Ik begin stilletjes aan de indruk te krijgen dat ik toch wel professionele hulp nodig heb. Mijn situatie is zo zwak aan het worden dat ik er zelf niet meer in geloof. Toegeven ik ben niet de meest assertieve persoon op het vlak van sociaal gedrag, maar dit begint me de spuigaten uit te lopen.
De vork zit als volgt in de steel... Bij het uitgaan kom ik nogal vaak dezelfde meid tegen met haar groep vriendinnen. Meestal belanden we met ons groepje ook wel binnen armafstand van haar groep, dus de opportuniteit om met elkaar om te gaan doet zich zeker voor.
Een tijdje geleden (paar weken terug) zijn we zelfs verwikkeld geraakt in een klein dansje, niets speciaal in een dergelijke overvolle café, imo, maar misschien het vermelden waard. Ik merk ook op dat we redelijk vaak blikken met elkaar uitwisselen, enkele keren tot het staren toe waarbij afgesloten wordt met een wederzijdse glimlach, waarna één van ons twee nadien wegkijkt. (Om potentiêle lastige situaties te vermijden probeer ik het staren tot een minimum te houden. Meestal bekijk ik de mensen zelfs geen twee keer!

)
Gisteren was ik van de ingesteldheid om er toch eens werk van te maken (goede voornemens enzo). Maar één blik was genoeg om mijn hart in overdrive te doen slaan, wat de onzekerheid des te groter maakte. Mijn onbekwaamheid reikte een hoogtepunt naarmate te avond vorderde. Of ik begon me dingen in te beelden, of haar vriendinnen hadden iets tussen ons opgevangen. Na wat fluisteren tegen elkander, lachen en blikken uitwisselen werd ze opeens van de ene kant van hun groep naar mijn zijde verplaatst. Ik denk dat we allebei geen weet met de plotse situatie wisten, ze bekeek me nogal verbaasd in eerste opzicht, maar dat werd snel vervangen door een glimlach. Een half uur later hadden we nog steeds niets tegen elkaar gezegd -- mijn kameraden die me constant stonden te pushen maakte de situatie er ook niet gemakkelijker op -- en met de toenemende drukte in het café werd de afstand tussen ons ook terug groter. Pakweg een uur later zat ze recht tegenover me, wat me wederom de mogelijkheid gaf om haar aan te spreken, maar al snel kwam een andere kerel aandruipen die wel weg met de situatie wist -- zelf had ik waarschijnlijk toch niets ondernomen. Even later werd beslist om de avond af te sluiten en te vertrekken. Voordat mijn groep de aftocht blies was hij echter ook weer verdwenen, dus ga ik mij daar ook niet het hoofd over pijnigen.
Zelf zou ik niets liever willen dan op haar afstappen en zien wat volgt, maar de terughoudendheid begint steeds sterker en sterker te worden. Excuses heb ik niet, dus zie ik geen rede in om eindelijk het heft in handen te nemen. In het verleden heb ik wel wat blauwtjes gelopen, sommige wat pijnlijker dan andere, maar geen enkele die me echt emotioneel getekend hebben voor het leven -- althans dat hoop ik toch.
Kortom, ik weet geen raad meer met mezelf. Ik vrees/weet dat als ik niet snel iets onderneem dat ik mijn kans misschien voorgoed verkijk.
Zucht. Misschien helpt dit (het uitschrijven en erkennen) me al een groot deel op weg.