Rogue zei:
Iets gaan eten is wel wat anders dan 'kiezen voor een uitgangsleven'. Met de kinderen op restaurant gaan, ja zelfs met peuters, is perfect mogelijk. Zorg er gewoon voor dat je kiest voor een eetgelegenheid die er op voorzien is. Een extra lang dutje in de namiddag, wat speelgoed voor aan tafel, een boekje om te lezen, een groot vieruurtje ... kunnen allemaal helpen. Mijn zoontjes zijn echte Bourgondiërs en hebben er geen problemen mee om 'lang' aan tafel te zitten. Dat is geen kwestie van slecht of goed opvoeden. Niet iedereen doet alles even graag. Dat geldt voor kinderen net als voor volwassenen.
Tja, op basis van uw vorige post heb jij absoluut geen idee van wat je kan verwachten van een kind van 1,5 jaar. Uw eigen gebrekkige kennis lijkt mij allesbehalve voldoende om iemand anders, die hier eigenlijk gewoon advies komt vragen, een slechte ouder te noemen.
Rogue, en eniac ook wel: Mijn posts zijn hier niet om te veralgemenen. Ik bekijk puur het geval van de TS... Er zijn genoeg kinderen en ouders waar ik geen problemen mee heb, maar een kind dat zaterdagavond in de late uurtjes zonder toezicht kan rondlopen in een brasserie is toch een ander geval!
Laat mij even de (in mijn ogen) belangrijkste stukken uit zijn posts halen en daar mijn mening over geven:
foenN zei:
Onze zoon is momenteel anderhalf
Meeste van hun eten pas om 19u of 20u
De locatie is soms te ver
foenN zei:
maar de helft van de groep kwam meer als een uur te laat...
maar het was zeer stressvol. Vooral mijn partner kon maar niet op haar gemak zijn.
foenN zei:
Bleiten heeft die niet gedaan, alleen kon hij niet stilzitten.
Ik denk niet dat andere mensen er last hebben gehad, aangezien mijn zoon altijd een grote glimlach kan toveren bij mensen.
foenN zei:
Twas voor een verjaardag van iemand anders, dus ik kon moeilijk de locatie en tijd zelf kiezen.
alleen liep hij soms naar andere tafels en om een beetje te staren.
Moest dat uw avond hebben verpest, tja dan zijde echt wel verzuurd.
foenN zei:
Als je het niet eens kan verdragen dat een klein kind naar je aankijkt, dan moet je dringend verhuizen naar een maatschappij waar kinderen niet buiten komen.
De TS gaat laat op een zaterdagavond naar iemand anders zijn verjaardagsfeestje, wat niet bij de deur is. Dit was een stressvolle situatie voor zowel hemzelf als zijn partner. Zijn kind van anderhalf jaar kon niet stilzitten en liep zelf rond om mensen aan andere tafels aan te staren. Toch vind
hijzelf dat dit niemand kan storen, en als het zo wel is, zijn het verzuurde mensen.
Mijn initieel antwoord was simpel: er is een tijd/plaats voor alles, dit is veel te laat voor een jong kind die duidelijk nog veel aandacht nodig heeft; zoek dan een babysit. Want als je naar een laat verjaardagsetentje gaat, dat niet bij de deur is, dan is dit toch wel om sociale contacten te onderhouden en dan wil je geen stressvolle avond waar je vroeger naar huis moet omdat je kind lastig wordt. Veel anderen; zowel ouders als kinderloze mensen hebben dezelfde mening gegeven. Toch blijft de TS beweren dat zijn kind niemand gestoord heeft, want zijn kind tovert een glimlach op ieders gezicht en hij kan (volgens hem) er perfect een gemaakte glimlach uitpikken.
En ik ga het kind nooit iets kwalijk nemen, dus dan moet je de ouders en de opvoeding maar aanpakken. De TS kwam hier inderdaad gewoon advies vragen, maar alle advies dat gegeven wordt slaat hij in de wind en hij snapt nog niet dat in zo'n situaties het beter is om een oppas te zoeken. Want zijn kind is nog niet klaar voor zo'n ervaring.
