Echt een onderwerp dat me na aan het hart ligt...
Mijn vriend en ik zijn 8,5 jaar samen. Volgend jaar trouwen we.
Zowel mijn moeder als zijn moeder kijken uit naar hun eerste kleinkind. Iedereen verwacht gewoon dat mensen kinderen nemen.
Toen ik een jaar of 22 was, nu zo'n drie jaar geleden, wou ik ook liefst direct mama worden. Toen had ik echt een hele grote kinderwens. Mocht ik toen al afgestudeerd zijn, ik zou toen kinderen gekregen hebben.
Nu liggen de zaken anders. Ik vind dat er meer redenen zijn om géén kinderen te krijgen, dan om er wel te krijgen:
- financieel is het gewoon makkelijker om geen kind als "zorg" te hebben
- ecologisch gezien hebben kinderen een enorme voetafdruk, alleen al als je bekijkt hoeveel pampers ze verbruiken.
- naar mijn mening denken mensen gewoon niet na over de erfenis waarmee wij kinderen zullen opzadelen: steeds meer afval, CO2, vervuiling, chemische brol waar iedereen steeds zieker van zal worden (en vergeet niet dat bacteriën steeds resistenter worden). Steeds minder natuur waar onze kinderen kunnen van genieten en die zal zorgen voor de levensnoodzakelijke zuurstof, CO2-opname, voedselvoorraad enzovoort.
- ik heb het goed zoals ik nu leef: met 2 personen op ons appartementje (en later huisje), ik kan doen wat ik wil, we hebben al zorgen genoeg
Waarschijnlijk ligt het vooral aan het feit dat ik een enorme piekeraar ben. Ik denk enkel aan de slechte dingen (ze kunnen ziek worden, aangereden worden, ze leren rare mensen kennen op internet, ze gaan roken, drinken, drugs gebruiken, te snel rijden, andere kinderen pesten of zelf gepest worden, nooit een lief vinden, ...). Uiteraard weet ik dat er ook veel mooie momenten zouden zijn. Maar het irriteert me enorm dat anderen precies énkel die mooie momenten zien, en niet aan de risico's denken.
Anderzijds moet ik toegeven dat het enorm kriebelt als ik kleine kindjes zie (maar dan denk ik vaak bij mezelf: "jaja, nu is dat nog klein en schattig"). Ik voel soms ook een steek van jaloezie als ik mensen van mijn leeftijd met een kind of een dikke buik zie (maar dan probeer ik mezelf te sussen met het idee dat ik tenminste nadenk over de negatieve aspecten). En ik voel me enorm slecht als ik eraan denk dat mijn vriend echt wel kinderen wil. Vooral dat laatste vind ik vreselijk. Hij zegt wel dat hij mijn keuze zou respecteren, maar ik weet gewoon dat hij het er heel moeilijk mee zou hebben als hij geen kinderen zou hebben. Zeker nu al zijn vrienden ook kinderen hebben (hij is 6 jaar ouder dan ik). Een enorm dilemma, al denk ik niet dat onze relatie erdoor zal eindigen (misschien wel eronder lijden).
Mocht ik er toch aan beginnen, dan wil ik het echt tot 2 (en liefst zelfs 1, hoewel ik daar altijd tegen was om sociale redenen) beperken. 3 is, ecologisch gezien, gewoon te veel.
Slechts weinigen zullen het met me eens zijn. Maar ik vraag me soms af hoe mensen "zomaar" een kind op de wereld kunnen zetten zonder met dit alles rekening te houden (vooral met het feit dat deze planeet volledig naar de vaantjes is, en wel juist omdat we te veel kinderen hebben gekregen). Ik geloof echt niet dat de mensheid in haar huidige vorm nog veel generaties zal blijven voortbestaan. Ik snap niet hoe mensen kunnen zeggen dat "geen kinderen krijgen" egoïstisch is. In mijn ogen is het omgekeerd: kinderen krijg je om jezelf een plezier te doen, maar bijna niemand denkt erover na wat ze die arme prutskes eigenlijk aandoen.
). 
.
Jij gaat nog tegen heel wat muren lopen met je kinderen. Je moet er echt geen dankbaarheid van verwachten hoor. Dat is echt zeldzaam.