Manuvdv zei:
Langs de andere kant, door nu als student slim te zijn ga ik toch ook geen fortuin bij mekaar sparen. Ik verdien 1x per jaar 1000-1500 euro met een jobke in de zomer en dat is het, het zakgeld dat ik maandelijks ontvang is net voldoende om mijn dagelijkse uitgaven te financieren en daar blijft dus amper iets van over. Als ik dan binnen 2-3 jaar afstudeer zal ik dus ook geen dikke spaarboek hebben, ondanks het feit dat ik altijd slim ben omgegaan met geld.
True, maar gij gaat eens ge werkt wellicht niet elke maand uwe laatste cent er door doen. Ik ken er van 30 jaar die dat wel doen. Op het eerste zicht tze good life. Tot blijkt dat die volgende stap in het leven een heel groot probleem is.
hyperon zei:
Sommigen schijnen te suggeren dat door lang thuis te wonen, weinig uit te geven, etc. je een mooie som kan sparen (wat klopt) en dat je daardoor een groter, mooier, luxueuzer huis kan kopen (wat ook klopt). Hierbij heb ik echter 2 bemerkingen. Enerzijds lijkt me ergens vreemd dat je de "beste jaren van je leven" van je leven opoffert voor een hoop bakstenen. Vaak zie je dat mensen die dat doen, altijd maar blijven werken en wroeten zonder ooit echt te kunnen genieten van dat geld. Geld wordt een doel, is niet langer een middel. Anderzijds vraag ik me af hoe je leven er gaat uitzien als je de "villa" gekocht hebt. Huizen zijn ook een grote bron van kosten en hoe groter, duurder, etc. hoe meer het kost. Als je dan nog altijd moet rondkomen van dat gewone inkomen, zal je leven niet leuker worden.
Niet helemaal mee eens. Ik ben lang thuis blijven wonen. Heb ook lang gestudeerd. Ik studeerde nog toen vrienden uit het middelbaar al klein ratten rondkruipen hadden. Ook altijd het max proberen te sparen. Maar die 'beste jaren' opofferen? Ik heb 2 hogere diploma's, dus langer gestudeerd dan de doorsnee student. En kan gerust zeggen dat ik in mijn leven al meer gezien en gedaan heb dan mijn oud-klasgenoten die op hun 18 gingen werken en van vrijdag tot zondag op een fuif of dancing de pedo uithingen. En waarvan sommigen een paar jaar later hun madam volstaken en een huis zetten of kochten. Die moesten pas opofferingen doen.
Wat ik wel gedaan heb na mijn studies is periodes da'k 70-100h/week werkte. Dat is natuurlijk niet houdbaar fysiek en mentaal maar hou dat een paar jaarkes vol en de centjes stromen binnen. Op die moment ook elk weekend weg geweest met de vriendin. Wat heb ik toen opgegeven, mijne dagelijkse soap zeker?
En nu heb ik, in mijn eentje, een huis gekocht. Ruim groot genoeg. En ja ok, afgelopen jaar heeft ons leven stilgestaan omdat we het zelf gingen renoveren. Maar op 9 maanden hebben we een volledige renovatie kunnen doen en dan... Denkte da'k nu nog veel doe? Ik heb mijne 9-5 job. Ben nu dubbel zo snel op het werk als vroeger. Geen overuren, geen bij jobkes meer. Thuiskomen, uurtje fietsen, wat in de tuin rondhangen, beetje pc, tv,... gewoon chillen. De zwaarste inspanning die ik nog moet doen is het gras af rijden en daar gaan we nu ne maairobot voor kopen
Al de rest is nieuw en hoogrendements blablabla, wat kosten moeten wij nog hebben?
En geloof het of niet, ik kan nog sparen. Ons kinderen zullen niks te kort komen en we moeten niks opofferen. Mijn doel is nooit dat geld geweest. Mijn doel was wat ik met dat geld kon kopen.
Het is gewoon nen andere aanpak geweest. Deels gekozen, deels zo gebeurd. Maar ik heb nu wel meer dan zij die er 5 of 10 jaar eerder aan begonnen zijn. En nu ook niet doen alsof die in grote luxe leven, integendeel.
