Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 32
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
.KabouterLau
Legacy Member
Ik heb nu al jaren geen echte relatie meer gehad na het uit elkaar gaan met de mama van mijn kind.
Maar ook echt geen behoefte aan, staat precies uit bij mij.
Het enige waarvoor het handig zou zijn, is de huur van mijn app, zodat ik sneller een huis kan kopen
Gisteren 4 koppels gezien, alle 4 liggen kibbelen (achterlijk wijf veel gehoord).
Mijn kind zorgt er ook voor dat het precies niet hoeft. Ook gewoon veel te weinig tijd, ik combineer 4 jobs waardoor ik een 3500 binnen haal per maand.
De enige vrije dagen zijn de dagen waarop ik mijn kind zie.
Soms knaagt het, maar veelal boeit een relatie me niet.
Maar ook echt geen behoefte aan, staat precies uit bij mij.
Het enige waarvoor het handig zou zijn, is de huur van mijn app, zodat ik sneller een huis kan kopen
Gisteren 4 koppels gezien, alle 4 liggen kibbelen (achterlijk wijf veel gehoord).
Mijn kind zorgt er ook voor dat het precies niet hoeft. Ook gewoon veel te weinig tijd, ik combineer 4 jobs waardoor ik een 3500 binnen haal per maand.
De enige vrije dagen zijn de dagen waarop ik mijn kind zie.
Soms knaagt het, maar veelal boeit een relatie me niet.
HUSKE
Legacy Member
KabouterLau zei:Ik heb nu al jaren geen echte relatie meer gehad na het uit elkaar gaan met de mama van mijn kind.
Maar ook echt geen behoefte aan, staat precies uit bij mij.
Het enige waarvoor het handig zou zijn, is de huur van mijn app, zodat ik sneller een huis kan kopen
Gisteren 4 koppels gezien, alle 4 liggen kibbelen (achterlijk wijf veel gehoord).
Mijn kind zorgt er ook voor dat het precies niet hoeft. Ook gewoon veel te weinig tijd, ik combineer 4 jobs waardoor ik een 3500 binnen haal per maand.
De enige vrije dagen zijn de dagen waarop ik mijn kind zie.
Soms knaagt het, maar veelal boeit een relatie me niet.
Is het dan niet goedkoper om al een huis te kopen en de eerste tijd gewoon een hogere aflossing voor lief te nemen. Je kan toch degressief lenen?
Met 3500 euro/maand moet dat toch lukken.
Ik heb de eerste 3 jaar na mijn scheiding gewoon FWB's gehad. En als ze verliefd werden zoekt ge u een ander. Niet zo moeilijk in deze tijden waar 30-jarige singles dik rondlopen...
Daarna had ik toch de behoefte aan een relatie om samen terug iets op te bouwen. Dat opbouwen lukt wel, dat samen opbouwen lijkt niet zo voor de hand te liggen... Mss ligt het aan mij...
We zijn momenteel naar huurhuizen aan het kijken in de categorie <20 jaar oud, minstens 4 slaapkamers, tuin en in orde. Zelfs aan deze kant van het land gaat dat aan 1000-1250€/maand.
Nu, het is nog steeds een stuk minder dan de hypotheken en verwachte opbrengsten van onze 2 eigendommen (zal rond de 1600€/maand zijn), maar had toch liever hier bij mij blijven wonen...
Kiiilerke
Legacy Member
Jonas89 zei:pfff, Ik ben me weer in de nesten aant werken (persoonlijk dan). Zou graag eens mijn verhaal vertellen aan iemand en de mening horen ervan. Maar zo iemand vinden is niet simpel.
En nee ik post dat hier niet meer openbaar.
vertel u miserie maar tegen mij kzal ik mijn miserie eens vertellen dan
Gentei
Legacy Member
Jonas89 zei:pfff, Ik ben me weer in de nesten aant werken (persoonlijk dan). Zou graag eens mijn verhaal vertellen aan iemand en de mening horen ervan. Maar zo iemand vinden is niet simpel.
En nee ik post dat hier niet meer openbaar.
Kiiilerke zei:vertel u miserie maar tegen mij kzal ik mijn miserie eens vertellen dan
How about you both do it here?
lammeken
Legacy Member
Jonas89 zei:pfff, Ik ben me weer in de nesten aant werken (persoonlijk dan). Zou graag eens mijn verhaal vertellen aan iemand en de mening horen ervan. Maar zo iemand vinden is niet simpel.
En nee ik post dat hier niet meer openbaar.
Maar dan wel dit posten.
Altijd ergerlijk zulk volk.
“Ja ik heb problemen enzo, maar meer zeg ik niet “
Is dat dan de bedoeling dat we ernaar gaan vragen ofzo?
Nerath
Legacy Member
Wall of text inc!
Na 9j relatie en 3j getrouwd beginnen hier toch verschillende twijfels op te duiken. Het is te zeggen, het core issue is er al heel erg lang maar het heeft zelden zo doorgewogen.
On the outside zijn we een sterk (homo)koppel, goede carrière, paar eigendommen, ... Mijn man is zeer vlot en sociaal wanneer we 'buitenshuis' zijn, binnenshuis is het echter een ander paar mouwen.
Het is niet zozeer dat hij dingen actief verkeerd doet, hij tracht vaak genoeg attent te zijn, we geven elkaar veel ruimte voor zelfontwikkeling en hij helpt meer dan afdoende in het huishouden.
Kortom, het is een rotsvaste stabiele situatie. Dat waardeer ik ook ontzettend in hem, zijn vermogen om rust te brengen en te stabiliseren.
Waar het fout gaat is de communicatie, we don't talk, we hebben dat eigenlijk zelden gedaan. Ik neem aan dat met de coronacrisis dat duidelijk geworden is gezien het sociaal contact sterk gereduceerd is.
Emotioneel praten over gevoelens of dromen of verlangens is moeilijk tot onmogelijk. Hij is een 'right here, right now' man, heerlijk wat betreft qua focus (ik ben er jaloers op) maar niet handig om mee te spreken wanneer je geen taakgericht gesprek wil voeren.
Hij weet ook dat ik het daar uitermate moeilijk mee heb, dat is reeds meermaals besproken en de oplossing is dat ik dan wel 'een ander maatje' kan zoeken om zo'n zaken bij te halen.
Dat is in het verleden af en toe voorgevallen, dat duurt dan een paar maand en dan is dat uiteraard gedaan (want ja, emoties langs beide kanten en dan gaat het nergens heen, da's lastig). Sinds november vorig jaar was er weer zo iemand in the picture. Deze keer ging het verder dan voorheen en ik had (met toestemming van mijn man) een 2e relatie. Die is kortgeleden op de klippen gelopen door voor de hand liggende redenen, mijn 2e partner wilde meer. Dat valt uiteraard te begrijpen en te respecteren.
Om mijn huwelijk een kans te geven (ik ga al even naar een psycholoog omdat dit toch wel een behoorlijk lastige oefening in balanceren was de voorbije maanden) wilde ik spreken met mijn man over onze communicatieproblemen. Een 'oplossing' bieden zoals de voorbije jaren is simpelweg geen goed idee meer. Ik kan het niet meer om verliefd te worden op iemand anders en die na verloop van tijd af te geven als die persoon het niet meer ziet zitten. Het is op geen enkel vlak nog te verantwoorden om deze 'praktijk' verder te zetten.
Gezien onderling communiceren over zo'n zaken niet werkt (ik loop heel erg snel vast op korte antwoorden of 'ik denk daar niet over na') dacht ik hem mee te nemen naar de psycholoog voor wat relatietherapie.
In het begin van de gesprekken zei mijn psych nl. dat het zeker een optie zou zijn. Een paar maand geleden (voor ik daar 'alleen' begon) had ik dat als startpunt aangegeven bij mijn man, dat we het gewoon met z'n 2 konden doen.
Hij was er toen geen fan van, gisteren bleek hij er nog minder fan van te zijn dan enkele maanden geleden. De vraag die ik stelde was niet aanvallend gesteld, het was een verzoek naar hem toe om mee te gaan om aan onze communicatie te werken. Zijn afwijzing op dat vlak stelde me danig teleur. Volgende week heb ik opnieuw een (1-op-1) afspraak en zal ik het onderwerp behandelen. Ondertussen is mijn man ervan overtuigd dat we de zaken 'zelf wel kunnen oplossen nu je lief out of the picture is, want we gaan straks samen naar een plantenwinkel!'. Dat hij hierbij voorbij gaat aan het feit dat dit een wederkerend fenomeen is waar we niet uitgeraken vond ik dus stuitend.
Dat brengt me bij de vragen waarmee ik uiteindelijk achterblijf, wanneer is genoeg genoeg? Hij 'mishandelt' me niet, hij is niet grof en ik kijk op verschillende vlakken naar hem op en apprecieer hem. Aan de andere kant ben vaak eenzaam, wanneer ik het fysiek niet ben, ben ik het wel emotioneel. Na jaren lijkt de eenzaamheid best door te wegen (vrienden in de buurt heb ik niet/weinig gezien ik verhuisd ben naar 'zijn' omgeving). Ik heb het gevoel ondankbaar te zijn omdat ik alle elementen heb om 'gelukkig' te zijn maar het niet ben.
TL: DR: lowkey drama.
Na 9j relatie en 3j getrouwd beginnen hier toch verschillende twijfels op te duiken. Het is te zeggen, het core issue is er al heel erg lang maar het heeft zelden zo doorgewogen.
On the outside zijn we een sterk (homo)koppel, goede carrière, paar eigendommen, ... Mijn man is zeer vlot en sociaal wanneer we 'buitenshuis' zijn, binnenshuis is het echter een ander paar mouwen.
Het is niet zozeer dat hij dingen actief verkeerd doet, hij tracht vaak genoeg attent te zijn, we geven elkaar veel ruimte voor zelfontwikkeling en hij helpt meer dan afdoende in het huishouden.
Kortom, het is een rotsvaste stabiele situatie. Dat waardeer ik ook ontzettend in hem, zijn vermogen om rust te brengen en te stabiliseren.
Waar het fout gaat is de communicatie, we don't talk, we hebben dat eigenlijk zelden gedaan. Ik neem aan dat met de coronacrisis dat duidelijk geworden is gezien het sociaal contact sterk gereduceerd is.
Emotioneel praten over gevoelens of dromen of verlangens is moeilijk tot onmogelijk. Hij is een 'right here, right now' man, heerlijk wat betreft qua focus (ik ben er jaloers op) maar niet handig om mee te spreken wanneer je geen taakgericht gesprek wil voeren.
Hij weet ook dat ik het daar uitermate moeilijk mee heb, dat is reeds meermaals besproken en de oplossing is dat ik dan wel 'een ander maatje' kan zoeken om zo'n zaken bij te halen.
Dat is in het verleden af en toe voorgevallen, dat duurt dan een paar maand en dan is dat uiteraard gedaan (want ja, emoties langs beide kanten en dan gaat het nergens heen, da's lastig). Sinds november vorig jaar was er weer zo iemand in the picture. Deze keer ging het verder dan voorheen en ik had (met toestemming van mijn man) een 2e relatie. Die is kortgeleden op de klippen gelopen door voor de hand liggende redenen, mijn 2e partner wilde meer. Dat valt uiteraard te begrijpen en te respecteren.
Om mijn huwelijk een kans te geven (ik ga al even naar een psycholoog omdat dit toch wel een behoorlijk lastige oefening in balanceren was de voorbije maanden) wilde ik spreken met mijn man over onze communicatieproblemen. Een 'oplossing' bieden zoals de voorbije jaren is simpelweg geen goed idee meer. Ik kan het niet meer om verliefd te worden op iemand anders en die na verloop van tijd af te geven als die persoon het niet meer ziet zitten. Het is op geen enkel vlak nog te verantwoorden om deze 'praktijk' verder te zetten.
Gezien onderling communiceren over zo'n zaken niet werkt (ik loop heel erg snel vast op korte antwoorden of 'ik denk daar niet over na') dacht ik hem mee te nemen naar de psycholoog voor wat relatietherapie.
In het begin van de gesprekken zei mijn psych nl. dat het zeker een optie zou zijn. Een paar maand geleden (voor ik daar 'alleen' begon) had ik dat als startpunt aangegeven bij mijn man, dat we het gewoon met z'n 2 konden doen.
Hij was er toen geen fan van, gisteren bleek hij er nog minder fan van te zijn dan enkele maanden geleden. De vraag die ik stelde was niet aanvallend gesteld, het was een verzoek naar hem toe om mee te gaan om aan onze communicatie te werken. Zijn afwijzing op dat vlak stelde me danig teleur. Volgende week heb ik opnieuw een (1-op-1) afspraak en zal ik het onderwerp behandelen. Ondertussen is mijn man ervan overtuigd dat we de zaken 'zelf wel kunnen oplossen nu je lief out of the picture is, want we gaan straks samen naar een plantenwinkel!'. Dat hij hierbij voorbij gaat aan het feit dat dit een wederkerend fenomeen is waar we niet uitgeraken vond ik dus stuitend.
Dat brengt me bij de vragen waarmee ik uiteindelijk achterblijf, wanneer is genoeg genoeg? Hij 'mishandelt' me niet, hij is niet grof en ik kijk op verschillende vlakken naar hem op en apprecieer hem. Aan de andere kant ben vaak eenzaam, wanneer ik het fysiek niet ben, ben ik het wel emotioneel. Na jaren lijkt de eenzaamheid best door te wegen (vrienden in de buurt heb ik niet/weinig gezien ik verhuisd ben naar 'zijn' omgeving). Ik heb het gevoel ondankbaar te zijn omdat ik alle elementen heb om 'gelukkig' te zijn maar het niet ben.
TL: DR: lowkey drama.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.