Saphira zei:
Zou het dan zo verkeerd zijn om eens je relatie onder de loep te nemen en echt alles te bekijken?
Mja, ik doe dus niks anders de laatste tijd. Niet constant, want ik heb ook nog een leven en blok en zo
Maar ik ben echt al maanden bezig met hoe zit dit nu, wat wil ik, is dit nu goed of niet goed... Ik kom er niet uit. Er zijn zoveel negatieve dingen, maar tegelijk ook zoveel positieve dingen. Ik zie hem écht nog graag en ik wil het nog niet opgeven. Maar ik word gewoon iedere keer weer geconfronteerd met die negatieve dingen waardoor ik weer ga twijfelen, maar ik merk ook wel dat hij mij graag ziet... Hij brengt het alleen een beetje slecht in de praktijk?
Saphira zei:
Tegelijkertijd weet ik niet of je dit ook zo ziet maar imo zit er ook niet echt een toekomst in jullie relatie. Bv: trouwens, kindjes krijgen, huisje/tuintje... Kans is toch groot (om het cru te zeggen) dat je op 30-40 jarige leeftijd al weduwe zal zijn. Vraag je je dan soms niet af of je niet beter af bent met een iets jongere man?
. Als je hier niet wilt reageren, mag het ook in PM hoor
.
Het hangt er een beetje vanaf hoe je een toekomst voor je ziet zeker? Ik weet al lang dat ik
sowieso niet een erg conventioneel leven heb (27, nog studeren, 2 jaar in buitenland gewoond, 1,5 jaar in psychologisch dagcentrum gezeten). Heel die 'normale' levensloop van studeren, werken, trouwen, huisje kopen, kindjes krijgen,... zit er sowieso al niet in voor mij
En dat weet ik ook al heel lang, dat ik waarschijnlijk niet zo zal eindigen. Ik weet niet waarom, het 'past' gewoon bij mij? Volgens mij is er echt niemand in de familie ook verbaasd dat ik nog geen kinderen heb, zeg maar. Soms heb ik de indruk dat ik sowieso een paar jaar achterstand heb, ook qua maturiteit. Ik kan mij bijvoorbeeld niet voorstellen dat ik op mijn 18de naar de unief zou gegaan zijn, dat zou echt niet goed gekomen zijn. Dus in die dingen loop ik een beetje achter of zo?
Een jongere man, goh. Ik vind die vraag zo raar. Het is niet alsof ik ervoor gekozen heb om verliefd te zijn op hem, ik kan dus ook niet 'kiezen' om nu een jongere man te pakken. Ik kan dat wel doen, maar het moet ook ok voelen hé. En wie weet maak ik het gedaan met Mark en ontmoet ik een paar maanden later één van 80 of zo
Ik bedoel maar, je kan dat niet echt plannen en ik heb dat ook niet gepland. En ik wil dat ook niet plannen, want dat gaat toch niet. Wie weet 'kies' ik toch voor een jongere man en loopt die na een half jaar onder een auto. Sta ik daar ook.
coldplayke zei:
Ik dacht dat glashelder vroeger ook had gezegd dat Mark wist dat ze hier op 9lives zat? Kan hij dit dan niet allemaal gewoon lezen?
Hij heeft geen internet. Hij weet wel dat ik op 'een forum' zit, maar de naam ervan weet hij niet denk ik.
Kennaah zei:
Ik vind ook dat het allemaal negatief lijkt en de verkeerde kant uit gaat, maar we lezen natuurlijk maar een klein deel van de relatie. Vaak komen mensen enkel de slechte dingens hier zetten als uitlaatklep en niet de positieve. Dus het kan goed zijn dat er heel veel goed gaat, maar door de posts die ze maakt we denken dat het enkel slecht gaat.
Wel ja, dat ook al. Als ik een avond bij Mark ben kan ik hier ook hele avond komen posten dat het zo gezellig is en dat ik zo gelukkig ben en dat hij zo lief is en blabla. Of ik kan ontmoedigd raken door één negatief iets en dát hier komen posten... Wat dus meestal zo gebeurt
Gisteren was dus ook zo. 99% van de tijd was het gewoon super, samen koken terwijl hij uitlegt hoe hij alles maakt (ik ken niks van koken en hij doet dat supergraag, dus hij vertelde mij hoe en wat en ik "ooohh en waarom dan zo" en blabla), samen eten terwijl hij vol spanning zit te kijken of ik het écht wel lekker vind, samen afwassen terwijl hij staat te mopperen omdat ik bij hem thuis nooit afwas (hij vraagt het nooit en hij doet het ook nooit terwijl ik daar ben) en mij daarom dan plagen, samen naar TV kijken,... Gewoon de normale dingetjes. Samen onder een dekentje naar TV kijken en knuffelen terwijl mijn hondje helemaal tegen mij aangedrukt ligt te slapen, je kan je niet voorstellen hoe perfect gelukkig ik op dat moment was
Of het moment van nieuwjaar, duizend kusjes en knuffels heb ik gehad van Mark, en dat was ook zo helemaal "hihihihi
". En dan heb je dat éne moment waarop hij veel te vroeg naar huis vertrekt en echt een supergrote domper was op mijn avond... en dan kom ik enkel dát hier vertellen.
djemz zei:
ja, klopt. Maar wanneer gaat ze weten of het de juiste keuze was? Als het te laat is.. Ik stel het mij dan voor dat ze 35-40 is. Kinderen zal ze niet hebben, vrienden ook niet (want dat is nu al aan het komen door altijd thuis te zitten), hij zal er niet meer zijn. En daar zit je dan.. Te oud om nog opnieuw te beginnen en te jong om te leven als een bejaarde. En dan heb ik het nog niet gehad over de eventuele zorgen dat hij mss binnen 5 jaar al zal moeten hebben.
Je stelt het wel erg negatief voor, allemaal
Ja, als Mark en ik bij elkaar blijven zal ik jong weduwe zijn. Dat wéét ik, dat vind ik niet leuk maar wat moet ik eraan doen? Ik kan hem niet 30 jaar jonger maken, en om daarom nu de rest van mijn tijd met hem maar helemáál weg te gooien is ook zoiets. Ik heb geen idee hoe dat dan zal zijn voor mij, zoiets kan je toch niet voorspellen. Wie weet heb ik op dat moment wel een bruisend sociaal leven, of 7 kinderen geadopteerd, of een huis vol katten
Allez, ik vind het zo raar om daar nu zo mee bezig te zijn, want ik weet het gewoon niet. En natuurlijk ben ik daar wel mee bezig, ik heb bijvoorbeeld echt een irrationele angst dat hij op een dag zal doodgaan. Hij zal sowieso wel doodgaan, maar omdat dat moment (waarschijnlijk) veel dichter ligt dan bij een relatie met iemand van mijn leeftijd, is dat in mijn hoofd zo uitgegroeid tot "Mark kan ieder moment doodvallen"
En da's ook niet gezond, dan begin ik bijvoorbeeld heel te flippen als hij niet rap genoeg terug sms't. Dus ja, ik heb er geen controle over en ja, dat maakt mij bang. Maar ik kan echt niet nu handelen omdat ik ga lopen voorspellen hoe het over 20 jaar zal zijn.
Je moet eens terugkijken op je eigen leven, 10 of zelfs maar 5 jaar geleden. Kon jij voorspellen waar je nu zou staan, hoe je je zou voelen, wat je zou wensen en wie je kent? Ik niet hoor... Vijf jaar geleden wou ik niks liever dan gaan studeren en mijn diploma halen en dat heb ik dan ook gedaan. Ondertussen ben ik 27 en steekt het wel een beetje dat ik nog thuis woon en studeer, terwijl bijna iedereen van mijn leeftijd al werkt en helemaal in het leven staat. Dat kon ik niet voorspellen hoor. En ik mag er niet aan denken dat ik dat wél kon voorspellen en dan maar gezegd hebben "oh, dan ga ik maar niet studeren en wel gaan werken, dan kan ik op mijn 27ste blij zijn dat ik was gaan werken" (dan was ik waarschijnlijk heel ongelukkig over het feit dat ik niet ben gaan studeren, want zo gaan die dingen
). Tien jaar geleden woonde ik in Nederland... Om maar te zeggen hoe rap alles kan veranderen en dat je écht niet kan voorspellen hoe of wat je in de toekomst wil.
Overigens heeft dat van die vrienden niets met Mark te maken hoor. Ik kan mij niet voorstellen dat ik zonder Mark een supersociaal iemand zou zijn die elke week uitgaat, ik ben gewoon niet zo. Ik vind het wel prima zo. Ik heb enkele goeie vrienden bij wie ik altijd terecht kan als er iets is (maar die ik niet zo vaak zie), en dat vind ik het belangrijkste.
(toen ging ik nog na mijn school naar het buitenland vertrekken dacht ik 
