Het zal best wel meespelen dat ge zo ver van uw eigen vrienden/familie woont. Het maakt u (nog) eenzamer en ge hebt eigenlijk enkel u partner om op terug te vallen. Wat misschien ook voor uw partner te veel is om dragen (maar zie verder).
Nu, dat hij op deze manier reageert:
Nerath zei:
Hobby's samen heb ik ook al voorgesteld maar het antwoord is daar telkens het volgende op; 'Ga jij maar alleen een hobby zoeken, dan doe ik dat ook'.
Geeft mij het idee dat hij of (1) helemaal geen probleem ziet of (2) het iets is dat hij zich niet wilt aantrekken/hij niet ziet als iets waar hij aan moet/kan meehelpen. En dat lijkt mij problematisch.
Doen jullie samen nog dingen buiten de praktische zaken? Gaan jullie samen gewoon eens gaan wandelen (zoals de poster hierboven zegt, is dat een goeie manier voor wat spontanere conversatie los te krijgen, als het al even geleden is, is dat ook wat oefenen :v)
Tweede rode vlag voor mij is: ge hebt af en toe contact met andere mensen waar ge uw emotionele ei wat meer kwijt kunt. Waarom komen daar altijd romantische gevoelens bij? Naar wat ge zelf zegt niet enkel bij de andere, maar ook bij u. Ge geeft aan dat het misschien beter zou gaan met een beste vriend/vriendin in de buurt maar uw eigen pogingen tot zoiets draaien uit tot meer willen...?
Mr.Anderson zei:
Getrouwd zijn + een lief hebben.
Leest iedereen daar nu vlot over of begrijp ik het verkeerd? Er zit toch iets behoorlijk scheef als je nood hebt aan een lief in uw huwelijk. Niet?
De discussie of monogamie het hoogste goed is, zullen we hier niet voeren, hoop ik. Hij heeft dit beslist in samenspraak met zijn partner, al dan niet voor goeie redenen. Dat is het enige dat belangrijk is hé.
Proto zei:
Ja man, ik hoop dat mijn vriendin zo nooit dat gevoel gaat krijgen als bij u, Nerath. Ik ben van nature uit absoluut geen emotionele mens. Ik doe wel super hard mijn best voor mijn vriendin op alle andere vlakken, en denk toch dat de relatie goed zit. Maar dat emotionele is er bij ons ook niet echt, zo diepe gesprekken over gevoelens en zo. Ik heb daar ook totaal geen behoefte aan. Ik zou dat dus echt moeten faken dan. Ik vrees dat het niet iets is dat je kan aanleren ofzo, het is gewoon hoe je bent als persoon.
Er is natuurlijk een verschil tussen zelf niet over gevoelens praten, maar wel luisteren en reageren op uw partner wanneer die aangeeft ergens echt mee te zitten (al is het dan misschien kort en beknopt) en enige conversatie over gevoelens volledig afblokken.
Als uw vriendin aangeeft dat ze emotionele afstand voelt en graag meer tijd zou willen spenderen met u en misschien meer dingen vertellen over haar dag (en ook iets vragen over die van u), zegt ge dan 'nee pech, dat gaat te ver voor mij'? Het gaat hier niet over existentiële kwesties of emotionele trauma's bespreken.