Archief - Werken met academische bachelor/stoppen studies
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Tha_nOn
Legacy Member
als het leven toch zo moeilijk is voor u soekie (door medische problemen)
waarom denkt ge dan dat het zoveel beter zou zijn om uw master psychologie te hebben?
kans is groot dat ge daarmee bijna geen jobs gaat vinden die ge gemakkelijk gaat kunnen uitvoeren (hier ga ik er even vanuit dat uw medische problemen uw dagdagelijks functioneren op zijn minst een beetje beïnvloeden)
en dan breng ik nog niet eens in rekening dat veel klinisch psychologen uiteindelijk iets helemaal anders gaan doen/enkel vervangingen vastkrijgen
persoonlijk zou ik eerder uitkijken naar een administratieve job in een groot bedrijf waar ze vrij flexibel (kunnen) zijn over thuiswerken, halftijds werken, etc
dat ge die mensen eerst gaat moeten overtuigen dat ge gemotiveerd zijt en die job efficient en snel kunt uitvoeren ondanks eventuele medische problemen das een feit
maar dat lijkt me dan ook ni het grootste probleem te zijn als ge toch zo gemotiveerd zijt
ik heb ook een chronische ziekte (waarvan ik de diagnose trouwens in mijn stage gekregen heb, maar gent zal misschien wel flexibeler geweest zijn ^^) en eerlijk gezegd zijn er weinig jobs die ik mij zie uitoefenen op niveau van mijn master (onderzoek uitgezonderd dankzij de flexibiliteit, en moest ik klinische gedaan hebben, ik zou het nog veel minder zien zitten)
en puur uit eergevoel zou ik mijn diploma ook willen halen hoor, maar ik zou eerst een tijd werken dat ge reserve hebt om dan terug te komen (en eventueel via open universiteit mijn master afwerken?)
waarom denkt ge dan dat het zoveel beter zou zijn om uw master psychologie te hebben?
kans is groot dat ge daarmee bijna geen jobs gaat vinden die ge gemakkelijk gaat kunnen uitvoeren (hier ga ik er even vanuit dat uw medische problemen uw dagdagelijks functioneren op zijn minst een beetje beïnvloeden)
en dan breng ik nog niet eens in rekening dat veel klinisch psychologen uiteindelijk iets helemaal anders gaan doen/enkel vervangingen vastkrijgen
persoonlijk zou ik eerder uitkijken naar een administratieve job in een groot bedrijf waar ze vrij flexibel (kunnen) zijn over thuiswerken, halftijds werken, etc
dat ge die mensen eerst gaat moeten overtuigen dat ge gemotiveerd zijt en die job efficient en snel kunt uitvoeren ondanks eventuele medische problemen das een feit
maar dat lijkt me dan ook ni het grootste probleem te zijn als ge toch zo gemotiveerd zijt
ik heb ook een chronische ziekte (waarvan ik de diagnose trouwens in mijn stage gekregen heb, maar gent zal misschien wel flexibeler geweest zijn ^^) en eerlijk gezegd zijn er weinig jobs die ik mij zie uitoefenen op niveau van mijn master (onderzoek uitgezonderd dankzij de flexibiliteit, en moest ik klinische gedaan hebben, ik zou het nog veel minder zien zitten)
en puur uit eergevoel zou ik mijn diploma ook willen halen hoor, maar ik zou eerst een tijd werken dat ge reserve hebt om dan terug te komen (en eventueel via open universiteit mijn master afwerken?)
Hawk
Legacy Member
Euh, zelfs zonder medische problemen is het zeeeer moeilijk om met een master kli-psy aan de bak te geraken (tenzij ge mensen kent). Veel te veel mensen die daarin afstuderen en veel te weinig jobs, is al jaren zo. Ik ken een maat met zo'n master die eerst 1 jaar naar werk heeft gezocht en dan maar als psychiatrisch verpleegkundige is gaan werken.Tha_nOn zei:
Als't niet over klinische gaat moogt ge bovenstaande negeren.
Liberty Global is AmerikaansTristesse zei:
Soekie
Legacy Member
Tha_nOn zei:
Ik kreeg mijn diagnose ook pas tijdens mijn stage. Maar ik had reeds al die jaren ervoor ernstige klachten.
Hoe hebben ze dat bij jou opgelost, als ik vragen mag?
Bij mij dus zoals ik hier (alsook elders bv in die thread van rondkomen) neerschreef, met alle gevolgen vandien. :-/
Ik ben wel benieuwd naar het verschil tussen de aanpak van Gent en Leuven in deze ... zeker daar het om hetzelfde geval gaat.
Ik heb trouwens weet van iemand die op haar stage keet geschopt heeft en medewerking weigerde, ze werd op den duur buitengegooid omdat het niet werkbaar meer was.
Beslissing KUL (maar mevrouw had er meteen een advocaat opgezet, was een rijk en verwaand nest): enkel nog enkele weekjes stage doen en er mag geen rekening meer gehouden met de vorige beoordeling. :-/
Tijdens mijn stage werd ik op een voetstuk geplaatst en geprezen door mijn supervisoren (met name door iemand met meer dan dertig jaar klinische ervaring). Ze wilden zelfs dat ik daar begon... maar na mijn ziekteperiode en toen ik uitsprak dat ik niet langer wilde blijven zoals zij vroegen (want dit was ook niet conform het stagereglement en ik was zo in totaal al 15 maanden met mijn stage bezig, zij het onderbroken) kon ik niets goed meer doen ... en nadien werd ik gebuisd met de mededeling dat de onderbreking wegens ziekte - die zij en de KUL wilden - toch geen goed idee was geweest. :-/
De reden is overigens omdat zij normaal geen stagiaire hadden voor dat volgende academiejaar waarin ik moest terugkomen. Allicht kwam het hen dus heel goed uit dat bij mij die ziekte vastgesteld werd en ik snel moest geopereerd worden...
Door deze hele ervaring wil ik niet in de klinische sector werken, al weet ik dus dat ik hier wel bovengemiddeld sterk in was, mijn supervisoren deden er aanvankelijk alles aan om me daarvan te overtuigen dus en ik merkte zelf ook dat ik heel vaak juist zat met mijn inschattingen.
Er zijn inderdaad relatief weinig mensen die echt in die sector terecht komen ook, al willen ze het doen omdat er zoveel mensen over het diploma beschikken. Daarom ook dat de waarde van een academische bachelor in de psychologie 0.00 is op de arbeidsmarkt... Het heeft geen enkel effect, buiten op de lachspieren van recruiters.
Zoals ik reeds stelde wil ik graag een beleidsmatige job, meer in de lijn van de manama die ik wilde doen (en reeds half heb gedaan).
Tristesse zei:
Toen het te laat was hadden ze het wel door, zoals ik reeds 1000x heb gezegd. Of denk je dat ze me voor niks en aan niks geopereerd hebben?
Even opensnijden om te zien of er toch niks mis is en celletje per celletje onderzoeken ofzo?
Tha_nOn
Legacy Member
Soekie zei:
het is een beetje kort door de bocht om te zeggen dat het om hetzelfde geval gaat, niet?
er zijn zoveel chronische ziektes
ik heb trouwens stage gelopen op de unief zelf (gezien ik experimentele psychologie deed) en daar heb ik gewoon meegedeeld aan de prof waarbij ik stage liep dat ik ziek was en dus regelmatig naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken en dergelijke, en op die dagen mocht ik dan gewoon thuis werken
of ik mijn uren op die dag deed of op een andere dag inhaalde maakte niet uit (vooral omdat er ook niet zozeer op uren gezien wordt bij onderzoek maar naar output)
ik heb uiteindelijk maar 2 weken thuisgezeten toen ik echt op mijn diepst zat en mijn stage is toen gewoon verlengd geweest met 2 weken (ik was gelukkig iets vroeger begonnen daardoor was er uitlooptijd mogelijk)
en ik heb uiteraard geen ervaring met leuven maar het zou me sterk verbazen moest alles wat gij hier zegt, effectief gegaan zijn op de manier waarop gij het zegt
er zijn altijd wel rare regels, maar ik kan me niet voorstellen dat er zo wordt omgegaan met studenten
Tristesse
Legacy Member
Soekie zei:Toen het te laat was hadden ze het wel door, zoals ik reeds 1000x heb gezegd. Of denk je dat ze me voor niks en aan niks geopereerd hebben?
Even opensnijden om te zien of er toch niks mis is en celletje per celletje onderzoeken ofzo?
Gezien het nu duidelijk is kan je zeker aanspraken maken op enige inkomsten van de ziekenkas of dergelijks?
Ik dacht dat men uw ziekte niet erkende en dat je daarom overal uit de boot viel, maar als zwaar zieke kan je toch nergens ter wereld beter zitten als in België, met ons uitermate omvangrijke vangnet en zeer goede zorgsector?
Heb er hoelanger hoe meer mijn twijfels bij. Zelfmedelijden kan ook een ziekte zijn.
Al enkele media gecontacteerd trouwens? Of op andere wijze iets ondernomen om uw leven te verbeteren?
9lives gaat het niet voor u doen hoor.
Soekie
Legacy Member
Tha_nOn zei:
Tja, bij mij zat de ziekte er voor een jaar of tien en kon ze zich rustig amuseren in mijn organen, want volgens de artsen was het toch psychosomatisch. Door mijn familiale/sociale situatie waarvan ze op de hoogte waren, had ik namelijk veel last van stress en dat zou alles verklaren...
Tijdens de stage werd dit zeer acuut, onderzoeken gebeurde, ziekte kwam aan het licht. Operatie was nodig. Ik moest zes weken thuisblijven. Hun reactie was dan dat ik volgend academiejaar mocht terugkomen... En dat was dus nog maar het begin.
En jip, niemand gelooft dit. Daarom ook dat ik zo gevochten heb binnen de KUL om hun te laten inzien dat dit nergens op sloeg en dat ik het wil aankaarten. Liefst juridisch, als het moet via de media...
Ik ben tot nog toe nog niemand tegengekomen, die dit normaal vindt. Ook binnen de KUL zijn er personeelsleden die met verbijstering reageren trouwens, maar zij hebben natuurlijk de touwtjes niet in handen.
Soekie
Legacy Member
Tha_nOn zei:
Tja, bij mij zat de ziekte er voor een jaar of tien en kon ze zich rustig amuseren in mijn organen, want volgens de artsen was het toch psychosomatisch. Door mijn familiale/sociale situatie waarvan ze op de hoogte waren, had ik namelijk veel last van stress en dat zou alles verklaren...
Tijdens de stage werd dit zeer acuut, onderzoeken gebeurde, ziekte kwam aan het licht. Operatie was nodig. Ik moest zes weken thuisblijven. Hun reactie was dan dat ik volgend academiejaar mocht terugkomen... En dat was dus nog maar het begin.
En jip, niemand gelooft dit. Daarom ook dat ik zo gevochten en wild om me heen geschopt heb binnen de KUL om hun te laten inzien dat dit nergens op sloeg en dat ik het wou aankaarten. Liefst juridisch, als het moet via de media...
Ik ben tot nog toe nog niemand tegengekomen, die dit normaal vindt. Ook binnen de KUL zijn er personeelsleden die met verbijstering reageren trouwens, maar zij hebben natuurlijk de touwtjes niet in handen.
Tristesse
Legacy Member
Soekie zei:
Die personeelsleden willen u dan toch zeker bijstaan als ge naar de media gaat?
Ge blijft hier 3 zaken posten:
1) het is allemaal de fout van de anderen
2) ge gaat uw groot gelijk halen, via de rechtbank of de media
3) ge hebt medestanders (ziekte ontdekt, KUL-medewerkers)
En wa hebt ge nu al ondernomen?
Als ge evenveel tijd spendeerde om uit de miserie te geraken, als om hier uw beklag te zetten (want amai, dat kunt ge wel), dan waart ge al lang uit de miserie.
Volgens mij voer je hier een heel theater op, diep in jezelf wetende dat uw situatie uw eigen fout is, en daarom doe je ook niks zoals naar de media gaan, je zou daar toch op je bek gaan.
Indien niet, verbaas mij (ons) dan eens en doe iets.
Van mij moet het niet hoor, je mag hier het gras komen eten, mits je dat zelf afmaait natuurlijk.
Soekie
Legacy Member
Normaal gezien is mijn pro deo advocaat ermee bezig... we zullen zien.
Of ik mijn gelijk ga halen, is niet zeker. Zoals een interne juriste zei: er is een groot verschil tussen gelijk hebben, en dat ook krijgen ...
Indien gerechtelijke weg niet lukt of er geen mogelijkheden meer zijn - die procedures zijn allemaal zeer strikt en er zijn er als ik het goed begrepen heb amper om een onderwijsinstelling aan te klagen - zal ik geen andere keuze meer hebben dan naar de media te stappen, om mijn verhaal kenbaar te maken, maar ook om klokkenluider te spelen en erop te wijzen wat er allemaal kan in dit land, ondanks alle zogenaamde rechten die mensen hebben.
(Repliek van persoon binnen de KUL daarop was overigens "ga dan rechten studeren". :-/ )
Of ik mijn gelijk ga halen, is niet zeker. Zoals een interne juriste zei: er is een groot verschil tussen gelijk hebben, en dat ook krijgen ...
Indien gerechtelijke weg niet lukt of er geen mogelijkheden meer zijn - die procedures zijn allemaal zeer strikt en er zijn er als ik het goed begrepen heb amper om een onderwijsinstelling aan te klagen - zal ik geen andere keuze meer hebben dan naar de media te stappen, om mijn verhaal kenbaar te maken, maar ook om klokkenluider te spelen en erop te wijzen wat er allemaal kan in dit land, ondanks alle zogenaamde rechten die mensen hebben.
(Repliek van persoon binnen de KUL daarop was overigens "ga dan rechten studeren". :-/ )
ironhorn
Legacy Member
Heb zelf 2 bachs (1 prof en 1 acad) en ben zelf werkzaam categorie C bij de overheid (dossierbeheer). Hier blijken wel meer personen op niveau C te werken (leerkracht wiskunde, iets met toerisme, zelfs iemand met een master).
Maar als je per se wilt werken op het niveau van je diploma, is dit natuurlijk geen optie. Tenzij je ervoor kiest om na enkele jaren pas door te groeien naar een categorie hoger.
Liegen over je diploma's zou ik al zeker niet doen. Eerste wat men overal vroeg was een kopie van mijn diploma.
Maar als je per se wilt werken op het niveau van je diploma, is dit natuurlijk geen optie. Tenzij je ervoor kiest om na enkele jaren pas door te groeien naar een categorie hoger.
Liegen over je diploma's zou ik al zeker niet doen. Eerste wat men overal vroeg was een kopie van mijn diploma.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.