Lord Kveldulv zei:
Je moet er idd voor gemaakt voor zijn. En nogmaals, respect. Maar ik wil het niet doen. Net zoals ik elke week van een collega wel eens mag horen 'gij liever dan ik' ivm mijn jobinhoud. Terwijl ik mijn job ook graag doe en ook niet wil ruilen.
Maar je hebt ook geen idee hoe het in een andere job is. Velen, en ik bedoel niet u, missen daar het besef hoe de wereld buiten de schoolmuren draait.
Ik kan de vergelijking wel maken. Ik ben begonnen in het onderwijs. Heb een tijdje echt in de privé gewerkt en heb nu een contractuele functie bij de overheid. Ik kan ze dus effectief vergelijken.
Ik kan natuurlijk enkel over mezelf spreken, maar ik deed effectief het meeste uren toen ik nog les gaf. Los van de uren dat ik effectief thuis aan het werken was of dat ik op school moest zijn voor vergaderingen, toezichten, vervangingen van zieke collega's, klassenraden, oudercontacten, stagebezoeken (toch wel gemiddeld 4u per week deed ik daarover), lesvoorbereidingen en het hele gedoe (waarmee ik toch aan minstens 40u per week zat), was ik ook gewoon constant met mijn job bezig. Zelfs op reis was ik nog bezig met materiaal verzamelen omdat ik dat misschien wel eens zou kunnen gebruiken.
Nu doe ik nog wel af en toe iets voor het werk thuis, maar ik kan mijn job wel meer loslaten. Bij mijn job in de privé was dat net hetzelfde. Thuis zijn was gewoon thuis zijn en niet aan werken hoeven te denken. Nu dat heeft mij vooral geleerd dat jobs waar de mogelijkheid tot thuiswerken bestaat, voor mij te mijden zijn, omdat dit voor mij echt wel een valkuil kan zijn. Terwijl dit normaal gezien eerder als een voordeel wordt gezien door veel mensen. Door ervaring leert een mens uiteraard ook zichzelf kennen.
De vakantie, gohja je hebt veel vakantie in het onderwijs. Ook daar geldt dat als je je job serieus neemt, je dat in realiteit toch wel mag halveren. Dan nog is het aantal dagen zeker niet om over te klagen, maar ik heb nu ook 7 weken verlof en had er in de privé 6. En dat is dan 6 of 7 weken echt verlof. Bovendien mag ik elke dag van mijn verlof nemen op een moment dat het mij uitkomt.
Eerlijk waar, ik geniet nu meer van mijn verlof dan toen, gewoon omdat ik de volledige invulling ervan en het moment waarop ik verlof neem zelf kan kiezen. (En ik weet dat dat niet bij alle jobs kan, maar dat is dan een gemeenschappelijk nadeel met het onderwijs dat die jobs hebben. Dat maakt het in het onderwijs niet minder nadelig.)
Nu ik vond dat verlof in het onderwijs ook gewoon heel erg nodig (hoewel het qua timing niet altijd perfect zit, zo is 2 maanden op een stuk gewoon te lang). En ik bedoel het dan niet voor de leerkrachten, maar wel voor de leerlingen. Ik heb lesgegeven in een deeltijds beroeps onderwijs, concentratieschool en wanneer er meer dan 6 weken na elkaar les waren, begonnen er gegarandeerd meer problemen (~vechtpartijen ed.) te komen. Langere periodes school zijn voor veel jongeren gewoon te lang. En ook dat is iets waar je rekening mee moet houden. Uiteindelijk moet het onderwijs nog altijd ingericht worden op de meest optimale manier voor de leerling en niet voor de leerkracht.
Wat mij in deze discussie enorm stoort zijn degenen die precies doen of elke job in de privé zo veeleisend en stresserend is. Daarnaast wordt er constant vergeleken met degenen die maar 20 dagen verlof hebben, terwijl er ook in de privé veel mensen veel meer verlof hebben dan dat.
In mijn ogen doen al degenen die hier een grote mond komen opzetten net hetzelfde dan wat ze veel mensen uit het onderwijs verwijten. Je praat over iets waarover je eigenlijk te weinig weet, omdat je het nooit ervaren hebt.
Lord Kveldulv zei:
Ga eerst een paar jaar in de privé werken, en dan mag je nog eens komen vergelijken.
Wat mij betreft is het een job zoals een andere. En goed voor u dat je dan meer verlof hebt. En qua
Dus ga eerst een paar jaar in het onderwijs werken, en dan mag je nog eens komen vergelijken.
Want imho heb jij even veel of beter gezegd even weinig recht van spreken dan iemand uit het onderwijs, die niet in de privé heeft gewerkt.