Wikkesman zei:
Ge had de deuren op slot moeten doen en de sleutel verstoppen.
En dan zeggen dat de deuren geforceerd zijn ofzo.
Mij kennende verlies ik die sleutel dan en zit hier zelf opgesloten
Wikkesman zei:
Of ge had cognac in zijn drankje moeten kappen zodat hij uitgeteld in de zetel lag.
Daar ben ik toch ook niet veel mee
Kennaah zei:
Klinkt toch alsof er wat mis is hoor. Ik krijg toch de indruk dat het redelijk scheef aant lopen is bij u glashelder. (Vanuit u post afgeleid en kan fout zijn).
Goh ja, niet meer of minder dan anders zeker. Zoals ik zei, ik kon het al verwachten. Het verbaast me niet (wel een beetje omdat het echt extreem is), maar steeds weer ontdekken dat het écht zo uitdraait alsof ik vrees is ook niet plezant.
Flumbooze zei:
Da vindk wel raar. Ok, da ge niet veel meer wilt doen omdat ge geen zin hebt dat snap'k nog. Maar gewoon efkes naar iemand gaan voor nieuwjaar te vieren om dan drie minuten na het moment te vertrekken vind'k der wel over. Zoals het nu zit gaat ge volgens mij snel moeten reageren. Aleja, ge gaat sowieso niet anders kunnen, maar ik zou er wel eens over praten met hem en het echt wel duidelijk maken dat ge het echt wel meent.
Dat héb ik dus gedaan. Ik doe de laatste maanden niks anders :ironic: En dan zit hij mij te plagen dat ik zoveel zaag de laatste tijd. Ja, ik vraag me af waarom
Maar goed, ik dacht dat hij het licht had gezien want de afgelopen weken was het wel ietsje beter. Elkaar wat vaker zien, zo heb ik hem zaterdag ook nog gezien, had ik eigenlijk niet meer verwacht, had gedacht dat hij zou zeggen "weet je wat, 't is toch bijna maandag, laat ons gewoon wachten tot maandag." Maar toch niet, dus ik dacht echt dat hij het een beetje begon door te krijgen.
En dan lapt hij me dit weer. Ik moet echt constant mijn verwachtingen zo laag houden bij hem. Ik wéét dat hij hier niet super op zijn gemak is omdat het zo anders is dan wat we normaal doen. Dat is hier mijn huis, dus ik ben zo'n beetje 'in charge', als hij iets wil moet hij het aan mij vragen (niet omdat het niet zou mogen, maar omdat hij iets niet weet staan bijvoorbeeld), hij moet vragen waar de lichtschakelaars zitten, etc. Ik merk wel dat dat voor hem een beetje moeilijk is, we worden zo'n beetje uit onze routine gegooid en de rollen zijn plots omgekeerd. Als hij hier is, is het soms ook een beetje awkward omdat alles zo anders is, dan zitten we hier zo'n beetje:
Terwijl bij hem zijn we alles zo gewoon en daar doet hij wat hij wil (hier ook hoor, maar 't zal toch anders aanvoelen zeker). Dus ja, ik snap ergens wel dat hij niet 100% op zijn gemak is, maar komaan, nu is hij echt vertrokken zodra het 'mocht', want middernacht was gepasseerd. Hij kan dan toch een béétje moeite doen. Maar 'k heb de indruk dat alleen al hier zijn al enorm veel moeite is voor hem en hij al zo ver over zijn comfort-grens zit.
Dus ja. Ik weet niet goed hoe ik daar nu precies mee moet omgaan. Want ik waardeer het écht dat hij naar hier komt (ik kon niet weg, eerste vuurwerk van m'n hondje en 'k wou haar niet alleen laten), en het was ook gezellig, hij heeft hier gekookt en we hebben gezellig en lekker gegeten en daarna wat TV gekeken. Dus dat was allemaal dik in orde, en dan komt er weer zo'n domper, en ik voel me dan ook zo rot als ik tóch weer iets te klagen moet hebben. Want hij doet écht zijn best, dat zie en merk ik ook, en dan moet ik zeggen "néé, 't is nog niet goed genoeg!"
", zegt hij doodserieus ja en hij meent het nog ook 
Ik vraag of hij niet nog 15 minuutjes wil blijven want jezus, vertrek anders 't eerste moment dat je de kans krijgt... Hij zegt dat het goed is, en we gaan nog even naar buiten vuurwerk gaan kijken. Mark z'n jas aan, we zijn niet eens meer terug naar binnen geweest, vlak daarna is hij effectief naar huis gegaan.
En dat is niet eens een overdrijving, op dat moment heb ik op de klok gekeken, 00:03.
ad: Ik ga dan nog liever gewoon naar m'n bed nu, maar 'k moet nog eens met m'n hondje naar buiten en nu is niet echt het moment geloof ik.