fraG^ zei:
Dit maakt mijn dag nu eens goed si, haha. Hoe kan je van jezelf vinden dat je sterk in je schoenen staat terwijl je pas op je 26e een vriendin gehad hebt, laat staan pas vanaf je 26e een kus gegeven aan een meisje... dat noem ik VERRE van in je schoenen staan
Je gaat mij niet zeggen dat er 1 man op aarde is die niet cared dat hij voor zijn 26e niets van ervaring heeft gehad, de beste ervaringen zijn op je 16-21 jaar, omdat je dan nog jong bent. Je hebt een volledig verkeerd beeld over 'sterk in de schoenen' staan denk ik.
Succes trouwens met een relatie waarvan het je 1e lief is, dat kan gewoon niet blijven duren als je een echte man bent.
Wel... jij maakt mijn dag eerlijk gezegd ook goed, want ik had met mezelf een weddenschap gemaakt dat er zeker en vast een debiel op de wereld zou bestaan die zo'n reactie zou geven
haha
Kijk, sorry eerst en vooral om je debiel te noemen, maar dat was de weddenschap die ik met mezelf had gemaakt
Ten tweede, misschien even verder uitleggen dan:
Ik heb de indruk dat je een heel smalle tunnelvisie hebt op het leven en hoe verschillend mensen kunnen zijn.
Eerst en vooral moet je weten dat ik relatief vrij ben opgevoed, ik mocht gerust uitgaan wanneer ik wou (vanaf bepaalde leeftijd, 15 of zo), maar ik wou niet uitgaan. Dat interesseerde mij absoluut niks!
Mijn eerste fuif ben ik geweest toen ik 18 was, en alleen maar omdat mijn zus hem organiseerde en dat ze me gratis binnenliet. Aangezien ik niet dans, rook of drink (nog steeds niet) heb ik me daar stierlijk verveeld en ben het na twee uur stinkend en 2 cola's armer afgebold.
Ik heb in mijn verdere studentenleven ondertussen misschien 10 fuiven gedaan in totaal, en heb daar niks aan gehad.
Ik ben echter absoluut géén schuchter iemand. Ik ben sociaal, joviaal, plezierig, gevoel voor humor. Ik ben niet lelijk, ben zelfzeker en kan mijn mannetje staan. Ik ben sportief (1m78 en 60 kilo), met de koersfiets heb ik al verschillende bergen beklommen, ben met een maat van mij naar Zwitserland gefietst toen ik 23 was, met de tent,... (om je maar aan te duiden dat ik sociaal, sportief, zelfstandig,... was en ben)
Ik heb nooit problemen gehad op school, verdien ferm mijn boterham en ook op het werk wordt ik als een sterke persoonlijkheid beschouwd binnen het bedrijf.
Maar, ben ik speciaal? Jazeker, dat zal wel... misschien heb ik wel wat autistische trekjes, kan goed zijn,... maar ik functioneer perfect normaal.
Ik heb 2 jaar helemaal alleen gewoond in een duplex woning in Dendermonde. Ik kwam daar elke avond thuis van mijn werk, deed mijn deur toe, rolluiken bleven neer, speelde de hele avond games en keek TV, kroop in mijn bed en ging de dag erop weer werken. Ik heb daar 2 jaar gewoond en ik kende helemaal niemand in de buurt, zelfs mijn bovenburen niet. Ik had daar absoluut geen behoefte aan en was gans die tijd perfect gelukkig!
Ik ben iemand die heel makkelijk helemaal alleen gelukkig kan zijn.
Nu heb ik wel een vriendin en ik zie die uiteraard dolgraag. Maar ik weet dat ik ook nog altijd perfect alleen zou kunnen zijn... dat klinkt misschien raar, maar dat moet mijn licht autistische kant zijn.
Ik durf dus zeggen dat ik enorm sterk in mijn schoenen sta. Ik moet ook zeggen dat ik het begrip depressie of down zijn eigenlijk niet ken (bij mezelf). Wat is er belangrijker in het leven dan gelukkig zijn? En ik kan zeggen dat ik me al 29 jaar lang perfect gelukkig voel! Wie ben jij dan om te zeggen dat ik slecht bezig ben?
Ik hoop van ganser harte dat jij even gelukkig bent als ik ben
En ik ben liever een gelukkige on-echte man, dan een depressieve echte man!
Hiapoe
