Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 23
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terry_Bogard
Legacy Member
Xirtanneke zei:
Uiteindelijk is dit wel de juiste beslissing gezien je huidige situatie, en het kind zou er later ook niet gelukkiger op zijn worden wetende dat hij/zij vroeger ongewenst zou zijn. Hopelijk levert dit later geen psychologische problemen op omdat zoiets toch voor altijd bij je blijft. Al met al een moedige beslissing en veel sterkte toegewenst!:thumbup:
evisceration
Legacy Member
MaximumOfBass zei:Ik heb tijd, dus voel u geroepen uw verhaal hier neer te poten
Maybe it’s for the good cause that I do this
Dus vorig jaar ergens in de december periode (koud, sneeuw, galabal en veel pintjes) had ik met mijn zatte botten (zo zat dat ik de dag erna weinig van herinnerde) opeens een sjaal in mijn bezit (overduidelijk van een vrouw, dus mission time). Beetje met een slecht gevoel op zoek gegaan naar de rechtmatige eigenares. 2 dagen later er mee afgesproken om sjaal terug te geven en nummers ook uitgewisseld
Daarna wat heen en weer zitten sturen, elkaar wat beter leren kennen, 1 week later terug afgesproken ==> leek allemaal dik ok, zalig gelachen, zalig geamuseerd (just the way it was meant to be), dit allemaal goed tot haar examens begonnen (ik was op dat moment werkloos, maar had ondertussen wel al een contract getekend voor begin 2013). Opeens was er geen tijd meer, opeens kon ze niet meer afspreken (langs ene kant wel logisch, want ze had examens, langs de andere kant raar, want ze zei de hele tijd dat ze me wou zien). Ik gewoon gezegd: laat ons anders gewoon na uw examens afspreken, dan kan je je daarop vol concentreren (zogezegd, zogedaan). Ondertussen wel volop van die hint berichtjes van stom dat ik je niet kan zien en nog zo van die dingen.
Na haar examens hadden we een afspraakje, maar 15 min voor het begin ervan, stuur ze dat ze niet kan komen omdat er iets is tussengekomen. Meteen nieuw afspraakje gemaakt 2 dagen later ==> hetzelfde. Zo heeft het even geduurd totdat ik in de plaaster lag. Had ik op bepaald moment geen vervoer naar huis (want ja, met een gips mag je niet met de auto rijden) en had ik haar gestuurd of ze het toevallig niet zag zitten om mij te komen halen (ze woont op een 35-tal km van mijn werk). Toen zei ze: “Daar heb ik helemaal geen zin in momenteel.” Opeens een half uur later krijg ik telefoon: “Ik heb geen idee waar ik zit, kun je me even uitleggen hoe ik bij jou geraak?” Is ze mij dus toch komen halen, heb ik iemand anders die ondertussen ook al onderweg was, moeten afbellen. Rit naar huis was plezant, maar je voelde dat er toch een bepaalde spanning hing. Eens thuis aangekomen, vraag ik haar of ze niet nog iets wilt drinken è slaat ze af, want ze heeft nog veel werk voor school, waarop ik mij aanbiedt om te helpen è geen reactie.
Paar dagen daarna stuur ik haar weer een berichtje of ze geen zin heeft om af te spreken en ook nadat dit is vastgelegd zegt ze maar een uurtje op voorhand af… Zo is dit heel lang doorgegaan tot in mei, waarna ik het beu was om aan het lijntje gehouden te worden en heb ik alle contact verbroken. 3 dagen erna begint zij mij als zot te bellen (lees: 40 gemiste oproepen in 1 dag) en dit voor 3 dagen lang. Begint ze daarna een hele uitleg dat ik een foute gedachte over ‘ons’ had en dat zij niet meer in mij zag dan een vriend. Uiteindelijk heb ik haar zowat genegeerd terwijl zij wel nog probeerde contact te zoeken. Ondertussen ben ik alleen gaan wonen en was zij erachter gekomen en wou ze per se mijn huis zien. Nu is ze een week geleden naar hier gekomen en heeft ze mijn hele huis gezien + hebben we weer gelijk 4 uur zitten praten/zeveren/lachen/amuseren en begint heel die zever opnieuw. Terug constant berichten, constant vragen wat ik aan het doen ben, hoe ik mij voel, wanneer ik haar zie...
I don't know it anymore...
ludnak
Legacy Member
Ik doelde eerder op lichaamstaal of de manier waarop je praat die dan verandert. Mensen zijn zeer goed in het oppikken van zulke signalen. Nu goed, als jij er nog in gelooft en je voelt geen (durende) onzekerheid over de relatie dan is dat zo.Emiel Goelen zei:Hola, als ik dan eens een moment heb dat ik het totaal niet meer zie zitten dan hou ik dat voor mezelf hé. Geloof mij, ik doe absoluut NIKS om haar onzekerheid verder aan te wakkeren. Dat klinkt heel lullig om over uzelf te zeggen maar ik ben er wanneer ze mij nodig heeft, klaag zelden of nooit, geef haar vrijheid en vertrouwen en dat op consistente manier om haar te laten inzien dat dat circus allemaal nergens voor nodig is. Rots in de branding tweeduizend dertien. Op sommige momenten moet ne mens stoom aflaten hé
Cadiuro
Legacy Member
Note to self: geen ruzie zoeken met Xirtanneke, want dat is een harde tante!
Nee serieus, sterkte en eigenlijk ook veel respect, want een gemakkelijke beslissing is het niet.
Kan u sterk afraden u er terug mee in te laten. Ik heb vorig jaar (academiejaar, excuseer) ook een tijdje met een meisje iets héél soortgelijk gehad: die echte klik, constant chatten, smsen (maar écht constant), zelfs twee keer mee gekust op een feestje, maar voor een date had ze nooit tijd. Dat heeft al langer geduurd dan gezond was, maar uiteindelijk was er een punt achter gezet zodat een verwerkingsproces kon beginnen.
Dat heeft een week of twee geduurd voor ik er over was en de pijn wat weg begon te gaan (na een maand of twee in die situatie gezeten te hebben).
Letterlijk de dag nadat ik een soort mentale klik gemaakt en me erover gezet (kan dat niet veel beter uitleggen, echt dat gevoel dat het voorbij was en de wereld en het vrijgezellenleven me weer toelachten), waren we allebei op een feestje (cantus eigenlijk), waar we terug aan de praat geraakt zijn. Op dat moment vond ik dat nog een goede zaak, want het zag er naar uit dat we eigenlijk gewoon onze vriendschap die we in het hele prille begin hadden, verder gingen kunnen zetten.
...tot ze me twee dagen later stuurde dat ze me eigenlijk wel nog zag zitten en de hele mikmak weer opnieuw begon voor een drietal maanden. Toen heeft het wel langer geduurd dan twee weken om erdoor te komen
.
Het is een beetje een schaalversie van jouw verhaal (veel kortere periodes), maar ik vrees dat ze wel sterke overeenkomsten tonen. Daarom kan ik je enkel maar aanraden om zo snel mogelijk duidelijk te zoeken, vooral voor jezelf: ga er echt voor of zet er een definitief punt achter. Blijven aanmodderen doet véél meer kwaad dan goed.
Nee serieus, sterkte en eigenlijk ook veel respect, want een gemakkelijke beslissing is het niet.
evisceration zei:
Kan u sterk afraden u er terug mee in te laten. Ik heb vorig jaar (academiejaar, excuseer) ook een tijdje met een meisje iets héél soortgelijk gehad: die echte klik, constant chatten, smsen (maar écht constant), zelfs twee keer mee gekust op een feestje, maar voor een date had ze nooit tijd. Dat heeft al langer geduurd dan gezond was, maar uiteindelijk was er een punt achter gezet zodat een verwerkingsproces kon beginnen.
Dat heeft een week of twee geduurd voor ik er over was en de pijn wat weg begon te gaan (na een maand of twee in die situatie gezeten te hebben).
Letterlijk de dag nadat ik een soort mentale klik gemaakt en me erover gezet (kan dat niet veel beter uitleggen, echt dat gevoel dat het voorbij was en de wereld en het vrijgezellenleven me weer toelachten), waren we allebei op een feestje (cantus eigenlijk), waar we terug aan de praat geraakt zijn. Op dat moment vond ik dat nog een goede zaak, want het zag er naar uit dat we eigenlijk gewoon onze vriendschap die we in het hele prille begin hadden, verder gingen kunnen zetten.
...tot ze me twee dagen later stuurde dat ze me eigenlijk wel nog zag zitten en de hele mikmak weer opnieuw begon voor een drietal maanden. Toen heeft het wel langer geduurd dan twee weken om erdoor te komen
.Het is een beetje een schaalversie van jouw verhaal (veel kortere periodes), maar ik vrees dat ze wel sterke overeenkomsten tonen. Daarom kan ik je enkel maar aanraden om zo snel mogelijk duidelijk te zoeken, vooral voor jezelf: ga er echt voor of zet er een definitief punt achter. Blijven aanmodderen doet véél meer kwaad dan goed.
Lolplayer
Legacy Member
Behandel haar dan gewoon als een vriendin en als ze dan toch maar slechts een vriendin is, ga dan lekker op jacht naar een ander meisje en vertel uiteraard tegen haar welke toffe meisjes je allemaal hebt ontmoet op je jacht.
Als ze dan ambetant wordt en jaloers dan zeg ge je gewoon " we waren toch enkel vrienden"
Met andere woorden, dwing haar om de relatie te herdefiniëren.
evisceration
Legacy Member
Cadiuro zei:Kan u sterk afraden u er terug mee in te laten. Ik heb vorig jaar (academiejaar, excuseer) ook een tijdje met een meisje iets héél soortgelijk gehad: die echte klik, constant chatten, smsen (maar écht constant), zelfs twee keer mee gekust op een feestje, maar voor een date had ze nooit tijd. Dat heeft al langer geduurd dan gezond was, maar uiteindelijk was er een punt achter gezet zodat een verwerkingsproces kon beginnen.
Dat heeft een week of twee geduurd voor ik er over was en de pijn wat weg begon te gaan (na een maand of twee in die situatie gezeten te hebben).
Letterlijk de dag nadat ik een soort mentale klik gemaakt en me erover gezet (kan dat niet veel beter uitleggen, echt dat gevoel dat het voorbij was en de wereld en het vrijgezellenleven me weer toelachten), waren we allebei op een feestje (cantus eigenlijk), waar we terug aan de praat geraakt zijn. Op dat moment vond ik dat nog een goede zaak, want het zag er naar uit dat we eigenlijk gewoon onze vriendschap die we in het hele prille begin hadden, verder gingen kunnen zetten.
...tot ze me twee dagen later stuurde dat ze me eigenlijk wel nog zag zitten en de hele mikmak weer opnieuw begon voor een drietal maanden. Toen heeft het wel langer geduurd dan twee weken om erdoor te komen
Het is een beetje een schaalversie van jouw verhaal (veel kortere periodes), maar ik vrees dat ze wel sterke overeenkomsten tonen. Daarom kan ik je enkel maar aanraden om zoaanmodderen snel mogelijk duidelijk te zoeken, vooral voor jezelf: ga er echt voor of zet er een definitief punt achter. Blijven doet véél meer kwaad dan goed.
Het is niet dat ik er in die 10 maand dat ik ze nu ken niet voor gegaan ben. Het stomste is dat ze zelfs gevoelens voor mij heeft gehad en op dat moment zelf niet wou afspreken...
Ondertussen ook wel vergeten zeggen, 2 meisjes er gewoon voor laten staan.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.