Archief - Heb je een lief: the sequel deel 14,5
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Cheshire Cat
Legacy Member
Ik begin stilletjes aan de indruk te krijgen dat ik toch wel professionele hulp nodig heb. Mijn situatie is zo zwak aan het worden dat ik er zelf niet meer in geloof. Toegeven ik ben niet de meest assertieve persoon op het vlak van sociaal gedrag, maar dit begint me de spuigaten uit te lopen. 
De vork zit als volgt in de steel... Bij het uitgaan kom ik nogal vaak dezelfde meid tegen met haar groep vriendinnen. Meestal belanden we met ons groepje ook wel binnen armafstand van haar groep, dus de opportuniteit om met elkaar om te gaan doet zich zeker voor.
Een tijdje geleden (paar weken terug) zijn we zelfs verwikkeld geraakt in een klein dansje, niets speciaal in een dergelijke overvolle café, imo, maar misschien het vermelden waard. Ik merk ook op dat we redelijk vaak blikken met elkaar uitwisselen, enkele keren tot het staren toe waarbij afgesloten wordt met een wederzijdse glimlach, waarna één van ons twee nadien wegkijkt. (Om potentiêle lastige situaties te vermijden probeer ik het staren tot een minimum te houden. Meestal bekijk ik de mensen zelfs geen twee keer!
)
Gisteren was ik van de ingesteldheid om er toch eens werk van te maken (goede voornemens enzo). Maar één blik was genoeg om mijn hart in overdrive te doen slaan, wat de onzekerheid des te groter maakte. Mijn onbekwaamheid reikte een hoogtepunt naarmate te avond vorderde. Of ik begon me dingen in te beelden, of haar vriendinnen hadden iets tussen ons opgevangen. Na wat fluisteren tegen elkander, lachen en blikken uitwisselen werd ze opeens van de ene kant van hun groep naar mijn zijde verplaatst. Ik denk dat we allebei geen weet met de plotse situatie wisten, ze bekeek me nogal verbaasd in eerste opzicht, maar dat werd snel vervangen door een glimlach. Een half uur later hadden we nog steeds niets tegen elkaar gezegd -- mijn kameraden die me constant stonden te pushen maakte de situatie er ook niet gemakkelijker op -- en met de toenemende drukte in het café werd de afstand tussen ons ook terug groter. Pakweg een uur later zat ze recht tegenover me, wat me wederom de mogelijkheid gaf om haar aan te spreken, maar al snel kwam een andere kerel aandruipen die wel weg met de situatie wist -- zelf had ik waarschijnlijk toch niets ondernomen. Even later werd beslist om de avond af te sluiten en te vertrekken. Voordat mijn groep de aftocht blies was hij echter ook weer verdwenen, dus ga ik mij daar ook niet het hoofd over pijnigen.
Zelf zou ik niets liever willen dan op haar afstappen en zien wat volgt, maar de terughoudendheid begint steeds sterker en sterker te worden. Excuses heb ik niet, dus zie ik geen rede in om eindelijk het heft in handen te nemen. In het verleden heb ik wel wat blauwtjes gelopen, sommige wat pijnlijker dan andere, maar geen enkele die me echt emotioneel getekend hebben voor het leven -- althans dat hoop ik toch.
Kortom, ik weet geen raad meer met mezelf. Ik vrees/weet dat als ik niet snel iets onderneem dat ik mijn kans misschien voorgoed verkijk. Zucht. Misschien helpt dit (het uitschrijven en erkennen) me al een groot deel op weg.
De vork zit als volgt in de steel... Bij het uitgaan kom ik nogal vaak dezelfde meid tegen met haar groep vriendinnen. Meestal belanden we met ons groepje ook wel binnen armafstand van haar groep, dus de opportuniteit om met elkaar om te gaan doet zich zeker voor.
Een tijdje geleden (paar weken terug) zijn we zelfs verwikkeld geraakt in een klein dansje, niets speciaal in een dergelijke overvolle café, imo, maar misschien het vermelden waard. Ik merk ook op dat we redelijk vaak blikken met elkaar uitwisselen, enkele keren tot het staren toe waarbij afgesloten wordt met een wederzijdse glimlach, waarna één van ons twee nadien wegkijkt. (Om potentiêle lastige situaties te vermijden probeer ik het staren tot een minimum te houden. Meestal bekijk ik de mensen zelfs geen twee keer!
)Gisteren was ik van de ingesteldheid om er toch eens werk van te maken (goede voornemens enzo). Maar één blik was genoeg om mijn hart in overdrive te doen slaan, wat de onzekerheid des te groter maakte. Mijn onbekwaamheid reikte een hoogtepunt naarmate te avond vorderde. Of ik begon me dingen in te beelden, of haar vriendinnen hadden iets tussen ons opgevangen. Na wat fluisteren tegen elkander, lachen en blikken uitwisselen werd ze opeens van de ene kant van hun groep naar mijn zijde verplaatst. Ik denk dat we allebei geen weet met de plotse situatie wisten, ze bekeek me nogal verbaasd in eerste opzicht, maar dat werd snel vervangen door een glimlach. Een half uur later hadden we nog steeds niets tegen elkaar gezegd -- mijn kameraden die me constant stonden te pushen maakte de situatie er ook niet gemakkelijker op -- en met de toenemende drukte in het café werd de afstand tussen ons ook terug groter. Pakweg een uur later zat ze recht tegenover me, wat me wederom de mogelijkheid gaf om haar aan te spreken, maar al snel kwam een andere kerel aandruipen die wel weg met de situatie wist -- zelf had ik waarschijnlijk toch niets ondernomen. Even later werd beslist om de avond af te sluiten en te vertrekken. Voordat mijn groep de aftocht blies was hij echter ook weer verdwenen, dus ga ik mij daar ook niet het hoofd over pijnigen.
Zelf zou ik niets liever willen dan op haar afstappen en zien wat volgt, maar de terughoudendheid begint steeds sterker en sterker te worden. Excuses heb ik niet, dus zie ik geen rede in om eindelijk het heft in handen te nemen. In het verleden heb ik wel wat blauwtjes gelopen, sommige wat pijnlijker dan andere, maar geen enkele die me echt emotioneel getekend hebben voor het leven -- althans dat hoop ik toch.
Kortom, ik weet geen raad meer met mezelf. Ik vrees/weet dat als ik niet snel iets onderneem dat ik mijn kans misschien voorgoed verkijk. Zucht. Misschien helpt dit (het uitschrijven en erkennen) me al een groot deel op weg.
e.House
Legacy Member
Cheshire Cat zei:Ik begin stilletjes aan de indruk te krijgen dat ik toch wel professionele hulp nodig heb. Mijn situatie is zo zwak aan het worden dat ik er zelf niet meer in geloof. Toegeven ik ben niet de meest assertieve persoon op het vlak van sociaal gedrag, maar dit begint me de spuigaten uit te lopen.
De vork zit als volgt in de steel... Bij het uitgaan kom ik nogal vaak dezelfde meid tegen met haar groep vriendinnen. Meestal belanden we met ons groepje ook wel binnen armafstand van haar groep, dus de opportuniteit om met elkaar om te gaan doet zich zeker voor.
Een tijdje geleden (paar weken terug) zijn we zelfs verwikkeld geraakt in een klein dansje, niets speciaal in een dergelijke overvolle café, imo, maar misschien het vermelden waard. Ik merk ook op dat we redelijk vaak blikken met elkaar uitwisselen, enkele keren tot het staren toe waarbij afgesloten wordt met een wederzijdse glimlach, waarna één van ons twee nadien wegkijkt. (Om potentiêle lastige situaties te vermijden probeer ik het staren tot een minimum te houden. Meestal bekijk ik de mensen zelfs geen twee keer!
groot deel op weg.
Die zin vond ik eerlijk gezegd wel geniaal.
antHraxx
Legacy Member
Breek het ijs met: 'eigenlijk erg dat we nog nooit me elkaar gesproken hebben hé.' En ge zijt vertrokken.
Als ik de situatie zo lees moet je geen schrik hebben om op het meisje af te stappe, die zal dat wel aangenaam vinden. Denk gewoon bij jezelf: met praten is niets mis, dat doe ik met jan en alleman. Verder er niet op doordenke en gewoon spontaan jezelf proberen
Als ik de situatie zo lees moet je geen schrik hebben om op het meisje af te stappe, die zal dat wel aangenaam vinden. Denk gewoon bij jezelf: met praten is niets mis, dat doe ik met jan en alleman. Verder er niet op doordenke en gewoon spontaan jezelf proberen
Chizm
Legacy Member
Cheshire Cat zei:Ik begin stilletjes aan de indruk te krijgen dat ik toch wel professionele hulp nodig heb. Mijn situatie is zo zwak aan het worden dat ik er zelf niet meer in geloof. Toegeven ik ben niet de meest assertieve persoon op het vlak van sociaal gedrag, maar dit begint me de spuigaten uit te lopen.
De vork zit als volgt in de steel... Bij het uitgaan kom ik nogal vaak dezelfde meid tegen met haar groep vriendinnen. Meestal belanden we met ons groepje ook wel binnen armafstand van haar groep, dus de opportuniteit om met elkaar om te gaan doet zich zeker voor.
Een tijdje geleden (paar weken terug) zijn we zelfs verwikkeld geraakt in een klein dansje, niets speciaal in een dergelijke overvolle café, imo, maar misschien het vermelden waard. Ik merk ook op dat we redelijk vaak blikken met elkaar uitwisselen, enkele keren tot het staren toe waarbij afgesloten wordt met een wederzijdse glimlach, waarna één van ons twee nadien wegkijkt. (Om potentiêle lastige situaties te vermijden probeer ik het staren tot een minimum te houden. Meestal bekijk ik de mensen zelfs geen twee keer!
Gisteren was ik van de ingesteldheid om er toch eens werk van te maken (goede voornemens enzo). Maar één blik was genoeg om mijn hart in overdrive te doen slaan, wat de onzekerheid des te groter maakte. Mijn onbekwaamheid reikte een hoogtepunt naarmate te avond vorderde. Of ik begon me dingen in te beelden, of haar vriendinnen hadden iets tussen ons opgevangen. Na wat fluisteren tegen elkander, lachen en blikken uitwisselen werd ze opeens van de ene kant van hun groep naar mijn zijde verplaatst. Ik denk dat we allebei geen weet met de plotse situatie wisten, ze bekeek me nogal verbaasd in eerste opzicht, maar dat werd snel vervangen door een glimlach. Een half uur later hadden we nog steeds niets tegen elkaar gezegd -- mijn kameraden die me constant stonden te pushen maakte de situatie er ook niet gemakkelijker op -- en met de toenemende drukte in het café werd de afstand tussen ons ook terug groter. Pakweg een uur later zat ze recht tegenover me, wat me wederom de mogelijkheid gaf om haar aan te spreken, maar al snel kwam een andere kerel aandruipen die wel weg met de situatie wist -- zelf had ik waarschijnlijk toch niets ondernomen. Even later werd beslist om de avond af te sluiten en te vertrekken. Voordat mijn groep de aftocht blies was hij echter ook weer verdwenen, dus ga ik mij daar ook niet het hoofd over pijnigen.
Zelf zou ik niets liever willen dan op haar afstappen en zien wat volgt, maar de terughoudendheid begint steeds sterker en sterker te worden. Excuses heb ik niet, dus zie ik geen rede in om eindelijk het heft in handen te nemen. In het verleden heb ik wel wat blauwtjes gelopen, sommige wat pijnlijker dan andere, maar geen enkele die me echt emotioneel getekend hebben voor het leven -- althans dat hoop ik toch.
Kortom, ik weet geen raad meer met mezelf. Ik vrees/weet dat als ik niet snel iets onderneem dat ik mijn kans misschien voorgoed verkijk. Zucht. Misschien helpt dit (het uitschrijven en erkennen) me al een groot deel op weg.
Leeftijd: 26
Son...ik ken uw verleden niet maar op die leeftijd zou je toch al wel ongeveer moeten weten hoe je casual omgaat met vrouwen. Denk eraan, het is maar een mens (een vrouw in dit geval). De wereld zal heus niet vergaan.
[EZ]
Legacy Member
Cheshire Cat zei:Ik begin stilletjes aan de indruk te krijgen dat ik toch wel professionele hulp nodig heb. Mijn situatie is zo zwak aan het worden dat ik er zelf niet meer in geloof. Toegeven ik ben niet de meest assertieve persoon op het vlak van sociaal gedrag, maar dit begint me de spuigaten uit te lopen.
De vork zit als volgt in de steel... Bij het uitgaan kom ik nogal vaak dezelfde meid tegen met haar groep vriendinnen. Meestal belanden we met ons groepje ook wel binnen armafstand van haar groep, dus de opportuniteit om met elkaar om te gaan doet zich zeker voor.
Een tijdje geleden (paar weken terug) zijn we zelfs verwikkeld geraakt in een klein dansje, niets speciaal in een dergelijke overvolle café, imo, maar misschien het vermelden waard. Ik merk ook op dat we redelijk vaak blikken met elkaar uitwisselen, enkele keren tot het staren toe waarbij afgesloten wordt met een wederzijdse glimlach, waarna één van ons twee nadien wegkijkt. (Om potentiêle lastige situaties te vermijden probeer ik het staren tot een minimum te houden. Meestal bekijk ik de mensen zelfs geen twee keer!
Gisteren was ik van de ingesteldheid om er toch eens werk van te maken (goede voornemens enzo). Maar één blik was genoeg om mijn hart in overdrive te doen slaan, wat de onzekerheid des te groter maakte. Mijn onbekwaamheid reikte een hoogtepunt naarmate te avond vorderde. Of ik begon me dingen in te beelden, of haar vriendinnen hadden iets tussen ons opgevangen. Na wat fluisteren tegen elkander, lachen en blikken uitwisselen werd ze opeens van de ene kant van hun groep naar mijn zijde verplaatst. Ik denk dat we allebei geen weet met de plotse situatie wisten, ze bekeek me nogal verbaasd in eerste opzicht, maar dat werd snel vervangen door een glimlach. Een half uur later hadden we nog steeds niets tegen elkaar gezegd -- mijn kameraden die me constant stonden te pushen maakte de situatie er ook niet gemakkelijker op -- en met de toenemende drukte in het café werd de afstand tussen ons ook terug groter. Pakweg een uur later zat ze recht tegenover me, wat me wederom de mogelijkheid gaf om haar aan te spreken, maar al snel kwam een andere kerel aandruipen die wel weg met de situatie wist -- zelf had ik waarschijnlijk toch niets ondernomen. Even later werd beslist om de avond af te sluiten en te vertrekken. Voordat mijn groep de aftocht blies was hij echter ook weer verdwenen, dus ga ik mij daar ook niet het hoofd over pijnigen.
Zelf zou ik niets liever willen dan op haar afstappen en zien wat volgt, maar de terughoudendheid begint steeds sterker en sterker te worden. Excuses heb ik niet, dus zie ik geen rede in om eindelijk het heft in handen te nemen. In het verleden heb ik wel wat blauwtjes gelopen, sommige wat pijnlijker dan andere, maar geen enkele die me echt emotioneel getekend hebben voor het leven -- althans dat hoop ik toch.
Kortom, ik weet geen raad meer met mezelf. Ik vrees/weet dat als ik niet snel iets onderneem dat ik mijn kans misschien voorgoed verkijk. Zucht. Misschien helpt dit (het uitschrijven en erkennen) me al een groot deel op weg.
"Ik heb u hier nog al gezien denk!?" en ge zijt vertrokken
Als ze al zo lacht en al hebt ge in het slechtse geval een kort kennismakingsgesprek, niets te verliezen dus
Flawless
Legacy Member
[EZ];15828754 zei:"Ik heb u hier nog al gezien denk!?" en ge zijt vertrokken
Als ze al zo lacht en al hebt ge in het slechtse geval een kort kennismakingsgesprek, niets te verliezen dus
Ik heb u hier nog al gezien nadat hij haar 5x heeft gezien komt zwak over imo, zo'n zin kan misschien werken als je haar 1 maal voordien hebt gezien
. Gewoon naartoe gaan en iets in de zin van: "Ik kom hier enkel naartoe om u mooie glimlach te zien" of "als gij hier niet kwam zou ik hier al een pak minder te zien zijn" Sqarzz
Legacy Member
Flawless zei:Ik heb u hier nog al gezien nadat hij haar 5x heeft gezien komt zwak over imo, zo'n zin kan misschien werken als je haar 1 maal voordien hebt gezien
Of:
Ik heb u hier al vaker gezien maar nooit de moed gehad om een gesprekje te beginnen. Mag ik even naast jou komen zitten?
:')PinkyNTheBrain
Legacy Member
Ph Sp
Legacy Member
Ok als praten te moeilijk is cheshire cat, doe het dan non-verbaal. Kijk haar aan en verklein de afstand zodanig dat kussen een kwestie wordt van de natuur die zijn werk doet. Zodra ge gekust hebt, zal de druk normaalgezien wel voldoende afgenomen zijt dat ge tot een normaal gesprek in staat zijt.
Als zelfs dat ver voorbij hetgeen gij durft is dan is alcohol uw laatste reddingsboei: drink u nen hoop moed in, wees wat sociaal tegen uw maten en zodra ge los zijt gaat ge naar dat meisje.
En onthou vooral dat zij even verlegen is als u!
Als zelfs dat ver voorbij hetgeen gij durft is dan is alcohol uw laatste reddingsboei: drink u nen hoop moed in, wees wat sociaal tegen uw maten en zodra ge los zijt gaat ge naar dat meisje.
En onthou vooral dat zij even verlegen is als u!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.