Ja, dat gebeurt gewoon vanzelf hoor. Je hebt twijfels, je denkt van "mja nee, we zijn nu al zo lang samen, misschien is het een dipje" en je doet verder. De twijfels blijven echter bestaan maar je schenkt daar niet teveel aandacht aan want wie maakt er nu graag een relatie gedaan? Niemand, je wil zelf ook dat het beter wordt en dat het allemaal lukt. Je zegt daar ook niks van tegen je partner want je wil die niet onnodig alarmeren, en het is toch maar een dipje dus je houdt het gewoon voor jezelf.
Na een hele tijd blijkt echter dat het écht écht écht niet beter wordt en dat het misschien toch beter zou zijn om het uit te maken... En dan heb je helemaal niks (of toch weinig) te verwerken want diep vanbinnen wist je toch al lang dat het eraan zat te komen, alleen is het gemakkelijker om het te ontkennen en toch proberen verder te doen. Want je weet zelf óók niet hoe het gaat verlopen.
Dat gebeurt echt niet bewust of met opzet hoor. Het is niet alsof je daar zit "haha, eigenlijk voel ik niks meer maar ik wacht nog een beetje zodat ik zéker niks voel en straks met een ander kan vozen van zodra het gedaan is
". Nee, je wil écht nog oprecht aan die relatie werken (en juist dáárom blijf je nog in die relatie...)
' dan weet ik dat dat punt gekomen is.
. Na mijn laatste vaste relatie had ik dan wel terug interesse na 1 maand. Waar het verschil zit? In de laatste relatie leefden we eerder als vrienden naast elkaar in plaats van als een koppel. Te laat doorgehad, waardoor we zo'n 6-tal maand toch gewoon als vrienden leefden.
