worden. Je kan perfect naar de psycholoog gaan terwijl je werkt bijvoorbeeld. Je kan een nieuwe job zoeken.

Ziekteverlof voor mentaal leed moet absoluut kunnen, maar ik denk dan eerder aan het verlies van een kind, een familielid of zelfs een nauwe vriend, want dat kan werkelijk alleen de tijd helen, maar niet een vechtscheiding of je ongelukkig voelen op je werk, dat zijn gewoon problemen die je moet aanpakken.

Zet iets op poten die
1. enkel de profiteurs aanpakt
2. meer werk maakt van re integratie door ook werkgevers die vooroordelen hebben om mensen die uit langdurige ziekte komen aan te nemen
3. wees wat milder met belasting voor part time zieken die 60% willen werken

Zoals ik eerder zei: de profiteurs zijn al veel te snel "de ander", wat bij bijna dubbel zoveel langdurig zieken zoals onze buurlanden een moeilijk te verdedigen stelling lijkt voor mij.
En puntje 3: ik zie niet in waarom er een apart belastingregime zou moeten zijn voor mensen die al net uit een steunsysteem komen.
 
Inderdaad, en het vreemde is dat de mensen grotendeels op dezelfde partijen blijven stemmen. Voor mij is bij elke stembusgang veto nummer 1: "hebben ze de afgelopen 20 jaar mee geregeerd?"

Dat is een zéér mooie manier om te zeggen dat je voor anti-democratische partijen, fascisten en communisten stemt.
Want via eliminatie hebben zowel: liberalen (nog 't langst), christendemocraten, socialisten, groenen en vlaams-nationalisten allen wel op een bovengemeentelijk nvieau meegeregeerd.

Géén enkel totaalpakket van oplossingen van PvdA of Vlaams Belang is echter realistisch, om van de dubieuze tot walgelijke figuren in hun rangen nog maar te zwijgen.
 
Laatst bewerkt:
Je kan volgens mij overspannen of tijdelijk overwerkt zijn voor een paar weken, maar het kan er bij mij ook niet in dat mensen jarenlang met een burnout zitten. Als je burnout na een jaar nog niet voorbij is dan moest je je conclusies getrokken hebben en al op zoek zijn of geweest zijn naar ander werk. De kans dat iemand dan nog terug aan de slag gaat in hetzelfde bedrijf (tenzij in een andere functie) is zeer klein.
 
Je kan volgens mij overspannen of tijdelijk overwerkt zijn voor een paar weken, maar het kan er bij mij ook niet in dat mensen jarenlang met een burnout zitten. Als je burnout na een jaar nog niet voorbij is dan moest je je conclusies getrokken hebben en al op zoek zijn of geweest zijn naar ander werk. De kans dat iemand dan nog terug aan de slag gaat in hetzelfde bedrijf (tenzij in een andere functie) is zeer klein.
Dat was mijn traject feitelijk. Eerlijk had ik gewild had ik het maanden kunnen trekken. Buiten een 'gaat het' bij de dokter (ja/nee) werd er niet veel meer onderzocht//getest. Bij de obligatoire psycholoog was er ook geen klik. Een mentale aandoening is zo moeilijk definieerbaar en redelijk moeilijk om goed in te schatten door elke dokter. Na een maand en half ziekenkas heb ik toch gezegd tegen dokter dat ik weer wou werken en zo gezegd zo gedaan.
Het was na die 2 maand en half al met het schaamrood op de wangen weer gaan werken. (zo voelde dat bij mij toch aan) En ik zie bij collegas die langere tijd uit zijn ook dat gevoel van schaamte. Echter na een jaar ziekenkas een nieuwe job gaan zoeken met die voorgeschiedenis is in deze arbeidsmarkt ook gewoon onmogelijk. Ik kan begrijpen dat mensen dan liever in de status quo blijven zitten hoe nefast het voor de sociale zekerheid is.

Ik ga nu feitelijk zelf op eigen initiatief twee wekelijks bij de psycholoog gewoon om de miserie voor te zijn :p
 
Je kan volgens mij overspannen of tijdelijk overwerkt zijn voor een paar weken, maar het kan er bij mij ook niet in dat mensen jarenlang met een burnout zitten. Als je burnout na een jaar nog niet voorbij is dan moest je je conclusies getrokken hebben en al op zoek zijn of geweest zijn naar ander werk. De kans dat iemand dan nog terug aan de slag gaat in hetzelfde bedrijf (tenzij in een andere functie) is zeer klein.
Ik ben geen psycholoog of psychiater, maar volgens mij kan zo'n situatie nu wel langer dan een paar weken aanslepen. Verwachten dan iedereen dan maar voor zichzelf beslist op een bepaald moment dat een andere carrière aan de orde is lijkt me nu ook wel wat gek. Ik denk niet dat het type mensen die een burn out krijgen het type mensen zijn die beslissen van job te veranderen omdat het niet meer gaat, dat lijkt me een heel andere instelling eigenlijk.

Puur anekdotisch, uiteraard, maar op mijn werk heb ik twee dichte collega's die momenteel in een burn out zitten. De eerste is een vrij jonge gast waarvan iedereen vond dat hij extreem perfectionistisch was op elk vlak van zijn leven, die delegeren ziet als elk detail van elke taak controleren, en die daarbovenop 2u+ enkel onderweg was om op het werk te raken. Die wil al langer meteen aan 100% terug komen, terwijl zijn dokter hem tegen houdt omdat die zichzelf gewoon verder in de vernieling zal rijden. Momenteel is die al zo'n 7 maand volledig out. De tweede is een oudere collega die denk ik gewoon liefst in een hoekje zou werken aan zijn projecten maar die dan voorzitter werd gemaakt van iets. Ook fysieke gezondheidsproblemen. Toen het dan wat beter begon te gaan werd zijn vrouw zwaar ziek, weer een klap dus. Die persoon werkt nu halftijds met de hoop op meer in de toekomst, maar heeft ook al langer aangegeven dat bij de vroegst mogelijke kans op pensionering hij weg is. Heeft doorheen zijn burn out eigenlijk altijd blijven werken, maar dan de taken die hij graag deed/waar hij energie/voldoening uit haalde. Gelukkig voor ons trouwens, want anders was ons team nogal gezien.

Voor beiden is dat ook het soort job dat je niet snel opgeeft, en voor die eerste denk ik eerlijk gezegd dat die in een andere job net hetzelfde zou tegenkomen.
 
Laatst bewerkt:
Ja in het tweede geval is het omdat men hem proberen te pushen heeft in een andere rol terwijl hij perfect tevreden was met wat hij deed. Ofwel hijzelf die het niet durfde aangeven.
Geval 1, de perfectionist, ga je overal hebben, dat lijkt mij toch geen specifiek Belgisch probleem.

Ik vraag mij af of het met onze psychologische gezondheidszorg dan zo veel slechter gesteld is dan in andere landen.
 
Ik vraag mij af of het met onze psychologische gezondheidszorg dan zo veel slechter gesteld is dan in andere landen.
Ik denk dat mentale gezondheid nu wel een groot taboe was/is hier hoor. Mijn vrouw is niet van hier en haar viel het vrij snel op hoe negatief "naar de psycholoog gaan" hier werd bekeken, terwijl in haar land dat is zoals naar de huisarts gaan. Ik denk dat velen het daardoor toch wel ver laten komen tot er iets wordt ondernomen.
 
Ik denk dat mentale gezondheid nu wel een groot taboe was/is hier hoor. Mijn vrouw is niet van hier en haar viel het vrij snel op hoe negatief "naar de psycholoog gaan" hier werd bekeken, terwijl in haar land dat is zoals naar de huisarts gaan. Ik denk dat velen het daardoor toch wel ver laten komen tot er iets wordt ondernomen.


Dat taboe is gelukkig gedaan. Het nadeel is wel dat naar de psycholoog gaan stilletjes aan een statussymbool aan het worden is waardoor men voor onnozeligheden naar de psycholoog gaat gaan. Onlangs nog een jonge mannelijke 20er in de publieke sauna openlijk aan het praten over zijn bezoekjes bij de psycholoog. Reden van zijn bezoekjes: ventileren van zijn gedachten, tja....
 
Dat taboe is gelukkig gedaan. Het nadeel is wel dat naar de psycholoog gaan stilletjes aan een statussymbool aan het worden is waardoor men voor onnozeligheden naar de psycholoog gaat gaan. Onlangs nog een jonge mannelijke 20er in de publieke sauna openlijk aan het praten over zijn bezoekjes bij de psycholoog. Reden van zijn bezoekjes: ventileren van zijn gedachten, tja....
Hiermee bevestig je dus gewoon wat ik zeg hé: een jonge twintiger die openlijk praat over naar de psycholoog gaan wordt scheef bekeken ("statussymbool"). Dat noemen we dus een taboe.
 
Terug
Bovenaan