veranderen
Legacy Member
Ik ben 26 en heb geen vrienden, ik heb ook nog nooit een vriendin gehad. Net zoals een biologische klok die afgaat, is mijn situatie nu eindelijk zo ver gekomen dat ik het niet meer kan tolereren. Ik word angstig als ik mij een toekomst inbeeld die ongewijzigd zou blijven.
Zelf besef ik ook niet goed hoe het zo ver is kunnen komen, na het middelbaar heb ik me in feite thuis teruggetrokken en daarbij overmatig bezig geweest met games. Stapje voor stapje probeer ik nu een leven op te bouwen, maar ik heb zoveel ervaringen gemist en kansen niet gebruikt dat ik ondertussen niet (meer) weet hoe 'sociaal' te zijn. Ook op het vlak van hobbies en werk moet ik mijn leven nog beginnen opbouwen.
Maar hoe begin je daar aan? Ik denk dat de meesten van mijn leeftijd al een hechte vriendenkring hebben, daar kom je niet zomaar bij aanschuiven. Zeker niet als je zelf aan de verlegen kant bent.
Ook het feit dat ik me alleen voel is soms ontzettend beangstigend, 'alleen' in de zin van: zo goed als niemand zit of zat in eenzelfde scenario (en zelfde leeftijd of ouder) maar is er toch in geslaagd het allemaal nog recht te trekken. Dit maakt dat het allemaal zo hopeloos lijkt.
Hoe pak ik dit alles best aan? Hoe kan ik 'uit het niks' vrienden maken? En wat dan met een vriendin? Hoe begin ik daar aan? Ik denk niet dat er veel meisjes/vrouwen zitten te wachten op een onzekere en onervaren 26-jarige.
Alle constructieve tips of opmerkingen zijn welkom (en nodig!!)
Zelf besef ik ook niet goed hoe het zo ver is kunnen komen, na het middelbaar heb ik me in feite thuis teruggetrokken en daarbij overmatig bezig geweest met games. Stapje voor stapje probeer ik nu een leven op te bouwen, maar ik heb zoveel ervaringen gemist en kansen niet gebruikt dat ik ondertussen niet (meer) weet hoe 'sociaal' te zijn. Ook op het vlak van hobbies en werk moet ik mijn leven nog beginnen opbouwen.
Maar hoe begin je daar aan? Ik denk dat de meesten van mijn leeftijd al een hechte vriendenkring hebben, daar kom je niet zomaar bij aanschuiven. Zeker niet als je zelf aan de verlegen kant bent.
Ook het feit dat ik me alleen voel is soms ontzettend beangstigend, 'alleen' in de zin van: zo goed als niemand zit of zat in eenzelfde scenario (en zelfde leeftijd of ouder) maar is er toch in geslaagd het allemaal nog recht te trekken. Dit maakt dat het allemaal zo hopeloos lijkt.
Hoe pak ik dit alles best aan? Hoe kan ik 'uit het niks' vrienden maken? En wat dan met een vriendin? Hoe begin ik daar aan? Ik denk niet dat er veel meisjes/vrouwen zitten te wachten op een onzekere en onervaren 26-jarige.
Alle constructieve tips of opmerkingen zijn welkom (en nodig!!)
ad:
.
. Vrienden en familie zou het enigste zijn wat mij eventueel zou tegenhouden om alles hier achter te laten