cege zei:
Wat wil je dat ik zeg Hiapoe? Wat wil je horen? Je draait mijn beweringen om en om en om in dingen die ik totaal niet gezegd heb.
Ik zeg dat een PhD een relatieve garantie is dat je ploetert tot op het einde. Het feit dat het allemaal dergelijke profielen rond mij zijn, levert me comfort op en een, voor mij althans, leuke werksfeer aangezien ik weet dat we samen ploeteren tot we er zijn. Ik heb dat gezegd, niet meer niet minder.
Awel ja, dat klopt.
En ik zeg exact hetzelfde over mijn bachelor. Ik ben ook omringd met mensen met een gelijkaardig profiel en er heerst een leuke weksfeer en we ploeteren tot we samer er zijn.
In my opinion hangt dat dus niet af van die PhD, maar van de werkomgeving toucours...
Je zegt het zelf: het levert,
voor jou althans, een leuke sfeer op. Misschien zijn er wel college PhD'ers die de sfeer gewoon haten en liever elders zouden werken (who knows...).
De discussie gaat dus over het feit of een PhD causaal verband houdt met een geode werksfeer en het concept van samen ploeteren tot het einde.
Dat jij persoonlijk gelukkig bent in je job en merkt dat binnen jouw team een goede sfeer heerst en dat je samen ploetert tot het einde, is heel leuk en tof voor jou. Maar dat is evenveel waard als ik die datzelfde beweer over mijn job (met een bachelor).
Jij zegt bovendien dat een PhD een (relatieve) garantie biedt tot ploeteren tot het einde binnen een team.
Het komt erop neer dat alle PhD'ers die NIET ploeteren tot het einde, gewoonweg nooit in jullie team zal binnen geraken (en terecht). Hij/zij zal niet gerecruit worden of op bepaald moment zelf weggaan. Er zijn genoeg PhD'ers (en ik ken er zo een aantal) die helemaal geen zin hebben om hard te werken en samen in een team te ploeteren tot een bepaald einde... maar die zullen uiteraard niet in je team zitten
Nu, zo zijn er ook bachelors die ploeteren tot het einde... en die zitten ook allemaal samen in dezelfde bedrijven en dezelfde teams. Omdat dat soort mensen (gelijk welk diploma) elkaar opzoekt en die bedrijven die personen eruit plukt.
Dus ik beweer dat dat helemaal niks met dat diploma te maken heeft.
Volgens mij is het percentagegewijs evenredig. Het aantal PhD'ers dat ploetert, bachelors, masters, zelfs afgestudeerde middelbaar beroepsstudenten. Een goed draaiende autogarage met allemaal beroepsgasten die aan elkaar hangen als lijm en voor elkaar door het vuur gaan en ploeteren om hun firma te doen draaien, komt even veel voor als een team PhD'ers die goed samen werken.
In absolute cijfers zal je natuurlijk meer bachelors of lager geschoolden (dan een PhD'er) zien die niet ploeteren. Maar dat is gewoon omdat de populatie PhD'ers uiteraard de kleinste groep is. En niet ploeterende PhD'ers trekken meestal hun plan wel, aangezien ze in principe wel intelligent genoeg zijn. De lager geschoolden die niet ploeteren, raken meestal zichtbaar in de problemen en komen aan lager wal.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind een PhD prachtig en zou zelf ook wel eens me 100% willen smijten voor een bepaald onderwerp, en ook al is het als ik op pensioen ben, ooit wil ik nog wel een PhD halen, puur voor de intellectuele uitdaging.
Maar mensen die afkomen dat het een vrijgeleide is naar - of een grotere kans op - werk waarbij je een goeie werksfeer en/of teamsfeer in de zin van ploeteren naar het einde hebt, daar ga ik niet mee akkoord.
Een PhD bewijst een intellectuele uitdagingsmentaliteit, voor de rest (op werk-vlak, sociaal vlak,...) start iedereen op hetzelfde niveau imo.
